My Year In Lists - My 2008 Soundtrack

01. The Last Shadow Puppets - Standing Next To Me
02. Northern Portrait - I Give You Two Seconds To Entertain Me
03. Glasvegas - It's My Own Cheating Heart That Makes Me Cry
04. Los Campesinos! - Death To Los Campesinos!
05. MGMT - Kids
06. The Wedding Present - Santa Ana Winds
07. Kings Of Leon - Use Somebody
08. Anna Ternheim feat. Fyfe Dangerfield - Lovers Dream
09. The Enemy - This Song
10. Cold War Kids - Something Is Not Right With Me

Part 1

11. Dirty Pretty Things - Tired of England
12. Razorlight - Wire To Wire
13. IAMX - Think Of England
14. Kaiser Chiefs - Never Miss A Beat
15. One Night Only - It's About Time
16. Madrugada - Honey Bee
17. Bloc Party - Biko
18. White Lies - Unfinished Business
19. Brett Anderson (with Emanuelle Seigner) - Back To You
20. Russian Red - No Past Land

Part 2

21. The Last Shadow Puppets - My Mistakes Were Made For You
22. Richard X feat. Jarvis Cocker - Into U
23. The Decemberists - O New England
24. The Ting Tings - Great DJ
25. The Airborne Toxic Event - Sometime Around Midnight
26. The Killers - Human
27. Blood Red Shoes - It's Getting Boring By The Sea
28. Holy Fuck - Lovely Allen
29. Duffy - Stepping Stone
30. The Courteeners - Not Nineteen Forever

Part 3

31. Shrag - Forty Five 45s
32. Lanterns On The Lake - I Will Lay You Down
33. Mystery Jets - Young Love
34. Scouting For Girls - Heartbeat
35. Guillemots - Get Over It
36. Fleet Foxes - White Winter Hymnal
37. Snow Patrol - Crack The Shutters
38. Be Your Own Pet - Becky
39. Ballboy - Above The Clouds The Sun Is Always Shining
40. The Dears - Dream Job

Part 4

41. The Verve - Love Is Noise
42. The 88 - Coming Home
43. The Automatic - Steve McQueen
44. Sam & Hannah - Who's Bitten You
45. Stars - 14 Forever
46. Friendly Fires - Paris
47. Coldplay - Violet Hill
48. Portishead - The Rip
49. Vampire Weekend - Oxford Comma
50. Noah & The Whale - 5 Years Time

Part 5

Angels

The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement

Και εκεί που όλα φέτος φαίνονταν μέτρια και υπερτιμημένα, έρχονται οι Last Shadow Puppets για να μας… γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω ανατρέποντάς τα όλα. Ποια είναι αυτά τα Αγγλάκια με το ρομαντικό όνομα και γιατί ακριβώς νοσταλγούν;

Ο Alex Turner των Arctic Μonkeys και ο Miles Kane των The Rascals, 22 ετών αμφότεροι, οι οποίοι ξεσκόνισαν κρυφά τη δισκοθήκη των γονιών τους εν έτει 2008 και συναντήθηκαν σε ένα studio της γαλλικής εξοχής για να ενώσουν τις φωνές και τις κιθάρες τους σε ένα νοσταλγικό, αλλά σε καμιά περίπτωση μίζερο, ταξίδι στις βασικές επιρροές τους: Toυς Βeatles, τους Yarbirds, τον Scott Walker και τόσους άλλους.

Οι προθέσεις τους γίνονται αμέσως ξεκάθαρες στο ασπρόμαυρο ρετρό εξώφυλλο, ενώ το ιδιαίτερο ταλέντο τους ξετυλίγεται από τις πρώτες κιόλας νότες. Πλούσιες μελωδικές διφωνίες, attitude αλήτικο αλλά και φλώρικο μαζί, έξυπνοι στίχοι γεμάτοι ζωή, ερωτικά παράπονα και όμορφες κινηματογραφικές εικόνες. Και μέσα σ'όλα αυτά μια άκρατη λυρικότητα και μελαγχολία τόσο στις συνθέσεις όσο και στην ενορχήστρωση. Η πολύτιμη συμβολή της 22μελούς Ορχήστρας εγχόρδων και πνευστών του Λονδίνου με τα έντονα ξεσπάσματα στοχεύει διάνα στο συναίσθημα και λειτουργεί σαν ένα επιπλέον «λούστρο» παλιομοδίτικης αισθητικής ή σαν ένα μουσικό κινηματογραφικό χαλί σε ταινία των '60s, που δηλώνει έντονα την παρουσία του σε όλο το δίσκο.

Το εξαιρετικά καλαίσθητο αποτέλεσμα χλευάζει πάνω από beer pints και παλιά βινύλια όλες τις κακόβουλες γλώσσες που αμφισβητούσαν τις συνθετικές ικανότητες του Turner με τους Arctic Monkeys, ο οποίος πιο εύγλωττα από τον καθένα απαντά στο Uncut για το ύφος του δίσκου: "We wanted it to be sepia and we wanted it to be widescreen...". Οι κριτικοί γράφουν διθυράμβους, το άλμπουμ ανεβαίνει εύκολα στα charts και την ίδια πορεία ακολουθεί με έντονο ρυθμό το γενικότερο hype. Τα υπόλοιπα είναι ήδη ιστορία…

Δίσκος της χρονιάς; Yes, indeed, my dear…

Must Have-Hear-Heart: Standing Next To Me, The Time Has Come Again, My Mistakes Were Made for You

The worst pies in London and other stories...

In my blood there's gasoline, for an urban boy on a dirty tour I never felt so clean...

Τα πράσινά σου μάτια χάνονται μέσα στο blacklight, ο κρυστάλλινος αέρας τα κάνει να δακρύζουν αλλά είναι σαν να τρέχουμε σε μια κρύα εθνική μια παγωμένη νύχτα, τι καλύτερο απ'αυτή την αίσθηση, μια ψύχωση που έχω από παιδί με τις κρύες νύχτες και τις μπλε αποχρώσεις κι εσύ ταιριάζεις τόσο που είναι σαν να γεννήθηκες μέσα τους.

Στροβιλίζεσαι με κλειστά μάτια πάνω στην πίστα. Μόνο ένα μωβ φως επάνω σου. Απόκοσμη λάμψη, ο χρόνος σταματά και είσαι αυτόφωτος. Διαφορετικός μέσα σε ίδιους. Όχι καλύτερος, όχι χειρότερος. Ξεχωριστός... Καπνοί και αναθυμιάσεις αλκόολ και εκλείψεις και ο ψυχρός αέρας που μυρίζει ελευθερία και τα καλύτερα ναρκωτικά και η πιο δικιά μας μουσική, να κλαίμε και να γελάμε ταυτόχρονα και να ξέρουμε κάθε στίχο και χτύπο και νότα και ανάσα και να βλέπω πάνω από τον ώμο σου τους παιδικούς σου εφιάλτες και να σε τραβάω σε γωνίες και στοές να μη σε βρουν ξανά.

Το κρεβάτι μου, εσύ κι απέναντί σου εγώ, τα κενά και η απελπισία όλου του κόσμου ανάμεσά μας, τα παραισθησιογόνα όλου του κόσμου ανάμεσά μας, απλώνουμε το χέρι και τίποτα δε μας ανήκει. Κι όμως μόνο μαζί σου και για σένα μπορώ τα πάντα. Να κάψω ό,τι μας μαυρίζει. Να σβήσω τη μέρα. Να απαγορεύσω τα άγρια ξημερώματα και τα σκληρά μεσημέρια. Μόνο νύχτες και γλυκά σκοτάδια για να ανθίζουμε. Τhe chemicals between us...

Θεόκλειστος είσαι και με υπνωτίζεις. Αλλα εγώ πρόλαβα και κρυφοκοίταξα κάτω από τα μισάνοιχτά σου βλέφαρα μια νύχτα που κοιμήθηκες στα χέρια μου. Το ξημέρωμα μας βρήκε αλλαγμένους. Με φοβόσουν από εκείνο το βράδυ. Κι όμως, το μόνο που ήθελα ήταν να αποδείξουμε στους τρομαγμένους εαυτούς μας πως υπάρχει μαγεία. Μαζί θα το καταφέρναμε.

Πόση ώρα πέρασε; Πού βρίσκομαι; Εκρήξεις φωτός με τυφλώνουν, τα ηχεία σημαδεύουν το στήθος μου, κι άλλα ποτά, μεγάλες γουλιές, η πίστα αστράφτει από τα βινύλια των κοριτσιών, οι μπότες τους κρατάνε το ρυθμό, κανείς δεν ξεφεύγει, παραπατώ και με κρατάς, τα χέρια μου τρέμουν αλλά και τα δικά σου όπως μου δίνεις φωτιά, έρχονται γνωστοφίλοι, νιώθω δάχτυλα και χείλη και μαλλιά να χαιδεύουν το δέρμα μου, συναντώ το βλέμμα σου πάνω από ώμους και κολλάω πάλι. Έχω ξεχάσει ποιός στήνει απόψε την παγίδα. Μόνο να ακούγεται δυνατά η μουσική, αλλιώς τα ξόρκια μου δεν πιάνουν. Πας να με αρπάξεις, μυρίζομαι τις κινήσεις σου και είμαι πιο γρήγορη, σε αιφνιδίασα, δε θα'ναι τόσο εύκολο απόψε, πεισμώνεις, τα χέρια μας κλειδώνουν πίσω από τη μέση μου, τέρμα τα αστεία, η μάχη μόλις άρχισε...

We want our film to be beautiful, not realistic...

Σε τυχαία σειρά... Το δικό μου 2008.

Άνοιξη
1. Of Montreal - The Past Is A Grotesque Animal
"...though our love project has so much potential
but it's like we weren't made for this world
though I wouldn't really wanna meet someone who was..."
(Βλακείες, είναι ύμνος ολόκληρο!)

2. Amy Winehouse - Back to black
"...Me and my head high and my tears dry, get on without my guy
You went back to what you knew, so far removed from all that we went through..."

3. Interpol - Pioneer to the falls
"So much for me believing that sorrow
So much for dreams we see but never care to know..."


4. Arcade Fire - No Cars Go
"...Just because you've forgotten
that don't mean you're forgiven..."


5. Arctic Monkeys - 505
"But I crumble completely when you cry
It seems like once again you've had to greet me with goodbye
I'm always just about to go and spoil a surprise
Take my hands off of your eyes too soon..."

6. Stars - Your Ex-Lover Is Dead
"There's one thing I want to say, so I'll be brave.
You were what I wanted I gave what I gave
I'm not sorry I met you, I'm not sorry it's over, I'm not sorry there's nothing to save..."

7. Plain White T's - Hey There Delilah
"Our friends would all make fun of us
and we'll just laugh along because we know
that none of them have felt this way..."


8. Thee, Stranded Horse - Le sel

9. Bat For Lashes - What's A Girl To Do
"It's all blackened out and my bat lightning heart wants to fly away..."

10. Klaxons - Golden Skans
"Night touch my hand with the turning golden skans,
from the night and the light all plans are golden in your hand..."


Καλοκαίρι
11. Shady Bard - Memory tree

12. Editors - Racing Rats
"...Come on now, you knew you were lost but you carried on anyway
Oh come on now, you knew you had no time but you let the day drift away..."

13. Babyshambles - Albion
"...I'll be waiting in the photo booth at the underground station
So come away, won't you come away?
We can go to Deptford, Catford, Walford, Digbeth, Mansfield...Anywhere in Albion..."

14. Marilyn Manson - Heart Shaped glasses
"...She reminds me of the one I knew that cut up the negatives of my life/
I couldn't take my hands off her, she wouldn't let me be anywhere but inside..."

15. My Favorite - Working Class Jacket
"Alone at school she sits and dreams of Johnny Marr and Morrissey.
But tonight she'll wear his working class jacket over her prom dress and dance
as the pop sings "It's a crazy world, and you're a messed up kid"
and that's why you're my favorite and I believe in you"

16. Bright eyes - Southern State
"...So you're trying again or just visiting friends, one had just had his heart broke
For the first time in his life he realized there's times when you can't make it alone
So now you're giving advices as if you had the right to use a word like love
It's a negotiable term, what gets said's not what is heard, so it's different then for everyone..."

17. Damien Rice - Accidental Babies
"...Well I know I make you cry and I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me? If so: be free. If not: leave him for me.
Before one of us has accidental babies. For we are in love..."

18. The Clientele - Since K Got Over Me
"All my senses shot, my hands are fixed. I'm really tired of making lists
It's just this emptiness I can't chase it away..."

19. Panic at the Disco - I write sins, not tragedies
"I've got more wit, a better kiss, a hotter touch, a better fuck
than any boy you'll ever meet, sweetie you had me.
Girl I was it, look past the sweat,
a better love deserving of exchanging body heat in the passenger seat?
No, no, no, you know it will always just be me..."


20. Amy McDonald - Let’s start a band
"...Give me a festival and I'll be Glastonbury star
The lights are shining, everyone knows who you are
Singing songs about dreams, about homes, about schemes..."


Φθινόπωρο

21. Jens Lekman - And I remember every kiss
"I know I've broken some hearts, I understand
Some firecrackers blow up in your hand
Oh I fucked up, I've always tried to be true..."

22. Belle and Sebastian - I’m waking up to us
"...I cannot keep the anger hidden anymore
But lucky for you, you are not around
My anger turns to pity and to love, the season has arrived..."

23. Snow Patrol - Set the fire to the third bar (featuring Martha Wainwright)
"...I touch the place where I'd find your face, my finger in creases of distant dark places.
I hang my coat up in the first bar , there is no peace that I've found so far..."

24. Rihanna Ft. Jay-Z - Under My Umbrella
"When the sun shines, we’ll shine together
Told you I'll be here forever
Said I'll always be a friend
Took an oath I'ma stick it out till the end..."

25. Blonde Redhead - The Dress
"Tears you see on my face, you do have something to do with
Fear starts creeping up when you have so much to lose..."

26. The Indelicates - Waiting for Pete Doherty to die
"Someone come and tap this pain! I haven't cried since Kurt Cobain.
Take my money all away, I never earned a penny anyway
Give me drugs and give me sex and blood diseases, broken legs!
Give me peace and give me news, cry me to sleep with the blues..."

27. AaRON - U Turn (Lili)
"...Lili, you know there's still a place for people like us,
the same blood runs in every hand.
You see its not the wings that makes the angel
just have to move the bats out of your head..."

28. Puressence - Don’t Know Any Better
"Here's my excuse, here's my excuse and I don't know any better
Falling for you, falling for you 'cause I don't know any better
You think we are all the same..You think I'll never change.. "

29. Iliketrains - Spencer Perceval

30. She Wants Revenge - Replacement
"...No matter who is lying beside me, all it does is make me wish it were you/
And if I close my eyes tight I can almost pretend and for a moment it's as if it were true..."

