Η μέρα ξημερώνει με αυτό το μώβ χρώμα που πάντα με αποσυντόνιζε και με άφηνε ξάγρυπνη. Η πόλη ξυπνάει και σε λίγο θα ακούσω φωνές και κόρνες κάτω από το μπαλκόνι μου. Τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, χιλιόμετρα μακριά γιορτάζεις πως υπάρχεις. Με ανθρώπους που ίσως σ’ αγαπούν 2 φορές παραπάνω από μένα και σίγουρα σε χρειάζονται 10 φορές λιγότερο απ’ ότι εγώ. Έχεις τα δίκια σου…
Βγήκα να σε γιορτάσω απόψε. Αφιερωμένη σε σένα η βραδιά. Φόρεσα φούστα (ναι, αλήθεια!), ανοιχτά πέδιλα και το μπλουζάκι που μου είχες παραγγείλει από το Λονδίνο. Έφτιαξα τα μαλλιά μου όπως σου άρεσαν, έβαλα το άρωμα που είχες στάξει στο μαξιλάρι σου για να με νιώθεις. Και ένιωσα για μια στιγμή πραγματικά όμορφη, με είδα μέσα από τα μάτια σου και μου άρεσα. Μου χαμογέλασα στον καθρέφτη και βγήκα. Δε μελαγχόλησα ούτε για λίγο, πίστεψέ με, ήθελα να συμμετέχω έστω και από απόσταση στη χαρά σου. Μα φαντάσου ειρωνεία, ο DJ μόλις είχε χωρίσει και έκλαιγε πάνω από τα βινύλια. Τραγούδια μουσκεμένα και πώς να μη νοτίσουν κι οι δικές μου σκέψεις? Δεν το έκανα επίτηδες.
Το σκέφτηκα καλά. Δεν είναι η ένταση της συνουσίας που μου λείπει, ούτε καν η βαθιά ανάσα του οργασμού. Δεν είναι η αίσθηση του να ξυπνάω και να νιώθω κάποιον δίπλα μου (που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τη συνήθισα). Δεν είναι η σιγουριά της μόνιμης σχέσης. Είναι η αίσθηση πως κάπου κάποιος με σκέφτεται και ανησυχεί. Και νοιάζεται αν ήπια πάλι πολύ, αν ντύθηκα καλά ή αν κρύωσα, αν έφαγα, αν άκουσα το δίσκο του Yorke και αν πρόσεξα ένα συγκεκριμένο στίχο, αν έγραψα καλά στο μάθημα που με παιδεύει εξάμηνα τώρα. Είναι η αίσθηση του να έχεις έναν άνθρωπο λίγο πιο δικό σου απ’ όλους τους άλλους. Και δεν είναι καθόλου λίγο αυτό.
Χρόνια σου πολλά.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
14 comments:
H φοβερή αυτή αίσθηση! Όχι, δεν είναι καθόλου λίγο, τελικά. Σ' ευχαριστώ που το ποστ σου μίλησε και εκ μέρους μου.
Η τελευταια παραγραφος μιλαει για ολους μας,νομιζω.
χρονια σου πολλά εσένα Sadie!
Κι αυτό που αισθάνεσαι τώρα, δεν είναι λίγο....
Χρόνια του πολλά, λοιπόν.
ΧΧΧ
πολύ μου αρέσει αυτή η αίσθηση ;) Χρόνια πολλά
Αποχωρισμοί. Μεγάλη υπόθεση. Για να μην αρχίσω να σχολιάζω (στα ξένα blog τα καταφέρνω περίφημα)προτείνω να ακούσεις το εξαιρετικό ντουέτο του Stuart A. Staples με την Lhasa de Sela στο τραγούδι "That leaving feeling". Από τον πρόσφατο φετινό δίσκο ("Leaving songs") του Stuart.
Και εγω,επειδη ειναι πολυ αγαπημενο μου και για να μην το ψαχνεις το αφηνω εδω.
Archive, s'eyxaristw, matakia mou!
Maiandre, Krotkaya, Markisia glykia mou, Street Spirit, Mouxlalouda me tis mousikoules sou, sas eyxaristw poli.
Exw erwtisi...Otan kapoios sou afierwnei to Days tou Costello, poso kala mporeis na eisai? Kai ti simainei? Mi mou apantisete edw, to apofasisa, tha to kanw post. (exw piei)
panagia mou ti omorfh poy eisai...
Ίσως δεν φαντάζεται πως ντύθηκες και στολίστηκες για εκείνον , ίσως δεν φαντάζεσαι πως ίσως του έλειπες .
:) Και η ζωή προχωρά..
καλησπέρα και απο εμένα.Η τελευτεα παράγραφος τα λέεο όλα..
Απλα δηλωνω την παρουσια μου Sadie γιατι μου αρεσε πολυ το post sou..
an kai to diavasa ligo arga,einai fovero post...sparaaagm
Γλυκιά μου ούτε σε ξέρω, ούτε με ξέρεις, σήμερα έπεσα τελείως τυχαία στο blog σου αλλά κάθισα κ διάβασα αρκετά απ' όσα έχεις γράψει. Τίποτα δεν είναι λίγο, άφησε τα συναισθήματά σου - όποια κ αν είναι αυτά - να υπάρξουν κ να εκτονωθούν. Κ μετά, όπου σε βγάλει - κάπου καλά θα είναι ;)
Post a Comment