Hey, could you stand another drink, I'm better when I don't think...

Οι προηγούμενες μέρες πέρασαν σαν όνειρο μέσα σε μια μόνιμη ζαλάδα από τα απανωτά hangovers. Κατανάλωσα κάποια λίτρα οινοπνεύματος και σχεδόν μια κούτα τσιγάρα, γύρισα τη μισή Αθήνα κάτω από το υγρό βλέμμα του Antony στους τοίχους της (και τι ιπποτική κίνηση να σου κατεβάσουν μια αφίσα του και να σας πάρουν στο κυνήγι), μίλησα πολύ, γνώρισα κόσμο, ξαναβρήκα κάποιους, άγγιξα ανθρώπους. Ξαναφόρτισα.

Πέμπτη βράδυ, το τρενάκι για άλλη μια φορά έχει καθυστέρηση, τρέχω με τη βαλίτσα στην Κλαυθμώνος, δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ, θα έπρεπε να διαβάζω σε ένα αποπνικτικό δυάρι στη μέση της Ελλάδας, μπύρες κοκτέιλ με ενοχές, πολλά τσιγάρα και ιδρώτας και μετά μπουγέλο μετά μουσικής, γέλια κι ας τρέχει η μάσκαρα μέσα στα μάτια, «έλα εδώ, μωρό μου, μουτζουρώθηκες», και το υγρό με σάλιο χέρι του φίλου να σε καθαρίζει για να νιώσεις και πάλι όμορφη. Επιμένουν να πάμε Jasmine στη συνέχεια, στέκι στο πρώτο έτος, έχουν περάσει μόλις 4 χρόνια και μου φαίνονται 14, άλλαξα τόσο πολύ? Δεν θα το σκεφτώ παραπάνω, είναι αχαριστία όταν έχεις φίλους, αλκοόλ, τσιγάρα και έναν συγκινημένο Κραουνάκη στα 3 μέτρα. Όπου θέλει η παρέα απόψε, «μωρό μου».

Την επομένη μου υπόσχονται βόλτα -σαν το σκυλί του Γερμανού έχω καταντήσει- αλλά δεν (πολύ)γκρινιάζω γιατί μου προσφέρουν το καλύτερο home-made μοχίτο της ζωής μου μαζί με θανατηφόρες ατάκες από το μάστορα του είδους. Κάθομαι απέναντί τους, θέλω να τους αγκαλιάσω και τους δυο μαζί και να τους σφίξω, δεν είναι πρέπον, τι σκατά με πιάνει ώρες ώρες να θέλω να κατσιάσω ανθρώπους, απειλούν να με κάνουν post, κρατιέμαι. Κυλιέμαι μέσα στο γέλιο του Νίκου, το απολαμβάνω προσπαθώ να το αποθηκεύσω στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου, είναι τόσο όμορφος και δεν θέλω να του το πω για να μη σταματήσει να γελάει. Λίγο πιο κάτω, στην Αλεξάνδρας, με προ(σ)καλούν σε διαγωνισμό ουζοποσίας. Ανωριμότητες... Σχεδόν αριστεύω.

Στο ταξί για τα Σεπόλια το Σάββατο το βράδυ ο ταξιτζής με ρωτάει αν αληθεύει πως οι φοιτήτριες κάνουν σεξουαλικά όργια, απαντώ θετικά με ένα αυτάρεσκο γελάκι αλά Βουγιουκλάκη και τον αφήνω να φαντάζεται. Η εορτάζουσα με υποδέχεται εγκάρδια, ταμπουρώνομαι δίπλα στον Ηλία, χορεύω, τον χουφτώνω και δεν διαμαρτύρεται, χαίρεται όσο κι εγώ το smoke, σκέφτομαι πως πρέπει οπωσδήποτε να του αγοράσω ένα τέτοιο μηχάνημα, η πιο εμπνευστική παρουσία του πάρτυ μου ζητά γάμο και δέχομαι (θέλω να πάω επιτέλους στο Άμστερνταμ!), ξεκαρδίζομαι με τις φιγούρες του Gelial και γνωρίζω όμορφους bloggers που ζηλεύω κρυφά τα γραπτά τους. Τους χαζεύω για ώρα. Συνεχίζω Decadence, o Γιώργος παίζει Morrissey και χορεύει με κλειστά μάτια, σα να ‘ναι μόνος του στο δωμάτιό του, προσπαθώ να φανταστώ την πρώτη φορά που άκουσε το συγκεκριμένο τραγούδι, ο κόσμος γεμίζει πολύχρωμα πέταλα λουλουδιών, το έχω ξαναδηλώσει, νομίζω, ότι μπορώ άνετα να ερωτευτώ ανθρώπους τόσο ερωτευμένους με κάτι. Τελευταίο τραγούδι ο Εξώστης από Στέρεο Νόβα. Λιώνω στην τεράστια αγκαλιά του ανθρώπου που μου το έμαθε, νιώθω πως θα αποσυντεθώ σε εκατομμύρια αστρικά σωματίδια και αυτός με κρατάει ακόμα πιο σφιχτά λες και μαντεύει τη σκέψη μου. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα’πρεπε να τον ευχαριστήσω…

Κυριακή στο Closer πίνω μαυροδάφνη και με δουλεύουν, «τι το κάναμε εδώ, πατρινό καρναβάλι?», ο Φακίνος γιορτάζει τα 35 του χρόνια, τον κοιτάζω και δε μοιάζει πάνω από 20, παίζει Calla και καμαρώνει σα μικρό παιδί που θα τους φέρει, του λέω πως θα μπορούσε να είναι μια πιο διεστραμμένη εκδοχή του Peter Pan, το χαίρεται και λάμπει “Join me, I’ll take you to my Neverland”. Στιγμή ποίησης, σπάνια, σαν τις ατάκες που ακούς σε ταινίες και δε συμβαίνουν ποτέ in real life. Την κρατώ και την παίζω στο repeat μέχρι να φτάσω σπίτι.