Χειμώνας

31. Peter Yorn - For Nancy
"...Don't sell your heart and break just anyone/
I want to run with you through moorland fields/
Convince yourself that everything is alright 'cos it already is..."

32. The Wombats - Let’s dance to Joy Division
"...Let’s dance to Joy Division and raise our glass to the ceiling, '
cause this could all go so wrong but we’re so happy!
Let the love tear us apart, I’ve found a cure for a broken heart, let it tear us apart..."

33. Coldplay - Easy to please
"Love, I hope we get old, I hope we can find a way of seeing it all.
Love, I hope we can be, I hope I can find a way of letting you see
That I'm so easy to please, so easy..."

34. IAMX - Spit it out
"...And if you're hurting, I will replace the noise with silence instead/
Flushing out your head..."

35. Radiohead - Videotape
"...No matter what happens now I won't be afraid
Because I know today has been The most perfect day I've ever seen..."

36. Enter Shikari - Sorry you’re not a winner
"Sorry you’re not a winner, with the air so cold and a mind so bitter
What have you got to loose, but false intentions and a life so pretentious?"

37. Piano Magic - England's always better
"...Quick, everyone inside! We're wait until the rain ends.
Was our year cursed? Another dead school friend burns away."

38. Band of Horses - No One's Gonna Love You
"Anything to make you smile
You are the ever-living ghost of what once was
I never want to hear you say
That you'd be better off or you liked it that way..."

39. And One - Military Fashion Show
"What can I do, what can I say? Choose your weapon, time to pay,
forget about the second day
We could be friends with a kiss in flow, choose your weapon, time to go,
a military fashion show..."

40. Noblesse Oblige - Daddy

Kitty Name

Kitty Name

Name My Black Kitty

Londra
Chimney
Marble
Misty
Pixie
Chelsea
Luna
Tricks
Stella
Juju

View Results

After I have travelled so far we'd set the fire to the third bar...

Σα να μην άλλαξε τίποτα, 6 μήνες μετά στον ίδιο σταθμό, ο ίδιος κόμπος στο λαιμό, μικρές κοφτές ανάσες να κρατάνε τα δάκρυα, το βουητό και η πίεση στα μηνίγγια, η σκόνη και η ζέστη να κολλάνε επάνω στο δέρμα μου, ο ήχος από τα ροδάκια της βαλίτσες στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων και οι κατακόκκινες πρησμένες μου παλάμες από το πεισμωμένο τράβηγμα. Κόσμος πολύς, πλανόδιοι, καυσαέριο, ζητιάνοι, αδέσποτα, βαλίτσες και κούτες, φωνές, ζευγάρια να αποχαιρετιούνται δίπλα σε ανοιχτές πόρτες λεωφορείων.

Σε παίρνω τηλέφωνο, δε λέω πολλά, «είμαι στο σταθμό, φεύγω πάλι», εσύ θα καταλάβεις, αρχίζεις ερωτήσεις, απαντώ μονολεκτικά, «Στενοχωριέσαι;» «Ναι», «Το ξέρεις πως πρέπει να πας…» «Ναι», «Να πάρεις το πτυχίο να τελειώνεις…» «Ναι», «Για λίγες μέρες είναι μόνο…» «Ναι», «Είναι κάποιος εκεί μαζί σου;» «Όχι». Αμήχανη σιωπή. Έλα, τελείωνε, πες κάτι και κλείστο. «Πάρε κανένα τηλέφωνο όποτε μπορείς…» Ηλίθια, ηλίθια, σκατά, λύγισες πάλι, βλάκα!!! Το κλείνουμε. Παρανοϊκή σκέψη, αυτή μου’ λειπε τώρα. Ο σταθμός είναι δίπλα στο σπίτι σου, θα μπορούσες να κάνεις την ανατροπή, την υπέρβαση και να έρθεις. Να μου πάρεις τη βαλίτσα από τα χέρια, να μου σφίξεις τους ώμους και να μου πεις «Πάρε μια βαθιά ανάσα, εγώ είμαι εδώ, δε θα αφήσω τίποτα πια να σε στενοχωρήσει.» Αυτό μόνο, ένα «εγώ είμαι εδώ». Δε γίνονται μόνο στις ταινίες αυτά, έτσι δεν είναι;

Μετράω αντίστροφα και κοιτάζω τη γωνία του δρόμου, είμαι η βασίλισσα της αυθυποβολής, μέχρι το μηδέν θα σε δω να στρίβεις. 60…59…58…57… δε μπορεί, θα το σκεφτείς… 56…55…54… να, τώρα θα ντύνεσαι στα γρήγορα… 53…52…51… τρέξε, χαζέ, δε θα προλάβεις…50…49…48… αν το θέλω πάρα πολύ θα γίνει… 47…46…45… αν το ευχηθώ με όλη μου την καρδιά θα γίνει… 44…43…42… ο μαλάκας ο Κοέλο έχει καταστρέψει πολύ κόσμο… Τα λεπτά περνάνε, ο οδηγός ανάβει τη μηχανή, το μουγκρητό της με τρομάζει και πετάγομαι, το λεωφορείο τρίζει. Ένα lexotanil, το i-pod και ξεκινάμε. Έξι μήνες μετά. Λες και δεν άλλαξε τίποτα…

Summer's killing me...

Ξεχασμένα καλοκαιρινά απογεύματα που μύριζαν τσιχλόφουσκα… Σφίξιμο στο στομάχι μετά από ένα φευγαλέο βλέμμα στο προαύλιο του άδειου σχολείου. Ο ήλιος να δύει πίσω από τις μπασκέτες. "Αν χαθείς, θα χαθώ". Σκαλισμένα αρχικά στο ξύλινο παγκάκι. Wilde, Morrisson, Shakespeare και Κρίνα. "Ακούς τι λένε για μας;" Νωχελικά βλέμματα και ιδρωμένα δειλά αγγίγματα. Αφελής εμμονή με το θανάτο και μια υγρή αίσθηση αιωνιότητας.
"Το αίμα σου… το αίμα μου… το αίμα μας…"
My playground love.
Σιχαίνομαι τα καλοκαίρια.

Playlist pt.1
1. Interpol - Pioneer to the falls
2. Indochine feat. Brian Molko – Pink Water
3. IAMX – After every party I die
4. Editors – The racing rats
5. My favorite – Working class jacket
6. Actic Monkeys – 505
7. Beck – Everybody’s gonna learn sometimes
8. Air – Playground love
9. Muse - Feeling Good
10. Blonde Redhead – The dress
11. Matisse feat. Dimita Galani - Gas
12. Nut - Scream
13. Laura Veirs - Rapture
14. Donnie and the bunny – Break up
Playlist pt.2
15. Elliot Smith – Miss Misery
16. Plain White T’s – Hey there Delilah
17. Belle and Sebastian – I’m waking up to us
18. Jacob Golden – Jesus Angelina
19. Aaron – U-turn (Lili)
20. Damien Rice – Accidental babies
21. Bright Eyes – Southern State
22. Piano Magic – England’s always better
23. Guillemots – If the world ends
24. Bardi Johannsson and Keren Ann – Ending Song

"After you read this letter you should go for a long drive north of nowhere. Make a mix tape. Yeah, do that. Be certain your tracks are songs that keep your allies cringing and wincing: “This song is so depressing.” You know those songs, right? The ones you listen to alone because no one wants to share them with you. Keep it your secret then (the abrasive adoration you have for the things that aren’t perfect.) … Put your left blinker on. Pull out of your parking spot. Press repeat. And try not to smoke too many cigarettes. Because this letter (like your song) - is a killer."

Southside, Here I Come!!!

Arcade Fire • Art Brut • Beastie Boys • Biffy Clyro • Bloc Party • Blood Red Shoes • Bright Eyes • Cold War Kids • Datarock • Editors • Five O'Clock Heroes • Fotos • Frank Black • Hayseed Dixie • Howling Bells • Incubus • Interpol • Isis • Jet • Johnossi • Juliette & The Licks • Kings Of Leon • Less Than Jake • Manic Street Preachers • Marilyn Manson • Me First and the Gimme Gimmes • Modest Mouse • Mogwai • Mumm-Ra • Mute Math • Ohrbooten • Pearl Jam • Placebo • Porcupine Tree • Queens Of The Stone Age • Satellite Party • Snow Patrol • Sonic Youth • State Radio • Sugarplum Fairy • Super 700 • The Blood Arm • The Blood Brothers • The Bravery • The Films • The Hold Steady • The Rakes • The Sounds • Tokyo Police Club • TOS • Virginia Jetzt!
...And you wanna call your mother and say,
"Mother, I can never come home again because I seem to have left
an important part of my brain somewhere in a field in Hampshire..."
Southside Festival

Το καλοκαίρι θα 'ρθει....

To καλοκαίρι θα ’ρθει και θα πάρει κι εσένα μαζί
Στην ομορφιά του θα γίνεις χαζούλα όπως ήσουν μικρή

Θα μας γυρίζεις την πλάτη σου ανοίγοντας το παρεό
Να σε κοιτάξει ο ήλιος, να σε κοιτάξει ο ήλιος

Θα ‘σαι για λίγο το αίνιγμα που δε θα λύσει κανείς
Θα σε φυλάει από γύρω στρατός, σπαστικοί συγγενείς

Θα μισανοίγεις τα πόδια σου και θα τα κλείνεις ξανά
Κάνοντας πως δεν ξέρεις, κάνοντας πως δεν ξέρεις…

Κι ύστερα πάλι χειμώνας και χρήμα που μονολογεί
Κι ύστερα πάλι βραδιές με κινέζικο και κομεντί

Κι ύστερα πάλι
μου λείπει η αγάπη,
μου λείπει η αγάπη,
μου λείπει η αγάπη...

Κι ύστερα πιο δυνατά η μουσική...

Φοίβος Δεληβοριάς - Το καλοκαίρι θα 'ρθεί

Back to Black...

"Είναι μια στιγμή. Ένα κλάσμα δευτερολέπτου, εκεί που φιλάς κάποιον να πιστεύεις ότι είναι ένα φιλί από μια άλλη σου αγάπη κι έτσι να γίνεται πιο έντονο και πιο γλυκό αλλά είναι μόνο η στιγμή και η πραγματικότητα σου λέει ότι αλλού το ξοδεύεις αλόγιστα και ότι τέτοιες παραμυθίες κανέναν δε βολεύουν..."

Soundtrack των ημερών: Amy Winehouse - Back to Black (στο repeat)

We only said goodbye with words

I died a hundred times

You go back to her

And I go back to black.

Five things you don't know about her

1. Καπνίζω κυρίως από αμηχανία (για τον ίδιο λόγο τρώω και τα νύχια μου). Δε μου αρέσει ούτε η γεύση του, ούτε η μυρωδιά του, ούτε είμαι εθισμένη. Όταν είμαι μόνη μέσα στο σπίτι δεν ανάβω τσιγάρο σχεδόν ποτέ. Και δεν μπορώ να ανάψω τσιγάρο αν δεν έχω δίπλα κάτι να πίνω.

2. Δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ αγκαλιά με άνθρωπο. Νιώθω να πνίγομαι. Αν δεν τα καταφέρω να γυρίσω πλάτη και να βολευτώ έτσι όπως θέλω εγώ, θα μείνω όλο το βράδυ ξάγρυπνη. Α, ούτε να φιλιέμαι μου αρέσει (η Αντιγόνη έχει σοκαριστεί!).

3. Είμαι τρομερά αφηρημένη και η μνήμη είναι από τα πιο αδύναμα σημεία μου. Πριν μια εβδομάδα παραλίγο να σκοτωθώ διασχίζοντας μεσάνυχτα αφηρημένη την Αλεξάνδρας. Επίσης, δεν θυμάμαι ποτέ ονόματα ανθρώπων, πρόσωπα, δρόμους, ημερομηνίες, ονόματα συγκροτημάτων που άκουγα όλη μέρα, περιστατικά που θυμάται όλη η υπόλοιπη παρέα και γελάει, συζητήσεις που έκανα πριν 4 λεπτά.

4. Είμαι ψυχαναγκαστική με τα ορθογραφικά λάθη. Έχω ξενερώσει τελείως με γκόμενους για ανορθόγραφα sms, διορθώνω τα λάθη στις χειρόγραφες σημειώσεις των καθηγητών γιατί αλλιώς κολλάω και δεν μπορώ να συνεχίσω το διάβασμα.

5. Φτιάχνομαι με τη θηλυπρέπεια σε έναν άνδρα. Το θεωρώ τρομερά αφροδισιακό. Και προσπαθώ πάντα να δώσω ένα feminine touch στον ερωτικό μου σύντροφο. (Ναι, πρόβατε, βλέπω και σκληρό γκαίη πορνό)

Έχω την εντύπωση ότι το έχετε κάνει όλοι και ότι εγώ είμαι η τελευταία στη σειρά των bloggers οπότε παίρνω στη σκυτάλη και πάω στο κρεβ...εεε...φεύγω.

Read and Weep!

Sniff...
Send me money,
you rich,
generous,
beautiful,
shiny,
happy people...

"My only natural talent’s wasted on my alcoholic friends..."

Οι καλύτερες σκέψεις μου έρχονται λίγο πριν κοιμηθώ. Είναι τόσο ασύνδετες και μπερδεμένες που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Διαλέγω να κυλιστώ μέσα τους και να τις χαρώ παρά να σηκωθώ και να πιάσω χαρτί. Ο πυρετός κάνει τα φωτάκια του δέντρου να φαίνονται σαν το πιο περίπλοκο οπτικό εφέ, ο μαύρος μου γατούλης τρώει κρυφά το ζαχαρένιο 2 από τη βασιλόπιτα και δεν έχω κουράγιο ούτε να τον μαλώσω, μένει το 007, ο νέος James Bond έχει συνεχώς μια έκφραση σαν το Zoolander, με σουφρωμένα χείλη, με κάνει και χαζογελάω και η Α. που τον λατρεύει θυμώνει, περνάμε μια εβδομάδα σπίτι της σαν rock stars με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στο τέλος αρρωσταίνουμε και οι δύο, εύκολο το έχεις το sex, drugs and rock’n’roll lifestyle; Κοιτάζω τις φωτογραφίες και απορώ πότε και ποιος μας τις έβγαλε. Ποζάρουμε σαν την Kate Moss (χωρίς το 50λιρο στο ρουθούνι), σαν διεστραμμένες μαθητριούλες με φουστίτσες και γραβάτες, σαν την Jackie O. του Kennedy με τεράστια Dior γυαλιά ηλίου (πάει ο 13ος μισθός) ή σαν την Karen O. των Yeah Yeah Υeahs με εξωφρενικά ρούχα, μακιγιάζ και γκριμάτσες, ξενυχτισμένες με μαύρο κύκλο και τη μάσκαρα μέχρι το πηγούνι, τραγουδάμε δυνατά με ανοιχτά τα χέρια το Maria Magdalena (άτιμο Φραγκούλι, μια παραγγελιά έκανα κι εγώ!).

Στην τουαλέτα από σκυλάδικο στις 8 το πρωί δυο μεθυσμένες Ρωσίδες μου βγάζουν τα μαδημένα γαρίφαλα από τα μαλλιά και γελάνε με τα σπαστά μου ρώσικα. Λερώνω τα χέρια μου με σοκολάτα και αποφεύγω τη λέξη ενοχές. Αγοράζω φτηνά σκουλαρίκια με μαύρες κορόνες, μοιράζω φιλιά και φραουλένια σφηνάκια, διαβάζω αχόρταγα ό,τι πέφτει στα χέρια μου, τα βιβλία της Κτηνιατρικής μου κακιώνουν από τη ζήλεια, δεν μπορώ να καταλήξω στη μουσική λίστα του 2006. Ποιος λέει πως αυτή η χρονιά δεν είχε καλούς δίσκους? Μάλλον όποιος βαριέται να ψάξει και να ακούσει όπως πρέπει. Απορώ σε ποιους δεν άρεσε το C.R.A.Z.Y. και κλαίω με το Tideland. Υπνωτίζομαι γλυκά από τα φώτα και τα τραγούδια στο i-pod, χάνω στάσεις λεωφορείων, εισιτήρια, γάντια, cds, τελικά και το ίδιο το i-pod (not cool… R.I.P.), δεν έχω να πάω κάπου συγκεκριμένα, απλά περπατάω και τραγουδάω, στην αρχή ντρέπομαι αλλά όσοι με κοιτάζουν χαμογελούν, φταίνε οι γιορτές ή η δική μου διάθεση που ομορφαίνει η πόλη και οι άνθρωποι?

Dresden Dolls-Missed Me

Δεν προλαβαίνω να ξενερώσω από το μεθύσι κάθε βράδυ και συνεχίζω να πίνω. Αίσθηση γλυκιάς ζαλάδας που δε θέλω να τη χάσω. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω πτυχίο, δεν έχω προϋπηρεσία στο βιογραφικό μου, δεν έχω σπίτι, δεν έχω λεφτά, δεν έχω ούτε i-pod πια, αλλά έχω χίλια τραγούδια στο σκληρό του μυαλού μου, κάποιον να με κοιτάει στα μάτια και να λιώνει, 10 φίλους αγαπημένους, κατακόκκινα μαλλιά και ένα μόνιμο πονηρό χαμόγελο.

Elefant-My apology

Λοιπόν, έκανα τα ξόρκια μου, την πασπάλισα ζάχαρη ανακατεμένη με χρυσόσκονη, δεν μπορεί, η χρονιά αυτή θα πάει καλύτερα από την προηγούμενη (δεν είναι πολύ δύσκολο!)

LIST MANIA 2006

Guillemots - Through The Window Pane
Morrissey - Ringleader Of The Tormentors
Μuse - Black Holes and Revelations
Devics – Push the Heart
Iliketrains – Progress Reform
Howling Bells - Howling Bells
Thom Yorke - T he Eraser
Calla - Collisions
She Wants Revenge – She Wants Revenge
Yeah Yeah Yeahs - Show Your Bones
Placebo – Meds
Elefant - Black Magic show
Black Heart Procession - The spell
The Dears - Gang Of Losers
Built To Spill - You in reverse
Espers - Espers II
Yo La Tengo - I Am Not Afraid Of You And I Will Beat Your Ass
The Dresden Dolls - Yes, Virginia
Shut Up I Am Dreaming - Sunset Rubdown
Clap Your Hands Say Yeah! - Clap Your Hands Say Yeah
Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not
Jarvis Cocker - Jarvis

M for Morrissey, M for Martyr

Disclaimer: Όποιος περιμένει να διαβάσει αντικειμενική κριτική, να φύγει τώρα αλλιώς ας σωπάσει για πάντα!

Προχθές το βράδυ βρήκα ένα φίλο. Δεν τον ξέρω χρόνια, δε μεγαλώσαμε μαζί, δεν τον συνάντησα, όπως οι περισσότεροι από εσάς, στο εφηβικό μου δωμάτιο αλλά στο φοιτητικό μου δυάρι. Λέγονται και γράφονται πολλά για το φίλο μου. Κι εγώ θέλω να τα μάθω όλα για να κερδίσω το χαμένο χρόνο. Πάντα ζήλευα αυτούς που τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν χρόνια. Μίσησα την ατάκα «Εμείς μεγαλώσαμε με αυτόν» γιατί ό,τι και να έκανα ήταν μάταιο. Έδειχνε να ανήκει σε κάποιους εκλεκτούς, μυημένους από νωρίς στο μύθο του. Κι όμως, προχτές το βράδυ δέχτηκα το χρίσμα σε μια τελετουργία μαγική. Ανήκω σε μια αίρεση. Νεοφώτιστη και ευλογημένη. Και ακόμη σε έκσταση.
Θα’ θελα να έχει γεμίσει η Αθήνα παιδιά με τσουλούφια και λουλούδια στα χέρια, στις τσέπες, στα μαλλιά, στα πέτα. Θα’ θελα στα λεωφορεία, στους δρόμους, στις πλατείες να διασταυρώνεται το βλέμμα μου με άλλα βλέμματα και να διακρίνω ονειροπαρμένα πρόσωπα και συνωμοτικά χαμόγελα. Θα’ θελα να ακούω τη φωνή του από ανοιχτά παράθυρα αυτοκινήτων. Θα’ θελα να είναι αυτή η μέρα γιορτή για όλους.
Ο Morrissey βγαίνει στη σκηνή. Πώς χωράνε σε ένα γαλάζιο βλέμμα όλα αυτά? Αγγλικά σπίτια, τούβλα και σύννεφα, παραθαλάσσιες πόλεις, σοφίτες, βροχή σε παράθυρα με κουρτινάκια, βιβλία και δίσκοι δίπλα σε κρεβάτια, αυλές, pubs, κόκκινα λεωφορεία, προάστια, μουσκεμένοι δρόμοι, βόλτες με ποδήλατα και αγόρια αναποφάσιστα, καταθλιπτικές μέρες που μοιάζουν με Κυριακές… πώς όλα αυτά γίναν δικά μας σαν ένα παρελθόν που δε ζήσαμε? Γιατί σηκώνεις τα χέρια και κλαις? Τι θυμάσαι? Τι νιώθεις?
Ο Γιώργος μπροστά μου, πρώτη σειρά από νωρίς, επισημοποιεί τον επί χρόνια δεσμό του με το Morrissey. Του περνά στο χέρι δαχτυλίδι. Είναι δεμένος μαζί του για μια ζωή. “He knows so much about these things…” Κάποιες ώρες αργότερα, πάνω από μπύρες και καπνούς, δε χορταίνω να τον ακούω. «Ο Morrissey είναι ένας μάρτυρας. Των ευαίσθητων, των δειλών, των άσχημων, των περίεργων, των μπερδεμένων, των παιδιών που περπατούν αφηρημένα στους δρόμους, που κλείνονται στα δωμάτιά τους και διαβάζουν ποίηση όταν οι συμμαθητές τους γαμάνε γκόμενες και πλακώνονται στα γήπεδα. Αφιερώθηκε σε αυτό και γι’ αυτό τον λάτρεψαν όσο λίγους.» Τον αγκαλιάζω, δε χρειάζονται λόγια, καταλαβαίνει…
Στο Let me kiss you, ο κόμπος λύνεται, κάτι σπάει μέσα μου, τα δάκρυα κάνουν νερά στην εικόνα, στην αρχή ντρέπομαι, τα σκουπίζω γρήγορα, βλέπω κι άλλα μάτια να κοκκινίζουν, κι άλλα πρόσωπα να συσπώνται, δε με νοιάζει, η Μαρκησία ανησυχεί και με αγκαλιάζει, ξέρει πώς είναι. Κάπου μακριά, τα πράσινα μάτια της Αντιγόνης μουτζουρώνονται. Βγάζει το πουκάμισό του, με κινήσεις απότομες, σχεδόν καθαρτικές, ανοίγει τα χέρια. Σταυρώνεται μπροστά μας, όσο του πετούν γλαδιόλες, ένας προβολέας τον λούζει με λευκό φως, τα λουλούδια αιωρούνται γύρω του. Ο χρόνος σταματά. Κάπως έτσι είναι το σώμα της ποίησης. Ο πιο όμορφος πίνακας ζωγραφικής μου ανήκει. Θα τον κρατήσω δικό μου για πάντα. “This night has opened my eyes and I will never sleep again…”

YΓ.1 Όποιος αναρωτιέται τι απέγινε το πουκάμισο, σας διαβεβαιώνω βρίσκεται σε καλά χέρια, είναι Gucci και μοσχοβολάει το πιο ωραίο αντρικό άρωμα που έχω μυρίσει.

ΥΓ.2 Συζήτηση μεταξύ bloggers:
-Τι λες να κάνει πριν τη συναυλία;
- Μάσκα ομορφιάς και πρόβες στον καθρέφτη!
- Mπορεί να δοκιμάζει greek souvlaki και πατσά.
- Σιγά μην τρώει και μοσχαροκεφαλή!

And if I fall into the drink, I’ll say your name before I sink...

Αποφεύγω τον τελευταίο καιρό να γράψω. Όταν περνάς τις μέρες κάνοντας μελέτη πάνω στην ευφράδεια των Pulp, των Magnetic Fields, των Smiths, των Στέρεο Νόβα, και μόνο η σκέψη της λευκής σελίδας σε τρομάζει. Όλα αλλάζουν όμως τις νύχτες. Τα χρώματα, οι δρόμοι, ο αέρας, οι άνθρωποι. Και ειδικά όταν θες να τις ζεις ολόκληρες. Τα λόγια έρχονται πιο εύκολα, όλα ομορφαίνουν και ξαφνικά αισθάνεσαι πως θα μπορούσες να γράψεις ξανά. Βρίσκεις χίλιες εμπνεύσεις. Αλλά και πάλι πως να βάλεις σε σειρά σκόρπιες φράσεις που μυρίζουν αλκοόλ?
Στα μπαρ, τα αγόρια που με κοιτάζουν δεν είναι ποτέ όπως τα ονειρεύομαι. Ψηλόλιγνα, μαυροφορεμένα, μελαγχολικά. Με περπάτημα χορευτικό και αφηρημένο, με ρυθμό στις κινήσεις τους, μια μουσική καρφωμένη στο μυαλό τους για μέρες και ένα κεφάλι γεμάτο στίχους από τραγούδια ξεχασμένα από τον DJ. Με λευκά χέρια και μακριά δάχτυλα που κάθε τόσο τα περνούν για να ισιώσουν μάταια τα ανακατωμένα τους μαλλιά. Με παιδικό άτακτο χαμόγελο. Αγόρια με ντροπαλό βλέμμα και μάγουλα που κοκκινίζουν. Χαριτωμένα αγόρια. Σαν άγγελοι ή σαν κορίτσια. Όταν βαριέμαι και δεν θέλω να μιλήσω, δε θέλω να φλερτάρω, όταν θέλω μόνο να ακούω τους στίχους καθαρά και να νιώθω ανθρώπους να χορεύουν γύρω μου, κάθομαι και τα χαζεύω. I spy a boy…
Στις μεγάλες μου λύπες κρύβομαι στις γωνίες, υφαίνω γύρω μου αόρατο ατσάλινο κουκούλι, σκίζω σκαμπό με το ξυράφι που κρύβω πάντα στην τσέπη μου, χαρακώνω μια μια τις ανασφάλειές μου και αυτές πεισμώνουν. Όχι, δε φταίνε πάντα τα τραγούδια. Φταίνε σχεδόν πάντα. Τελικά είναι όλα θέμα soundtrack?
Γενέθλια και όλοι οι φίλοι είναι εδώ, η Γεωργία, η Λένα, ο Jack Skellington πάνω στο φόρεμα που μου πήραν, ο Γιώργος και η αγκαλιά του, χάνω την αίσθηση του χρόνου μέσα της, το μπουκάλι του Southern, ο Αλέξανδρος, o Morrissey από την αφίσα στον τοίχο να μας κοιτάζει, η Χριστίνα, μια νεράιδα δίπλα στον κόκκινο προβολέα σταλμένη για να με προσέχει. Γέλια και τσουγκρίσματα και νάζια και φιλιά. Είμαι χαρούμενη, κοροϊδεύουμε όλοι μαζί τη φωνή του Brian, για μια στιγμή ακούω τη δική σου φωνή σου και παγώνω. Με κρατάς σφιχτά, όχι, δεν σε περίμενα, δε θα μπορούσες όμως να μην έρθεις, έστω και ακάλεστος να μου ευχηθείς. Ναι, ξέρω πως μ’ αγαπάς, δεν πειράζει που δε μου πήρες δώρο, τι θα ήθελα πιο πολύ? Πήρα τόσα, δε μου λείπει τίποτα. Δεν στο είπα αλλά το μόνο που ζήλεψα ήταν οι τουλίπες που είδα σ’ εκείνη τη γωνία τις Σόλωνος, να μου τις φέρεις χωρίς να τις ζητήσω. Το οινόπνευμα τσούζει τα δαγκωμένα μου χείλη, η μουσική δυναμώνει, νιώθω κάθε ανάσα του τραγουδιστή στο λαιμό μου, το μπάσο με χτυπάει στο στήθος, πάντα μου άρεσε, κορόιδευες πως έχω την κατάλληλη φράντζα για αυτό το όργανο κι εγώ έκανα πως θύμωνα μα γελούσα, κοίτα με, έγινα 23 και ακόμα δεν το πήρα απόφαση να μάθω, 23, ούτε αργά να αρχίσεις από την αρχή αλλά ούτε και νωρίς. Γιατί όλα άλλαξαν ξαφνικά? Γιατί παίζει Editors? Γιατί σε έδιωξα? Γιατί καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει? Ποιος φίλος μου σφίγγει κρυφά το χέρι για συμπαράσταση? Γιατί ήρθες γαμώτο?

Just another cup of tea please...

Can I stay here lying under the table together with you now?
Can I hold you?
Forever in acrylic afternoons I want to hold you tight
Whilst children play outside and wait for their mothers to finish with lovers
And call them inside for their tea.

PULP - "Acrylic Afternoons"

Happy Birthday to me...

All eyes on the calendar Another year I claim of total indifference
To here, the days pile up With decisions to be made, I'm sure all of them were wrong
Into this song I send myself
And with these drinks I plan to collapse And forget this wasted year, these wasted years
Devoted friends, they disappear
And I'm sorry about the phone call and needing you
Some decisions you don't make
I guess it's just like breathing and not wanting to There are some things you can't fake
I guess that it's typical To cling to memories you'll never get back again
And to sort through old photographs Of a summer long ago or a friend that you used to know
And there below His frozen face You wrote the name and that ancient date.
And you can't believe that he's really gone When all that's left is a fucking song
and I'm sorry about the phone call; and waking you. I know that it is late,
But thank you for talking, because I needed to. Some things just can't wait.

'Nough said._

This is Halloween...

This is Halloween, everybody make a scene,

Trick or treat till the neighbors gonna die of fright!

It's our town, everybody scream,

In this town of Halloween...

-

In this town we call home

Everyone hail to the pumpkin song

In this town, don't we love it now?

Everybody's waiting for the next surprise...

-

Aπόψε θα ανάψω την κολοκύθα στο σπιτάκι μου, περάστε για trick or treat! Έτσι για να φτιάξει η μέρα με την πιο παραμυθένια γιορτή... κρίμα που κοροιδεύεις λες και δεν ξέρεις πόσο το χρειάζομαι.

Κι εδώ τα παιδάκια του Tim Burton μαζεμένα...

MORRISSEY LIVE

ASTRA PROUDLY PRESENTS:

MORRISSEY

ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ ΦΑΛΗΡΟΥ (ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ), ΑΘΗΝΑ

ΔΕΥΤΕΡΑ 27 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

PRINCIPAL CLUB, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

The passing of time and all of its crimes is making me sad again...

Δεν ξαναπατάω στο DVDάδικο, μ'ακούς, ούτε απέξω δε θα ξαναπεράσω, όλες τις καλές ταινίες μαζί τις έχουμε δει και θυμώνω, τίποτα δεν έμεινε για μένα. Ούτε στις Νύχτες Πρεμιέρας θα πάω, καλύτερα να μου κοπούν τα πόδια παρά να σε πετύχω με την καινούργια σου γκόμενα στα δικά μας λημέρια. Πόσο μάλλον στο επί χρόνια στέκι μου. Πάει κι αυτό. Και τους Pulp πρέπει να κόψω, και τους Smiths, αλλά δεν αντέχω. Τους αγάπησα τόσο και θα μου λείψουν περισσότερο απ'ότι μου λείπεις εσύ. Είναι δικοί μου πλέον. Και τις βόλτες στα μαγαζιά Σάββατο πρωί και τις μουσικές ταινίες και τα κυριακάτικα πρωινά στο κρεβάτι με εφημερίδες και τα μεθυσμένα "εναλλακτικά" βράδια και τις άσκοπες βόλτες στα σούπερ-μάρκετ.
Μέσα στο σπίτι θα κλειστώ μέχρι να αποτοξινωθώ. Με σοκολάτες, ποιήματα, πορνό, σημειώσεις εξεταστικής, καινούργιους δίσκους και φτηνό κρασί. Θα περνούν οι μέρες εκνευριστικά ίδιες. Η μυωπία μου θα ανέβει και τα καινούργια μου κόκκινα γυαλιά θα με ζαλίζουν γλυκά μέχρι να τα συνηθίσω. Ο Νίκος θα γελάει με τις γκριμάτσες που παίρνω στις φωτογραφίες. Θα αφήσω τα μαλλιά μου να μακρύνουν και ίσως τα βάψω επιτέλους μαύρα. Πού και πού θα βγαίνω με τους φίλους. Θα πίνουμε, θα καπνίζουμε ασταμάτητα, θα γελάμε, θα γυρνάμε μεθυσμένοι σπίτι και θα νιώθω στιγμιαία χαρούμενη. Θα φλερτάρω με διάφορους αλλά θα τραβιέμαι φοβισμένη τελευταία στιγμή. Μπορεί και να αφήσω κάποιον να έρθει σπίτι μαζί μου. Την άλλη μέρα το πρωί θα ανυπομονώ να φύγει και δεν θα θέλω ούτε να τον ξαναδώ. Θα κλείσω πάλι εισιτήρια για Λονδίνο και θα τρέχω σε συναυλίες. Καθώς θα περπατάω ευτυχισμένη στους δρόμους του, θα βρω το "house above the shop" με την ξύλινη σκάλα και τη σοφίτα που μου είχες τάξει. Θα γυρίσω από την άλλη και δεν θα σε ξανασκεφτώ. Εσύ θα ρωτάς τους φίλους αν είμαι καλά. Θα περιμένεις κάθε Σάββατο να με δεις να μπαίνω στο μπαρ, θα βλέπεις όλους μου τους φίλους να είναι μαζεμένοι, θα βάζεις τα τραγούδια που αγαπάω, θα λες "δε μπορεί, στο επόμενο θα έρθει, είναι το δικό της, θα το νιώσει όπου και να' ναι και θα' ρθει να το χορέψει". Δε θα ακούω.
Κατά βάθος ξέρω πως είναι μάταια όλα αυτά. Είναι ύπουλο το σύνδρομο στέρησης. Δεν το ξεγελάς με χαζά πεισμωμένα τεχνάσματα. Σε βρίσκει στα πιο απίθανα μέρη. Σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις. Με το που θα νιώσεις ασφαλής, πάνω που λες πως πήρες ανάσα έρχεται και σου βγάζει κοροιδευτικά τη γλώσσα. Δε μπορείς να κρυφτείς από αυτό. Μόνο ο χρόνος και η απόσταση μπορεί να αμβλύνει τον πόνο. Έναν πόνο που μαζί με το θάνατο είναι ό,τι πιο δημοκρατικό υπάρχει.

Lily Allen - Little things

Στο Νίκο

Ιτς τζαστ του γκουντ του μπι τρου

Έφη Θώδη - Can't take my eyes off of you

"Καθόλου καλή ενορχήστρωση. Χαντακώνει την ερμηνεία. Κρίμα..." παρατήρησε σωστά ο Vague Tourist.

My head is full of magic...

I just wish I could write down what I’m feeling. I wish I could choose the right words. I wish I could speak through music. I wish I could play the guitar. I wish I had a fucking talent and a clue about what I want to be in the future. I wish I had dreams about my future. I wish I could feel free and careless even for a minute. I wish I didn’t have to drink that much to be myself. I wish I had long dark hair and a slim white body, polished long nails and “a face that is pure as perfection”. I wish my mind wasn’t so fucked up. I wish my family was normal. I wish I could control my depression and my angst. I wish I had more self esteem. I wish I was so pretty and inspiring that you would stare at me all night long. I wish you didn’t know me at all. I wish I was someone else… so that you would fall in love with me… again.

I wish I could write music and lyrics for songs who can haunt a girl's mind for months. Like this one...

Nut - Scream

(Ξέρει κανένας music freak κάτι για το συγκρότημα ή το τραγούδι?)

Did you forget to take your meds?

New Placebo video, φρεσκότατο και "ναρκωμένο"...
(και λίιιιγο κλεμμένο από Trainspotting... ΛΙΓΟ ΕΙΠΑ!!!)

http://www.youtube.com/watch?v=PNixch31wmo

Άντε, δέστο... και μη μου το παίζεις εμένα υπεράνω μην έρθω εκεί!

Europe is our playground, London is our town...

READING FESTIVAL 2006

Χιλιάδες φωτογραφίες. Τις κοιτάζω μια μια εδω και ώρες. Ποιό το νόημα αλήθεια? Μόνο κακό μου κάνουν. Δύσκολη η προσαρμογή και η επιστροφή σε μια γκρίζα καθημερινότητα που ποτέ δε συνήθισα. Κι όμως ήμουν εκεί... Τουλάχιστον έχω ένα ακόμη happy place αντίδοτο για τις δύσκολες ώρες. Και με περιμένουν πολλές.


ΥΓ. Μην τολμήσει και μου πει κανείς "καλό χειμώνα" ή "άντε, τώρα τα κεφάλια μέσα", θα ακούσει το γαμωσταυρίδι της ζωής του! Αφήστε με ακόμα εκεί... δεν ενοχλώ κανέναν!

YAAAY!

Η Sadie στην εκπομπή ''guest mixes"

Απο τον χώρο της ελληνικής blog-όσφαιρα η καλεσμένη μας στην εκπομπή ''guest mixes''. Η Sadie με αφορμή μία playlist που ''ανέβασε" στο blog της και ύστερα απο πρόσκληση δικία μας αναλαμβάνει αυτήν την Τετάρτη 05/07 στις 19¨00 και για 2 ώρες τα πλατώ στο Ρόδον fm.

Tracklisting :

1. The Shins - New slang
2. Rilo Kiley - It's a hit
3. Buffseeds - Who stole the weekend
4. The Stills - Changes are no good
5. Yeah Yeah Yeahs – Cheated Hearts
6. Tilly and the Wall - Nights of the living dead
7. Pixies - Gigantic
8. Arcade Fire – Rebellion (Lies)
9. Delays - Valentine
10. Editors – French Disco
11. My Morning Jacket - It Beats For You
12. Infadels - Murder that sound
13. Placebo – Post blue
14. Film – Angel B
15. Lush – Demystification
16. Morrissey – First of the gang to die
17. The Dears – Death of all the romance
18. Richard Ashcroft - Break the night with colour
19. Death Cab for Cutie – Summer skin
20. Interpol – NYC
21. Wolf Parade – Modern World
22. Jenny Lewis with the Watson Twins - You are what you love
23. Guillemots – Trains to Brazil
24. Devendra Banhart – Pensando enti
25. Cocorosie – Noah’s Ark
26. The Raveonettes - Ode to L.A.
27. The Kooks – Seaside
28. Bright Eyes – First day of my life
29. Martha Wainwright – Ball and chain
30. Turin Brakes – Feeling oblivion
31. Trespassers William – Lie in the sound
32. Expert Medicine - Swimming Lessons

Η εκπομπούλα μου... :D

Hey, could you stand another drink, I'm better when I don't think...

Οι προηγούμενες μέρες πέρασαν σαν όνειρο μέσα σε μια μόνιμη ζαλάδα από τα απανωτά hangovers. Κατανάλωσα κάποια λίτρα οινοπνεύματος και σχεδόν μια κούτα τσιγάρα, γύρισα τη μισή Αθήνα κάτω από το υγρό βλέμμα του Antony στους τοίχους της (και τι ιπποτική κίνηση να σου κατεβάσουν μια αφίσα του και να σας πάρουν στο κυνήγι), μίλησα πολύ, γνώρισα κόσμο, ξαναβρήκα κάποιους, άγγιξα ανθρώπους. Ξαναφόρτισα.

Πέμπτη βράδυ, το τρενάκι για άλλη μια φορά έχει καθυστέρηση, τρέχω με τη βαλίτσα στην Κλαυθμώνος, δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ, θα έπρεπε να διαβάζω σε ένα αποπνικτικό δυάρι στη μέση της Ελλάδας, μπύρες κοκτέιλ με ενοχές, πολλά τσιγάρα και ιδρώτας και μετά μπουγέλο μετά μουσικής, γέλια κι ας τρέχει η μάσκαρα μέσα στα μάτια, «έλα εδώ, μωρό μου, μουτζουρώθηκες», και το υγρό με σάλιο χέρι του φίλου να σε καθαρίζει για να νιώσεις και πάλι όμορφη. Επιμένουν να πάμε Jasmine στη συνέχεια, στέκι στο πρώτο έτος, έχουν περάσει μόλις 4 χρόνια και μου φαίνονται 14, άλλαξα τόσο πολύ? Δεν θα το σκεφτώ παραπάνω, είναι αχαριστία όταν έχεις φίλους, αλκοόλ, τσιγάρα και έναν συγκινημένο Κραουνάκη στα 3 μέτρα. Όπου θέλει η παρέα απόψε, «μωρό μου».

Την επομένη μου υπόσχονται βόλτα -σαν το σκυλί του Γερμανού έχω καταντήσει- αλλά δεν (πολύ)γκρινιάζω γιατί μου προσφέρουν το καλύτερο home-made μοχίτο της ζωής μου μαζί με θανατηφόρες ατάκες από το μάστορα του είδους. Κάθομαι απέναντί τους, θέλω να τους αγκαλιάσω και τους δυο μαζί και να τους σφίξω, δεν είναι πρέπον, τι σκατά με πιάνει ώρες ώρες να θέλω να κατσιάσω ανθρώπους, απειλούν να με κάνουν post, κρατιέμαι. Κυλιέμαι μέσα στο γέλιο του Νίκου, το απολαμβάνω προσπαθώ να το αποθηκεύσω στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου, είναι τόσο όμορφος και δεν θέλω να του το πω για να μη σταματήσει να γελάει. Λίγο πιο κάτω, στην Αλεξάνδρας, με προ(σ)καλούν σε διαγωνισμό ουζοποσίας. Ανωριμότητες... Σχεδόν αριστεύω.

Στο ταξί για τα Σεπόλια το Σάββατο το βράδυ ο ταξιτζής με ρωτάει αν αληθεύει πως οι φοιτήτριες κάνουν σεξουαλικά όργια, απαντώ θετικά με ένα αυτάρεσκο γελάκι αλά Βουγιουκλάκη και τον αφήνω να φαντάζεται. Η εορτάζουσα με υποδέχεται εγκάρδια, ταμπουρώνομαι δίπλα στον Ηλία, χορεύω, τον χουφτώνω και δεν διαμαρτύρεται, χαίρεται όσο κι εγώ το smoke, σκέφτομαι πως πρέπει οπωσδήποτε να του αγοράσω ένα τέτοιο μηχάνημα, η πιο εμπνευστική παρουσία του πάρτυ μου ζητά γάμο και δέχομαι (θέλω να πάω επιτέλους στο Άμστερνταμ!), ξεκαρδίζομαι με τις φιγούρες του Gelial και γνωρίζω όμορφους bloggers που ζηλεύω κρυφά τα γραπτά τους. Τους χαζεύω για ώρα. Συνεχίζω Decadence, o Γιώργος παίζει Morrissey και χορεύει με κλειστά μάτια, σα να ‘ναι μόνος του στο δωμάτιό του, προσπαθώ να φανταστώ την πρώτη φορά που άκουσε το συγκεκριμένο τραγούδι, ο κόσμος γεμίζει πολύχρωμα πέταλα λουλουδιών, το έχω ξαναδηλώσει, νομίζω, ότι μπορώ άνετα να ερωτευτώ ανθρώπους τόσο ερωτευμένους με κάτι. Τελευταίο τραγούδι ο Εξώστης από Στέρεο Νόβα. Λιώνω στην τεράστια αγκαλιά του ανθρώπου που μου το έμαθε, νιώθω πως θα αποσυντεθώ σε εκατομμύρια αστρικά σωματίδια και αυτός με κρατάει ακόμα πιο σφιχτά λες και μαντεύει τη σκέψη μου. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα’πρεπε να τον ευχαριστήσω…

Κυριακή στο Closer πίνω μαυροδάφνη και με δουλεύουν, «τι το κάναμε εδώ, πατρινό καρναβάλι?», ο Φακίνος γιορτάζει τα 35 του χρόνια, τον κοιτάζω και δε μοιάζει πάνω από 20, παίζει Calla και καμαρώνει σα μικρό παιδί που θα τους φέρει, του λέω πως θα μπορούσε να είναι μια πιο διεστραμμένη εκδοχή του Peter Pan, το χαίρεται και λάμπει “Join me, I’ll take you to my Neverland”. Στιγμή ποίησης, σπάνια, σαν τις ατάκες που ακούς σε ταινίες και δε συμβαίνουν ποτέ in real life. Την κρατώ και την παίζω στο repeat μέχρι να φτάσω σπίτι.

Φωτορομάντζο

"If I can't have you...

---...I get crossdressed...

-------...and visit my house...

-------------...as if I were you..."

SONG: Film - Away to say goodbye

Feed me with stars that you've stolen from heaven...

Η μέρα ξημερώνει με αυτό το μώβ χρώμα που πάντα με αποσυντόνιζε και με άφηνε ξάγρυπνη. Η πόλη ξυπνάει και σε λίγο θα ακούσω φωνές και κόρνες κάτω από το μπαλκόνι μου. Τέτοια ώρα, τέτοια μέρα, χιλιόμετρα μακριά γιορτάζεις πως υπάρχεις. Με ανθρώπους που ίσως σ’ αγαπούν 2 φορές παραπάνω από μένα και σίγουρα σε χρειάζονται 10 φορές λιγότερο απ’ ότι εγώ. Έχεις τα δίκια σου…
Βγήκα να σε γιορτάσω απόψε. Αφιερωμένη σε σένα η βραδιά. Φόρεσα φούστα (ναι, αλήθεια!), ανοιχτά πέδιλα και το μπλουζάκι που μου είχες παραγγείλει από το Λονδίνο. Έφτιαξα τα μαλλιά μου όπως σου άρεσαν, έβαλα το άρωμα που είχες στάξει στο μαξιλάρι σου για να με νιώθεις. Και ένιωσα για μια στιγμή πραγματικά όμορφη, με είδα μέσα από τα μάτια σου και μου άρεσα. Μου χαμογέλασα στον καθρέφτη και βγήκα. Δε μελαγχόλησα ούτε για λίγο, πίστεψέ με, ήθελα να συμμετέχω έστω και από απόσταση στη χαρά σου. Μα φαντάσου ειρωνεία, ο DJ μόλις είχε χωρίσει και έκλαιγε πάνω από τα βινύλια. Τραγούδια μουσκεμένα και πώς να μη νοτίσουν κι οι δικές μου σκέψεις? Δεν το έκανα επίτηδες.
Το σκέφτηκα καλά. Δεν είναι η ένταση της συνουσίας που μου λείπει, ούτε καν η βαθιά ανάσα του οργασμού. Δεν είναι η αίσθηση του να ξυπνάω και να νιώθω κάποιον δίπλα μου (που έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν τη συνήθισα). Δεν είναι η σιγουριά της μόνιμης σχέσης. Είναι η αίσθηση πως κάπου κάποιος με σκέφτεται και ανησυχεί. Και νοιάζεται αν ήπια πάλι πολύ, αν ντύθηκα καλά ή αν κρύωσα, αν έφαγα, αν άκουσα το δίσκο του Yorke και αν πρόσεξα ένα συγκεκριμένο στίχο, αν έγραψα καλά στο μάθημα που με παιδεύει εξάμηνα τώρα. Είναι η αίσθηση του να έχεις έναν άνθρωπο λίγο πιο δικό σου απ’ όλους τους άλλους. Και δεν είναι καθόλου λίγο αυτό.

Χρόνια σου πολλά.

Αααχ, τι μου θύμισες τώρα...

Ετοιμάζω cdάκι για τους φίλους μου της γενιάς του '80 και μετά με αυτά που ακούγαμε στην αυλή του δημοτικού, σε σχολικές εκδρομές, σε πάρτυ με τυροπιτάκια και πορτοκαλάδες, σε οικογενειακές διακοπές με το αυτοκίνητο του μπαμπά, στα πρώτα μπαλαμουτιάσματα, γιατί ως γνωστόν, δεν βγαίνουν τέτοια τραγούδια σήμερα, οι νέοι δεν ξέρουν να διασκεδάζουν, χάλασε ο κόσμος, αααχ, ωραίες εποχές τότε, να'ταν τα νιάτα δυο φορές...
Έφτιαξα πρόχειρα μια λίστα αλλά είστε ελεύθεροι να μου προτείνετε άλλα τόσα. Ξέρω πως πολλοί από εσάς (βλέπε Νανάκος, Vague tourist και λοιποί) κρύβετε στη δισκοθήκη σας διαμάντια της ελληνικής ποπ των '80s - '90s που δυσκολεύομαι να βρω το διαδίκτυο. Βοηθήστε με και όποιος θέλει θα έχει και το αντίγραφό του.

ARTISTS: Μπίγαλης, Καλλίρης, Ρακιντζής, Μαντώ, Κορκολής, Πωλίνα, Μικρούτσικος, ΟΡΑ, Ευριδίκη, Κακά κορίτσια, Καρβέλας, Δάντης, Αλέξια, Σαββιδάκης, Χαριτοδιπλωμένος, Κωνσταντίνα...

SONGS: Λάθος εποχή, Πάρε πασά μου, Το Σάββατο μπορείς, Από πού τηλεφωνάς (Περιπτεράς), Έρωτα πειρατή, Νύχτες στη μύκονο, Πάει η αγάπη μου (Πρωταπριλιά), Τελευταίος χορός, Τα κορίτσια ξενυχτάνε, Κορίτσια με βίτσια, 14 Φλεβάρη...

EDIT: Και επειδή έχω ξεκατινιαστεί μόνη μου στο χορό πάνω από τις σημειώσεις τις Παθολογίας και δεν είναι σωστό, άντε, πάρτε ένα δωράκι για το Σαββατοκύριακο.

Michalis Rakintzis - 14 Flevari.mp3 (4 MB)

Πειράζει που το λατρεύω το τραγούδι αυτό? Και δεν κατάλαβα, ο Κοργιαλάς καλύτερα τραγούδια γράφει τόσα χρόνια μετά?

(ΟΧΙ, ΟΧΙ, Δημήτρη, μη θυμώνεις, δεν το εννοούσα, λόγια τις στιγμής ήταν, γύρνα πίσωωωωω, Δημήηηητρη!!!...)

Η πιο όμορφη βεράντα της Αθήνας...

Freedom...

What the fuck do you think is gonna happen?
Things don't just happen, you make them happen.
Maybe your life is weird but it's yours.
It's your only chance, live it now!
What the hell are you waiting for?
You know what?
You're free, you wanker, you just don't fucking know it...

(Mikael Delta "Freedom" - Fucked up words by Maria Paroussi)


Τραγούδι ασπίδα, τραγούδι χαστούκι, τραγούδι ανάσα, τραγούδι τονωτική ένεση, τραγούδι φυλαχτό. Το χρειαζόμουνα. Ευχαριστώ...


ΥΓ. Αύριο ραντεβού στους Massive Attack, να ακούσουμε what our soul (secretly) sings...

Waking up is harder when you wanna die...

Εξαντλήθηκα απόψε. Ψυχικά και σωματικά. Το μυαλό μου δεν θέλει να δεχτεί αυτά που διαβάζει τόσες μέρες, το ξέρω. Tα μάτια μου γεμίζουν νερά κάθε τόσο και δυσκολεύομαι να διακρίνω τα γράμματα του βιβλίου, άσε που μουντζουρώνονται και οι σημειώσεις που μάζευα πεισματικά εδώ και ένα χρόνο. Αύριο πρωί θα εξεταστώ σε πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν ούτε στο ελάχιστο. Και ξέρω πως θα πατώσω.
Από χθες νιώθω κάτι να κυλάει μέσα μου που δεν μπορώ να το σταματήσω. Κι ας έκανα όλη την παρέα να γελάει χθες βράδυ. Και ίσως να φταίει που έχασα τους New Order και απαγόρευσα στους φίλους να με πάρουν τηλέφωνο από τη συναυλία. Και ίσως να φταίει η δειλία μου να φέρω τούμπα τη ζωή μου και να μη σκεφτώ κανέναν άλλον πέρα από μένα. Και ίσως να φταίει η συνειδητοποίηση πως προτιμώ να περνάω τις μέρες μου μέσα σε λήθαργους γεμάτους όνειρα και απωθημένα. Και ίσως να φταίει η ηλίθια φωνή της γκόμενας του πατέρα μου στο βάθος όταν τον πήρα τηλέφωνο για χρόνια πολλά. Ίσως πάλι να φταίει το ότι δεν ξέρω πού θέλω να είμαι και με ποιους. Ή μάλλον ότι το ξέρω πολύ καλά. Ίσως φταίνε τα τραγούδια και ο τρόπος που πέφτω πάνω τους και τα κάνω δικά μου. Χωρίς άμυνες και στεγανά. Με μάλωνες πάντα γι’ αυτό. Κι εγώ το συνέχιζα γιατί έβλεπα πως κατά βάθος σε συγκινούσε. Γιατί δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς.

The Dears - The death of all the romance

Προσεύχομαι απόψε για μια θύελλα. Να τα σαρώσει όλα. Χαρτιά και βιβλία. Τραγούδια και ταινίες και δίσκους και συναυλίες και εξετάσεις και δάκρυα κρυφά σε τουαλέτες και καλοκαιρινά ρούχα και άδεια ποτήρια και τηλέφωνα. Και το ίδιο μου το σώμα, το δέρμα μου, τα νύχια μου, τα μαλλιά μου. Τίποτα να μη μείνει όρθιο. Γιατί ότι μ’ αγγίζει με πονάει απόψε. Και ας βγάλει επιτέλους κάποιος από την πρίζα τα ηχεία που παίζουν από χθες μες στο κεφάλι μου τα ίδια ψυχαναγκαστικά τραγούδια στο repeat!

Smiths – Last night I dreamt…
PJ Harvey – Who will love me now
Lamb - Gorecki
Kόρε Ύδρο – Τώρα που δεν έχω κανέναν

Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη…

9/6: Massive Attack........................ 35 euros
13/6: Yann Tiersen.........................40 euros
17/6: Apoptygma Berzerk................ 30 euros
18/6: Roger Waters.........................50 euros
2/7: Antony And The Johnsons........ 40 euros
4/7: Devendra Banhart.................... 30 euros
6/7: Synch Festival.......................... 35 euros
11/7: Rockwave Festival................... 40 euros
12/7: Iggy Pop & The Stooges.......... 45 euros
13/7: Archive.................................. 30 euros
25/7: Calla.......................................25 eyros
1/8: Depeche Mode........................ 60 euros
30/9: Pearl Jam............................. 50 euros

+ 25-27/8: Reading Festival........... 215 euros



- Ζητείται μεγαλοεπιχειρηματίας με πλούσιο… συναισθηματικό κόσμο για παρέα σε συναυλίες και ό,τι προκύψει.

- Ανταλλάσω ό,τι έχω (και δεν έχω) με δημοσιογραφικό πάσο για τις συναυλίες του καλοκαιριού.

- Ψάχνω παρέα με κοινά ενδιαφέροντα, απόψεις και οικονομική κατάσταση για ντου σε συναυλιακούς χώρους και φεστιβάλ.

- ΑΑΑβάδιστα, εχέμυθα στο χώρο σου 22χρονη φοιτήτρια τρυφερή, κεφάτη παρουσία, φινετσάτη και χαδιάρα με αναλογίες μοντέλου (!!!) θα σου χαρίσει αξέχαστες στιγμές ηδονής.

- Ζητούνται ανάδοχοι γονείς για φτωχό πλην τίμιο κοριτσάκι, πρόσχαρο, ήρεμο και γλυκομίλητο με τεράστια αποθέματα αγάπης.

- Πωλούνται αμεταχείριστα βιβλία Κτηνιατρικής όλων των ετών σε άριστη κατάσταση λόγω χρεοκοπίας.

- Ζητείται πλαστογράφος εισιτηρίων με δικό του χώρο και μηχανήματα. Στείλτε δείγματα δουλειάς.

- Ζητούνται χρήματα. Δεκτά σε κέρματα, χαρτονομίσματα, συνάλλαγμα, επιταγές, μετοχές, πλάκες χρυσού. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

- Ψάχνω τον πανέξυπνο που είπε πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία για καφέ και αντιπάθεια.

But the grass is always greener on the other side...

Όταν αρχίζεις να πίνεις Guinness από τις 7.30 το απόγευμα σε ένα μπαράκι που είναι ίδιο με αγγλική pub...

...όταν είσαι σίγουρη πως πρέπει να παραγγείλεις pints στον κατάξανθο μπάρμαν με την κλασσική αγγλόφατσα (μέχρι που άρχισε να μιλάει)…

...όταν «μουσικό χαλί» στις κραυγές της παρέας σου για το γκολ της Arsenal αποτελούν οι Smiths που παίζουν στο βάθος...

... όταν σχολιάζετε τη σειρά "The Οffice" του BBC και δηλώνεις ερωτευμένη με τον Martin Freeman εν μέσω γιουχαισμάτων...

...όταν εντελώς τυχαία αρχίζουν να σου στέλνουν μηνύματα από το York και λέγοντάς σου πως κι αυτοί κάνουν ακριβώς τα ίδια...

...όταν γυρνάς σπίτι ζαλισμένη και τσαντισμένη (πουτάνα Barca, πάει και το στοίχημα!) και στο e-mail σου έχει φτάσει το booking confirmation από το ξενοδοχείο στο Λονδίνο...

κι όλα αυτά όταν βρίσκεσαι σε μια μικρή πόλη στο κέντρο της Ελλάδας...

τότε σκέφτεσαι αφελώς την ιδέα της παγκοσμιοποίησης που έχεις στο μικρό σου μυαλό και χαμογελάς!

No longer afraid of the dark or midday shadows, nothing so ridiculously teenage and desperate...

Λένε πως καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κάποιον που δε σου λείπει. Τι γίνεται όταν δεν αντέχεις να είσαι μόνος σου και αποζητάς το χάδι και την αναγνώριση από αγνώστους?
Λένε πως όταν είσαι με αυτόν που διάλεξες μέσα από χιλιάδες ανθρώπους, το νιώθεις και παύεις να φοβάσαι, να αγχώνεσαι, να προσπαθείς, να προσποιείσαι. Τι γίνεται όταν ντρέπεσαι τόσο πολύ που νιώθεις πως περνάς συνέχεια από οντισιόν?
Λένε πως δεν πρέπει να ζητάς κάτι που δεν είσαι ικανός να δώσεις. Οπότε, μήπως θα πρέπει να αρχίσω να πληρώνω για λίγη τρυφερότητα?
Λένε πως πρέπει να είσαι πάντα ο εαυτός σου και θα τους «κερδίσεις» όλους. Τι γίνεται όταν δεν σ’ αρέσει ο ίδιος σου ο εαυτός και περνάς τις μέρες και τις νύχτες σου μεμψιμοιρώντας και ελπίζοντας πως ημέρα που θα έρθει θα σε βρει αλλού και αλλιώς?
Λένε πως το αλκοόλ απλά σε απομακρύνει για λίγο από την πραγματικότητά σου. Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι μόνο μεθυσμένος είσαι αληθινά εσύ και σου φαίνονται όλα πιο υποφερτά?
Λένε πως δεν μπορείς να ζήσεις μόνο με συναυλίες, τραγουδάκια και βιβλία. Τι γίνεται όταν ξέρεις πως μόνο αυτά σε κάνουν να νιώθεις ευτυχισμένος?
Λένε πως τα χρόνια περνούν και πρέπει να ωριμάσεις κάποτε, να φροντίσεις για το μέλλον σου, να βρεις μια δουλειά, να κάνεις μια σοβαρή σχέση με προοπτικές ("Fitter, happier, more productive..."). Τι γίνεται αν δεν θες? Αν νιώθεις ακόμη όπως στα δεκάξι σου? Έτσι ορίζεται η ανωριμότητα ή κάνω λάθος?
Και τι γίνεται με τις κρίσεις πανικού που όσο πάνε και πληθαίνουν? Τις ανάσες που δυσκολεύεσαι να πάρεις? Τις αϋπνίες που σε έχουν τσακίσει? Τις χίλιες φοβίες σου? Τις χαρακιές στα χέρια σου? Την αυτοεκτίμησή σου που έφτασε στον πάτο? Την προσπάθειά σου να γίνεις όμορφη? Τα παραπανίσια κιλά που δεν χάνεις με τίποτα? Τα φαγωμένα σου νύχια? Τα συμπλέγματα κατωτερότητας? Τα άσχημα hangover σου? Τα αντικαταθλιπτικά που φοβάσαι να πάρεις κι ας επιμένει ο ψυχολόγος? Τα απελπισμένα μεταμεσονύκτια τηλέφωνα στο μοναδικό άνθρωπο που ενδιαφέρθηκε να σε γνωρίσει? Τη σχολή που σε πατάει στο λαιμό? Τους γονείς που αγωνιούν αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν? Τους παλιούς φίλους που αλλάζουν και απομακρύνονται? Τους καινούργιους φίλους που πρέπει να τους πείσεις να σε δεχτούν? Τα λεφτά που δε φτάνουν και τα όνειρα που περισσεύουν? Τι γίνεται με σένα επιτέλους?

Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see...

Ξύπνησα σήμερα με φραουλένιες πεδιάδες στο μυαλό, λερωμένα τα σεντόνια από νωπό χώμα και ρίζες και κόκκινους καρπούς, μπλεγμένα τα μαλλιά μου με κλαδάκια και φύλλα. Δεν ήθελα να σηκωθώ. Δεν υπήρχε και λόγος. Πέρασαν ώρες έτσι. Ήμουν χαρούμενη.
Χθες το απόγευμα όλοι φύγαν από αυτή την πόλη, τι περίεργο, μου φαίνεται πως μόνο να φύγεις μπορείς από εδώ, παντού πινακίδες προς την έξοδο, όλοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου αλλού, κανένας δεν σε φέρνει εδώ, κανείς δεν έρχεται. Ηλίθια σκέψη… Τότε πως γίνεται να γυρίζω πάντα? Ανυπομονώ για την ώρα που θα φύγω για τελευταία φορά. Θα γυρίσω να κοιτάξω πίσω?
Όλα αργά τα κάνω σήμερα, ήπια αργά καφέ, κάθισα με τις ώρες στο μπάνιο κάτω από το νερό, ντύθηκα αργά και βγήκα για τσιγάρα και μια βόλτα στο videoclub. Άδειοι οι δρόμοι, παραξενεύτηκα, Σάββατο μεσημέρι και κανείς στο πάρκο, αγόρασα μια γρανίτα, κάθισα σε ένα παγκάκι και έφτιαξα στο mp3 player μια ηλιόλουστη playlist, να φανταστείς με έπιασα να χαμογελάω πλατιά μόνη μου και προς στιγμήν ντράπηκα. Delays, Guillemots, Conor Oberst, Belle and Sebastian, Travis, Magnetic Fields, Holly Golightly, Infadels, Richard Ashcroft, Wolf Parade, Dears, Pixies, Jenny Lewis, τους μάζεψα όλους και έδωσαν για μένα την πιο ωραία συναυλία (υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις για τη σειρά εμφάνισης αλλά τα βρήκαμε τελευταία στιγμή...)
Βραδιάζει και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω την καλή διάθεση της μέρας… και δεν μπορώ να βγάλω αυτήν την εικόνα από το μυαλό μου και πεισμώνω πάλι σα μικρό παιδί… μα θα σου έκανα όλα τα χατίρια τώρα αν μου χάριζες ένα φόρεμα με πουά βγαλμένο από τα ‘50ς και ασορτί γοβάκια, να τα ακούω να κάνουν θόρυβο στα πλακόστρωτα in Paris And Rome, που μου τραγουδούν οι Cranes. Την τελευταία φορά που πήγα, βλέπεις, φορούσα μαύρα ρούχα και μπότες και κάτι δεν ταίριαζε, το ένιωθα.

Θέλω να με πάρεις τηλέφωνο και να μου μιλήσεις με τις ώρες για ό,τι θες εσύ. Όσο νυχτώνει τη φοβάμαι τη σιωπή μέσα στο σπίτι.

In all the bad days and the music that plays...

Για να σταματήσετε να ρωτάτε από πού πήρα το όνομά μου...

Suede - Sadie

Inside her is the suburbs in the sodium lights and the streets
In the parked cars and the pretty parks and in every lonely disease
In the new loves under covers in the cold touch of the right
In the dead flowers and the silent hours
In the nightclubs and the fights

Cold cold as the night high as the trees slow as you like
Oh you know she's she's cold as the night
High as the trees slow as you like... Sadie

Inside her is the suburbs, in the old front room in the rain
In all the bad days and the music that plays
In the bored kids and their games
In the new loves under covers, and all the young mums
And their worlds
Who are left at home when all the kids have grown
watching the pretty young girls

Cold, cold as the night, high as the trees, slow as you like
Oh you know she's cold, cold as the night
High as the trees, slow as you like... Sadie

Oh and I've got to take it, and I've got to fake it
And I've got to use her, and I've got to choose her
And I've got to feel it, and I've got to steal it
And I've got to be... Sadie

In the cold light of morning...

Ξημέρωμα Σαββάτου και γυρίζω σπίτι μέσα στο ταξί, κόσμος αγουροξυπνημένος στις στάσεις περιμένει το λεωφορείο, με πιάνει πάλι το ενοχικό μου, κάθε Σαββατοκύριακο τα ίδια, σήμερα κάπως αλλιώς. Σήμερα σκέφτομαι εσένα. Και τις βάρδιες σου. Τα κουρασμένα σου μάτια. Τους μαύρους κύκλους σου. Τις βαθειές σου ρυτίδες.

Με ρώτησες πριν μέρες όλο αγωνία αν υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι και θέλω να σε δω. Η κυνική μου φύση και το προσωπείο που επιμελώς κατασκευάζω τόσα χρόνια δεν μου επέτρεπαν παρά να απαντήσω αρνητικά και με ύφος. Θα έπρεπε να έχεις καταλάβει μέχρι τώρα πως όσο κοινωνική-εξωστρεφής-αγαπησιάρα είμαι με τους ξένους (σαν αδέσποτο, είχε πει κάποιος), τόσο αμήχανη και άγαρμπη είμαι με τους πραγματικά δικούς μου.
Με ρώτησες όλο λαχτάρα αν μου λείπεις κι εγώ ήμουν ανίκανη να σου δώσω τη χαρά μιας κατάφασης. Το ομολογώ όμως τώρα, ακόμα και κάπου που δεν θα διαβάσεις. Ναι, μαμά, μου λείπεις πολύ. Σπάνια αλλά πολύ. Κάτι τέτοιες ώρες, μετά από πολλά (και μη με μαλώσεις) ποτά και τσιγάρα, μετά από ώρες στο στέκι μου, αφού ξημέρωσε έξω και άναψαν τα φώτα μέσα (και τι παράξενο βίτσιο κι αυτό να μη λέω να φύγω από μπάρ αν δεν κλείσει η μουσική), μετά από χίλιες χλιαρές αγκαλιές, σκέφτομαι πάντα τη δική σου. Που τη στερήθηκα από παιδί λόγω της παραξενιάς μου. Να φαίνομαι πάντα η δυνατή.

Σου λείπω καθόλου, μαμά?
Σου έλειψα όλα αυτά τα χρόνια?

I have a window at the back of my head if you need to escape...

Song I: FILM - alarm.mp3

Song II: Stathis Drogosis - Βιαστικό πουλί του νότου

Obsessed with love and clouds and rain...

Cine Κεραμεικός,

Film, Closer, Raining Pleasure.

some days ago...

We played our songs and felt the London sky resting on our hands - it was God's land...

Soundtrack: Memory Of A Free Festival - David Bowie

(σκατά free, όλο μου το βιός έδωσα...)

Springtime is the season...

"The springtime is the season,
Where everyone's a friend.
Loneliness and desperation both come to an end.
No matter how you died through winter,
In spring you're born again,
Your life might not be going good,
But spring helps you to pretend."

If only I'd held on tighter to his pale white skin...

Είμαι στο κρεβάτι με πυρετό εδώ και δυο μέρες. Πυρετός που δε λέει να πέσει αλλά τουλάχιστον κάνει τις νύχτες πιο υποφερτές και ενδιαφέρουσες (λόγω παραισθήσεων). Κάνω τις πιο παρανοϊκές σκέψεις, πως ίσως η νύχτα που πέρασα μαζί σου να ήταν αποτέλεσμα υψηλού πυρετού, μια πολύ αληθοφανής παραίσθηση, ένα μπερδεμένο όνειρο, τόσο ζωντανό που περπατάς υπνωτισμένος για μέρες μετά. Και πάνω που πείθω τον εαυτό μου για την εκδοχή αυτή (με βολεύει περισσότερο κιόλας) κάνοντας μπάνιο πέφτει το μάτι μου σε ένα σημάδι πάνω στο στήθος μου που πέρασε από τα στάδια μπλε-μωβ και τώρα γίνεται κίτρινο. Και όλα καταρρέουν. Και αρχίζω σιγά σιγά να συναρμολογώ λόγια και ανάσες και εικόνες και αγγίγματα και αγκαλιές και ρίγη και φιλιά, πολλά φιλιά, όσα μπορούν να στριμωχτούν μέσα σε 12 ώρες. Και πάντα μου μένουν κενά. Πώς πέρασαν 12 ώρες? Όλα ήρθαν κι έφυγαν τόσο γρήγορα εκείνο το βράδυ.
Δε νομίζω να ξαναπόθησα άνθρωπο τόσο πολύ. Και δε μιλώ για αισθήματα. Μιλώ καθαρά για πόθο, για λαχτάρα, για πάθος. Κυλιόμασταν στα σεντόνια σαν αγρίμια, σαν τυφλοί ψηλαφούσαμε κάθε σημείο, κάθε γωνιά των σωμάτων μας κι όσο περνούσε η ώρα με τόση περισσότερη λύσσα, είχαμε πεισμώσει σαν μικρά παιδιά τους χαρίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι για να τους το πάρουν πίσω μια ώρα μετά. Προσπαθήσαμε σε μια νύχτα να συμπυκνώσουμε μια εβδομάδα σχέσης. Γίνονται αυτά τα πράγματα? Σε άκουγα να κανονίζεις πότε και πώς θα ξαναβρεθούμε, να κάνεις σχέδια για το Λονδίνο (που για να του έχω τόση αγάπη, κάτι θα ξέρω), σε έβλεπα να μου φτιάχνεις τα μαλλιά και να βάφουμε ο ένας τα μάτια του άλλου, να χορεύουμε γυμνοί πάνω στο κρεβάτι με τα σώματά μας ζωγραφισμένα, να πίνουμε από το ίδιο μπουκάλι και να καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο, να με φιλάς κοιτώντας με στα μάτια και ψιθυρίζοντας το όνομά μου, να είσαι μέσα μου, να τρέμεις, να καις και να με παρακαλάς να σε κρατήσω εκεί, να σε δέσω μέσα μου για να μην αναγκαστείς να φύγεις, το ξημέρωμα σε βρήκε ξεθεωμένο να έχεις ακουμπήσει το κεφάλι σου στο στήθος μου και να χαϊδεύεις την κοιλιά μου κουλουριασμένος σαν το κουτάβι και πεισμωμένος που έμεινα συναισθηματικά αμέτοχη σε όλα αυτά και δεν συμμετείχα ολόψυχα σε αυτό το παραλήρημα. Ήμουν κυνική, είπες, με κοίταξες θυμωμένα και έφυγες.
Περίμενα κάτι παραπάνω από σένα. Περίμενα να καταλάβεις πως εσύ έφευγες κι εγώ έμενα πίσω. Πως ο δήθεν κυνισμός μου ήταν απλά μια άμυνα, ένστικτο αυτοσυντήρησης λέγεται, νομίζω. Είχα επίγνωση του πόσο θα μπορούσα να σε ερωτευτώ και πόσο κακό θα μου έκανε αυτό. Μακάρι να ήταν όλα τόσο απλά όσο τα παρουσίαζες. Αλλά δεν είναι.
Ο πυρετός δεν πέφτει με τίποτα. Ο γιατρός μίλησε για ίωση, «θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει», «όπως όλα τα πράγματα», απάντησα και με κοίταξε παραξενεμένος. Δεν τον πιστεύω αν και παίρνω σαν καλή ασθενής τα φάρμακά μου. Εγώ ξέρω τι είναι. Το σώμα μου αντιδρά. Το σώμα μου έχει αισθήματα, πονάει, τρίζει, πεινάει, απαιτεί, θυμώνει, φλέγεται. Εγώ γελώ ή θρηνώ μα αυτό μιλά μια άλλη γλώσσα. Το κορμί μας ξέρει περισσότερα από την σκέψη μας. Αισθάνεται και δρα, τίποτε άλλο. Διαισθάνεται και εκπέμπει, τίποτε άλλο. Το καταλαβαίνω. Του δόθηκε μια γεύση από τον παράδεισο και τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο.

Ηe feels that my sentimental side should be held with kid gloves...

"Hey now, hey now now, sing this corrosion to me..."

Τη βγάλαμε κουτσά στραβά και αυτό το (γεμάτο snapshots) Σαββατοκύριακο, το οποίο τελικά έγινε τετραήμερο. Κόρε.Ύδρο. την Παρασκευή στο Gagarin, όμορφα, πολύ όμορφα, κατάπινα αχόρταγα τους στίχους και γελούσα, προς στιγμήν η Λευκάδα πλησίασε τόσο την Αμερική και ήταν όλα τόσο απλά όσο θα τα’ θελα και εμείς κουνιόμασταν ευτυχισμένοι. Παρατηρούσα τον κόσμο όλο το βράδυ, κάποιος μιλούσε για το video των Massive Attack πάλι (με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό, αλλά χαλάλι…), κάποιος παράμερα τραγουδούσε Παυλίδη, κάποιος παραληρούσε με το Moulin Rouge και με αρώματα, κάποιος μου έχωνε στην τσάντα Lifo γελώντας, μέθυσα πολύ γρήγορα και μόνο φωτογραφικές εικόνες έχω πια στο μυαλό. Στο τέλος βρέθηκα να πίνω ουίσκυ από το μπουκάλι στα πρώτα τραπέζια της Βανδή (που απ’ότι διάβασα και στο Other side, είχε πέραση αυτό το Σαββατοκύριακο στο alternative κοινό :P) και το κατακκόκινο φόρεμα της είναι η τελευταία εικόνα-ανάμνηση της βραδιάς.

Το Σάββατο βόλτες με βαρύ κεφάλι στο Μοναστηράκι, ο ήλιος να καίει, οι τουρίστες να μυρίζουν αντηλιακό και να κάνουν henna tattoo και τα πιο γλυκούλια παπούτσια του κόσμου να έχουν εξαντληθεί. Τσαντίζομαι όταν αναγκάζομαι να συμβιβαστώ με κάτι άλλο από αυτό που θέλω! Το βράδυ, με βαριά καρδιά μπήκα Χοροστάσιο, μόνο και μόνο γιατί αν δεν πήγαινα, θα μετάνιωνα στα σίγουρα την επόμενη. Ο Carlos D. έπαιζε όμορφα πράγματα, πολλά ούτε καν τα ήξερα, αν ήμουν καλύτερα, στάνταρ θα του γινόμουν τσιμπούρι να μάθω τι ήταν. Με το This Corrosion των Sisters Of Mercy μας πόρωσε όσο με κανένα άλλο και απ'ό,τι είδα συμφωνεί και άλλος κόσμος! Στο Decadence γινόταν χαμός, όπως πάντα, χόρεψα λίγο, ήπια πολύ (πάλι), και αυτό ήταν το άδοξο τέλος του Σαββατόβραδου.

Κυριακή βράδυ στράβωσα με το After Dark, πήγα να δω Mary & the Boy με support Bolek & Lolek (!!!), η συναυλία τελικά ακυρώθηκε, έπαιζε στη θέση τους ένα hardcore group, αλλά κανείς δε μας ειδοποίησε μέχρι που μπήκαμε, πληρώσαμε είσοδο και παραγγείλαμε ποτά. Κατέληξα Closer, όπως πάντα όμορφα και ζεστά, χαμόγελα, μπύρες, κουβέντα και ζήλια για συναυλίες, οι δικές μου μουσικές, είναι μαγικό να ξέρεις, να σιγοτραγουδάς και να αγαπάς κάθε κομμάτι που παίζει ο DJ. Όπως χίλιες φορές πιο μαγική ήταν και η συνέχεια της βραδιάς….............

Δευτέρα βράδυ, περπάτησα χιλιόμετρα στο κέντρο, έπαιρνα βαθιές ανάσες και ο κόμπος δεν έφευγε, μπήκα σε ένα θέατρο στο Θησείο, παράσταση σύγχρονου χορού, και την πρώτη σκέψη «τι κάνω εδώ μέσα η άσχετη?» την διαδέχτηκε ένα γλυκό ρίγος και μια συγκίνηση (ναι, σε μια σκηνή με έπιασα να κλαίω), Superlux, στιγμιότυπα σε μια αιώνια ιστορία αγάπης, στην αιώνια ιστορία της αγάπης, αγωνία να ταιριάξει το πόδι στο γοβάκι και πηχτές ανάσες μοναξιάς, άνθρωποι με ταλέντο και όρεξη από αυτούς που ζηλεύεις με την καλή έννοια γιατί εσύ φοβάσαι ή βαριέσαι να κάνεις κάτι σημαντικό με τη ζωή σου. Ξεθαρρέψαμε? Τα κεφάλια μέσα τώρα.

Life is a pigsty

...μου τραγουδούσε ο Morrissey χθες...


Σύμπτωση??? Ι don't think so... (Σύντομα θα ανακαλύψω τη συνομωσία που παίζεται εις βάρος μου...)

Σκληρό ναρκωτικό η μοναξιά...

…τραλαλάμ… τραλαλάμ τι ώρα να ’ναι

όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου μα δεν ήσουνα πάνω.

Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε

έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω ’γώ…έτσι έκανα πάντα

Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι

ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.

Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα

αλήθεια σου λέω

μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα

είναι Νοέμβρης

πάρε αν θες και τ’ άλλα παιδιά μην τους αφήσουμε γέρους

πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω –

είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τ’ αστέρια

άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου

θα κατεβάσω μερικά.

Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.

Πάμε μια άλλη φορά.

Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς

να ξεκινήσουμε πρωί πριν βγει ο ήλιος

Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές εφημερίδες

Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –

να κοιμηθούμε αγκαλιά

δε θα βήχω τη νύχτα

δε θα τραβάω τα σεντόνια

θα λουστώ

θα ’μια φρόνιμη

ακούνητη

θα ’μαι σαν πεθαμένη

μη με ξεχάσεις όμως το πρωί

γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι

που το ’καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα

ή κι έτσι γι’ αστείο

και δεν ξαναξυπνήσανε

κι ούτε που παίξανε

ποτέ.

...γι’ αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

να μας χαϊδέψει

κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

σα να μη φάμε ξύλο.

Γι’ αυτό αν τύχει και μ’ αγαπήσεις

Πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ.

Κι εκεί.

Ήρθες εδώ και κάπνιζες κοιτώντας τα σανίδια.

Ήσουν αόριστος και μακρινός, κοκκίνιζες σαν τα κορίτσια,

ούτε κουβέντα για όλα αυτά, ούτε και γώ σου μίλησα

σούπα μονάχα "μη χάνεσαι" και σύ μου είπες "ναι μωρέ"

κι έφυγες ξεχνώντας τα τσιγάρα σου.

Έδωσα μια και γώ,

έτσι όπως έχω δει να κάνετε οι άντρες

και τρύπησα με το δάχτυλο πέρα για πέρα το πακέτο.

Δεν ήτανε κι η μάρκα μου "μωρέ".

Όμως παρακαλώ, παρακαλώ πολύ να με πιστέψετε, γιατί δεν υπάρχει εξευτελιστικότερος θάνατος από το να μη σε πιστεύουνε αυτοί που εσύ πιστεύεις... Έτσι ίσως ο αέρας φέρμει μπερδεμένα τα λόγια μου κι αυτά τα νερά που φεύγουν πλαγιαστά απ' τα μάτια μου δεν γίνεται να σταματήσω... Θα' θελα γιατί σας αγαπώ να ρώταγα για συντροφιά τι ώρα είναι. Όμως ξέρω πως πρέπει να προχωρήσω ολομόναχη, περήφανη στην ερημιά, γνωρίζοντας επακριβώς την πίκρα των ανθρώπων. Τέλος ζώντας λεπτομερώς όλες τις αποχρώσεις του θανάτου μου, θα συνεχίσω να ζω με σαλεμένο μυαλό παρόλες τις αντίξοες συνθήκες.

katerina_gogou_thelo.mp3 (4592 KB)

...και γώ πώς μου'ρθε να γράψω ποιήματα ακόμα πιο πολύ δεν έχω τόπο να σταθώ και με το ίδιο παιδικό παράπονο κοτζάμ γυναίκα τώρα όλο να ντρέπομαι και πρέπει ακόμα να σκληρύνω και τώρα δεν έχω τι άλλο να πω...

Photographic...

Rockwave '05

I'd be so afraid if someone put their arms around me

I'm on my way to the USA, so give me your address
and I will send you the only white dove from New York City.
I'll call out your zip code in the Grand Canyon.
I know you don't really read my letters.
The very thought of not knowing the exact location of the room where we shed our last kiss will eventually kill me.
Cause it wasn't just any kiss.
It wasn't like our first kiss or our second kiss or our millionth kiss,
but it was a perfect kiss.
It was a kiss we had been working on forever.
I guess I should be ashamed.
I've already caused so much trouble,had something going on with another girl and then another one after that...
I just couldn't get you out of my head
So I grew tired of them.
You know, I had a plan that involved you,maybe that's not a very good idea.
Cause I know you have a guy now
and I know you're happy living your life the way you do.
I'm not here to ask you to change your life
I just want to let you know how I feel about you
I just want to go on with my life, you know.
I'm in Bloomington tonight and I miss you.
Feels like all I've accomplished mean nothing,
feels like my whole existence and history has been erased.
So I can't explain this in one sentence now, I just keep going on.
You know, I had a plan that involved getting on with my life,
but maybe that's not a very good idea.
I'm alone now
I would be so afraid if someone put their arms around me...

Ιn the sky some kind of strange sky phenomenon...

ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

Βγαίνει το φεγγάρι.
Στη λεωφόρο είναι ακόμα
μέρα, ένα βράδυ που πέφτει γοργά.
Αδιάφορη νεολαία αγκαλιάζεται σφιχτά·
εκτρέπεται σε ευτελείς στόχους.
Κι είναι η σκέψη
του θανάτου που, στο τέλος, σε βοηθάει να ζήσεις.

(ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ)

She's wearing the t-shirt of my favorite band...

Aπό το blog send in the clouds .




"Here are a handful of bands and what liking them says about you:


Interpol - “I am deep, moody, urban and edgy, given to pathos and bad poetry. Please have sex with me, but don’t expect an orgasm.”

Bright Eyes - “I have read a book about true love and am too scared to treat you badly. Please don’t have sex with me, as I will cry.”

Embrace - “I really am in it for the music, because the public perception of my favourite band is terrible. Please have sex with me in a slightly dull, monogamous way.”

Kompakt-style techno - “I transcend the body-mind divide by being intellectually into dancing. Please have sex with me on drugs.”

Bloc Party - “I am very cool but not as alternative as I’d like to think, and I wish I knew more black people. Please have sex with me, but be careful not to mess-up my hair.”

Girls Aloud - “I am a shallow pop whore. Let’s fuck! But it will be without true, meaningful emotion.”

Arcade Fire - “I am into way more cool and obscure stuff than anyone else. Please let me say I had sex with you ages ago, before anyone else.”

Oasis - “I am a piss-throwing troglodyte misogynist. I am going to date-rape you.”

www.stylusmagazine.com/feature.php?ID=2046"

Is this the way they say the future's meant to feel?

Οι φίλοι μου είναι πάνω κάτω 22 χρόνων. Είναι αλλαγμένοι τον τελευταίο καιρό. Τους βλέπω να σιωπούν περισσότερο, να χαμογελούν πιο σπάνια, να κατεβάζουν τα μάτια πιο συχνά, να σκέφτονται πιο πολύ. Οι φίλοι μου περνούν μεταβατική φάση. Είναι στο τελευταίο έτος της σχολής, κάποιοι ήδη πήραν πτυχίο αλλά η ευτυχία που τους έταξαν ακόμα δεν ήρθε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε είναι ευχαριστημένοι. Οι φίλοι μου ψάχνονται, επικρατεί μια αμηχανία, όλοι την καταλαβαίνουν, κανείς δε μιλά γι’ αυτήν. Είναι σα να προστέθηκε με το έτσι θέλω κάποιος καινούργιος, παρείσακτος στην παρέα. Φαίνεται σε κάθε λέξη μας, σε κάθε μας κίνηση. Μας ακολουθεί παντού, σε καφετέριες, σε βόλτες, στα σπίτια μας, ακόμα και όταν τυλιγόμαστε με τα παπλώματα το βράδυ βρίσκει τρόπο και τρυπώνει από κάτω. Δεν ξέρω ποιος τον πρωτοκάλεσε, δεν ξέρω πώς μας βρήκε, δεν ξέρω γιατί στρογγυλοκάθισε δίπλα μας και μας κοιτάζει ειρωνικά, δεν ξέρω γιατί έχει κολλήσει πάνω μας σα βδέλλα και δεν μπορούμε να τον ξεφορτωθούμε με τίποτα. Μόνο στα μπαρ μας αφήνει για λίγο, φαίνεται πως αποφεύγει το αλκοόλ, όποτε μας βλέπει να πίνουμε, στρίβει και απομακρύνεται. Αλλά είναι λίγες οι στιγμές που απαλλασόμαστε από αυτόν. Οι φίλοι μου δεν τον γνώριζαν μέχρι τώρα, αλλά μόνο κακή συναναστροφή θα μπορούσες να τον πεις γιατί έχουν γίνει άλλοι άνθρωποι. Τον λένε, λέει, «φόβο για το μέλλον». Κάπου άκουσα να λένε πως κάτι τέτοιοι τύποι σαν αυτόν είναι το χειρότερο ναρκωτικό. Κι εγώ φοβάμαι και ανησυχώ για τους φίλους μου.
Οι φίλοι μου είναι επιρρεπείς σε αποτυχημένες σχέσεις. Κανονίζουν εξόδους, ντύνονται με τα καλά τους, βγαίνουν, πίνουν, καπνίζουν, ψάχνονται, κοιτάζουν γύρω τους, κανείς δεν τους κοιτά, ούτε αυτοί κοιτούν κάποιον συγκεκριμένο, θυμούνται (ακόμα) τον παιδικό τους έρωτα που έχει μείνει ανεκπλήρωτος (και ίσως γι’ αυτό τον θυμούνται ακόμα), προσπαθούν να γαντζωθούν από διάφορους, γυρίζουν σπίτι μόνοι ή ακόμα χειρότερα με κάποιον από αυτούς τους διάφορους αδιάφορους. Οι φίλοι μου σηκώνονται το πρωί δίπλα σε έναν ξένο και κλαίνε κρυφά για να μην τον ξυπνήσουν.
Οι φίλοι μου… οι παιδικοί μου φίλοι… αυτοί που με κάνουν ώρες ώρες να ντρέπομαι, που προχωρούν με διαφορετικούς ρυθμούς σε διαφορετικούς δρόμους από μένα, που κλείνουν τα τηλέφωνα και κλείνονται στους εαυτούς τους, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να χωρέσουν σε έναν κόσμο ενηλίκων που απεχθάνονται, που πέφτουν σε τόσες αντιφάσεις, που θάβουν ένα ένα τα όνειρά τους, που δεν αντέχουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό… αυτοί οι φίλοι μου που τόσο μου μοιάζουν… αυτοί οι φίλοι μου που είναι ίδιοι εγώ.

She's in the bathroom, she pleasures herself...

Το κόλλημα των ημερών... Yes, she does...

"Los Angeles Joy Division-obsessed duo She Wants Revenge blend electronic beats with goth pop misery on their self-titled debut."

She wants revenge - These things.mp3

But if no one calls and I don't speak all day, do I disappear?

- Είδες τη νέα σειρά του Joey από τα Φιλαράκια?

- Όχι, αφού το ξέρεις πως δε μ'αρέσει να γελάω μόνη μου, φρικάρω.

- Ε, νοίκιασε κανέναν Αλβανό τότε να έχεις παρέα.

- ...........Καληνύχτα.


Everything But The Girl - Single.mp3 (5551 KB)

Οh, I wish I was born a man...

Τόσο όμορφο και αληθινό, ήρθε και με βρήκε την κατάλληλη στιγμή. Στο repeat, λοιπόν, για μέρες. Σας το χαρίζω.

Martha Wainwright - Bloody Motherfucking Asshole

Poetry has no place for a heart that's a whore
and I'm young and i'm strong
but I feel old and tired, over fired
and I've been poked and stoked
it's all smoke, there's no more fire,
only desire for you, whoever you are
for you, whoever you are...
You say my time here has been some sort of joke
that I've been messing around,
some sort of incubating period
for when I really come around
but I'm cracking up and you have no idea
no idea how it feels to be on your own
in your own home
with the fucking phone
and the mother of gloom
in your bedroom
standing over your head with her hand in your head
with her hand in your head...

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say i'm alright for you
when all I wanted was to be good to do everything in truth
to do everything in truth...

Oh I wish, I wish, I wish I was born a man
so I could learn how to stand up for myself
like those guys with guitars
I've been watching in bars
who've been stamping their feet to a different beat
to a different beat

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say i'm alright for you
when all i wanted was to be good
to do everything in truth
to do everything in truth

You bloody motherfucking asshole
you bloody motherfucking asshole
you bloody motherfucking asshole, you bloody
I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say i'm alright for you
for you, whoever you are
for you, whoever you are...


Μη μου σκας, θα περάσει κι αυτό το Σαββατοκύριακο...

Can you remember what it looks like when I cry...

I remember it well...
…Σοφίτες στο Λονδίνο, μεθυσμένα βήματα ακούγοντας το Μaps, το sex shop στην Ομόνοια, DVDs για την Brit pop με γουρλωμένα μάτια, οι Ηλίθιοι του Φον Τρίερ και το Δόγμα που μου εξηγούσες τι είναι, οι χαζές μου απορίες για όλα αλλα και η δίψα μου να μάθω που σε συγκλόνιζε, παραγγελίες στην Αγγλία για μπλούζες Bloc Party και Interpol, η Kristin Hersh και το γράμμα της, τα τρίωρα μεταμεσονύχτια ανούσια τηλέφωνα, η στήλη του Νένε, το brainstorming, το κρεβάτι που συναρμολογήσαμε και τελικά σπάσαμε, τα τσουλουφόπαιδα που χαζεύαμε στις συναυλίες, το σώμα σου ασπίδα για να μη με χτυπήσουν ενώ χόρευα, ο καλός μου ο Κραουνάκης, τα κόκκινα γυαλιά του και οι εκδρομές που μας έταζε, δεύτερες φωνές στο Άδειο πακέτο, βρισίδια στο ΝΜΕ και τον χαϊδεμένο Pete Doherty, οι λίστες του Q, οι Athens Voice που μου μάζευες, τo Trust με μάτια κλειστά (πάντα με έπιανες τελευταία στιγμή), ο καταθλιπτικός σταθμός του Κηφισσού λίγο πριν φύγω κάθε Κυριακή απόγευμα, η κονκάρδα “I love Moz”, οι στίχοι του, οι Νύχτες Πρεμιέρας, οι περιπέτειες της Μιχελάκου, η μαγική συναυλία των Blonde Redhead, οι κριτικές του Sonik (o τόνος στο γιώτα!), το Φεστιβάλ της Βαβέλ, τα βιβλία του Hornby, τα παλιά τεύχη του Ποπ και Ροκ, το ανθρωπάκι των Radiohead που δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε να κλαίει, το Southern Comfort που ποτέ δε μας έφτανε, οι αγκαλιές φωλίτσα, το κατούρημα του Richard Ashcroft, το ανέκδοτο με τον Σκωτσέζο στρατιώτη, το πόκερ που ποτέ δεν κατάφερα να μπλοφάρω, ο Damien Rice που παρεξηγήσαμε, τα παραμύθια του Tim που μου διάβαζες για να κοιμηθώ, το Rockwave που προσπαθήσαμε να το κάνουμε Glastonbury ψάχνοντας για λάσπη, οι μακαρονάδες-σπεσιαλιτέ σου, το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού, τα γενέθλιά μου στο Closer μόλις είχα γυρίσει από το Λονδίνο, η πρώτη φορά που ακούσαμε τον Antony και ανατριχιάσαμε, τα στριπτίζ στην Βασιλίσσης Σοφίας, οι ταξιτζήδες που φρίκαραν μαζί μας, η γιαγιά στο απέναντι μπαλκόνι που με έβλεπε κάθε μέρα γυμνή, το ματωμένο σου πουκάμισο, η τεράστια αγκαλιά σου, η αγάπη που μου έδωσες και πνίγηκα, τα λάθη μου… Πού βρίσκεται αυτό το γαμημένο DELETE???

YΓ. Ξέρω πως πια δε με διαβάζεις, δεν πίστεψες άλλωστε ποτέ οτι μπορεί και να γράφω κάτι ενδιαφέρον. Αυτό με βοηθάει να ξεσπάω εδώ... και είναι πλέον η μόνη διέξοδος. Χωρίς λογοκρισία.

Nothing is pure anymore but solitude...

Έξω χιονίζει από το πρωί. Η πόλη πήρε μια λάμψη απόκοσμη, ψυχή δεν συναντάς στο δρόμο. Κάθομαι με σβηστά φώτα μπροστά στο μπαλκόνι, οι κουρτίνες τραβηγμένες και ο Α. να λέει τι περίεργο, είναι από τις λίγες φορές που η κωλόπολη φαίνεται όμορφη. Πίνουμε, καπνίζουμε σιωπηλοί και σκεφτόμαστε. Πάλι με πιάνει αυτό το νυχτερινό, το παράπονο, που έχει καταντήσει αηδία. Κουράζω τους φίλους. Το καταλαβαίνω. Τα είπα όλα, ίσως και πιο πολλά απ’ότι έπρεπε. Η θλίψη μου πάει, με ομορφαίνει, λένε. Το οινόπνευμα μόνο με κάνει να νιώθω καλά, μόνο με αυτό περνάνε οι μέρες και κυρίως οι νύχτες, λέω εγώ. Χάνομαι πάλι σε τραγούδια, ξέρω, είμαι τόσο προβλέψιμη, μόνο εκεί όμως μπορώ να χωθώ, κάποιοι τα ένιωσαν αυτά πριν από μένα και ψάχνω να τους βρω. Κάνει πραγματικά τόσο κρύο απόψε? Γιατί μόνο εγώ τρέμω?
Λέω και ξελέω, κάνω βαρύγδουπες δηλώσεις και πριν αλέκτωρ λαλήσει τα διαγράφω όλα και ξανακυλάω. Πόσο κάτω έχει ακόμα? Πού είναι αυτός ο γαμημένος ο πάτος? Πήρα μια βαθιά ανάσα πριν καιρό και είπα να βουτήξω στη θάλασσα των ορίων μου, σαν καλά εκπαιδευμένος δύτης. Ήλπιζα πως θα έφτανα στο βυθό, θα τον άγγιζα και τσαφ θα έδινα μια και θα έβγαινα ξανά στον αφρό. Η ανάσα μου τελειώνει κι εγώ ακόμα κατεβαίνω. Πνίγομαι.
Λένε πως από κάθε σχέση βγαίνεις πιο ώριμος. Εγώ πάλι πιο επιφυλακτική και καχύποπτη βγαίνω. Μ’ αγγίζουν και πετάγομαι. Δε θέλω πια να μου δηλώνεις το πόσο με νοιάζεσαι. Δε θέλω πια να ακούσω για αγάπες και λουλούδια. Να τα χέσω τα «θέλω να είσαι καλά», τα «εγώ θα’μαι δίπλα σου», τα «θα μείνουμε φιλαράκια». Στο διάολο το πόσο σε ωρίμασα και πως δεν θα ξανακάνεις με την καινούργια τα ίδια λάθη. Άνθρωπος είμαι, όχι φροντιστήριο επιτυχών σχέσεων. Τέλος το μάθημα, καλέ μου. Τις εξετάσεις θα τις δώσεις στην επόμενη. Και να δούμε αν θα σ’ αντέξει έτσι ημιμαθή.

«…Και ό,τι αγαπάμε, άξιο να αγαπηθεί» λέει ο Baudelaire. Κάτι ξέρει καλύτερα. Το εύχομαι.

Aν σε είχα, θα'χα δεύτερη ζωή...

Κ.Β.
Dvd Koma 9205/live at rodon club

"Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός
και μόνο εσύ το ξέρεις
τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
άνθρωποι σύννεφα
το μελάνι στα ποιήματα
πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
υπάρχει άδικο έξω απ’ τα όνειρά μου
θυμάμαι στα μάτια σου
να σχηματίζεται το άπειρο....."

"Τα βήματά σου χάνονται στα βήματα των άλλων
αυτή η εποχή θα ήταν κάτι παραπάνω
αν εσύ κι εγώ, εσύ κι εγώ, εσύ κι εγώ..."

Your hair is so pretty and red... (I KNOW!!!)

Με το χαζοόνομα μου έχω κανείς δεν ξέρει πως γιορτάζω σήμερα! Άσε που έχω και εξεταστική οπότε δεν έχει πολλά πολλά, άντε κανά ποτό το βράδυ και σπίτι για ύπνο. Πείτε μου χρόνια πολλά και κέρασμα θα πέσει σε 20 μέρες που θα κατέβω Αθήνα.

Άκου «Αθανασία»!!!

Clouds in my head have been parted with grace...

Πόσο γρήγορα μπορείς να περάσεις από τον έναν άνθρωπο στον άλλον?
Πόσο ξένος μπορεί να σου φαίνεται ο πιο δικός σου άνθρωπος?
Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει στα μάτια σου κάποιος που θαύμαζες κι αγαπούσες?
Πόση απογοήτευση νιώθεις όταν τόσο καιρό ζούσες με κάποιον που μάλλον δεν ήξερες?
Πόσο υποκριτικό είναι να μην υποστηρίζεις το λόγο σου με τις πράξεις σου?
Πόσο άνανδρο είναι να κάνεις κήρυγμα και το αμέσως επόμενο λεπτό να τρέχεις να τα αναιρέσεις όλα?
Πόσο γελοίο και άβουλο σε κάνει να φαίνεσαι μια δικαιολογία του τύπου «απλά έτυχε…»?
Πόσο μπορεί να εξευτελιστεί το «σ’αγαπώ»?
Πόσον εγωισμό τελικά κρύβουμε μέσα μας?
Τι μπορεί να μας βάλει αυτός ο εγωισμός να κάνουμε και να πούμε?
Πόση αλήθεια είναι ότι πρέπει να χάσεις κάποιον για να τον εκτιμήσεις?
Αλλά και πόση αλήθεια είναι πως ο άλλος δεν άλλαξε, απλά η απόσταση είναι ο καλύτερος παραμορφωτικός καθρέφτης? Σε κάνει να βλέπεις μόνο τις καλές στιγμές, ωραιοποιεί ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις.
Πόσο επιρρεπής στη μελαγχολία και τη γκρίνια και τα κλάματα και τις υστερίες είμαι, όταν όλα είναι τόσο απλά…
Φτάνει να ξυπνήσεις μια μέρα πρωί, χωρίς ζαλάδες και hangover, να ανοίξεις το παράθυρο, να βγεις στο κρύο και να πιεις το ζεστό καφέ σου στο μπαλκόνι χαμογελώντας στους φοιτητές απέναντι που κάνουν το ίδιο πριν αρχίσουν κι αυτοί το διάβασμα. Φτάνει να περπατάς ξανά με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα ίσια μπροστά ώστε να παρατηρείς τα πάντα και όχι πάλι σκυφτή και απομονωμένη στον κόσμο του discman. Φτάνει να στέλνεις κερασμένα τσίπουρα στην αγοροπαρέα στο απέναντι τραπέζι και στο τέλος να καταλήγετε όλοι μαζί μεθυσμένοι στην πλατεία. Φτάνει να βγάλει έναν καλό δίσκο το αγαπημένο σου συγκρότημα. Φτάνει να ενθουσιαστείς με το δίσκο ενός συγκροτήματος που αγνοούσες. Φτάνει να φτιάξεις ένα άθλιο και σβολιασμένο γλυκό σοκολάτα, να καλέσεις τους φίλους και αυτοί να το χαίρονται λες και είναι ότι πιο ωραίο έχουν φάει στη ζωή τους. Φτάνει να έχεις το βράδυ ραντεβού με κάποιον και να νιώθεις ξανά μετά από καιρό αυτό το σφίξιμο στο στομάχι και την αγωνία τι θα φορέσεις. Φτάνει να πάρεις απόφαση να αλλάξεις ξανά ζωή.

And the world's got me dizzy again...

Kαι να φανταστείς, πριν δυο μέρες έλεγα στην Αντιγόνη πόσο μου αρέσουν οι σεισμοί! (Δεν ζητούσα καλύτερα τους αριθμούς του Λότο!) Πώς μου ανεβάζουν την αδρεναλίνη, πώς μου αρέσει να χαλάει κάτι στην βαρετή σταθερότητα του κόσμου, πώς με κάνουν να πιστεύω, ή μάλλον πώς με επιβεβαιώνουν οτι υπάρχει κρυμμένη μαγεία στον κόσμο μας. Τζάμπα ζαλάδα, τζάμπα μεθύσι. Νιώθω υπαίτια. Ίσως και λίγο βλάκας που δεν έχω συλλάβει τη σοβαρότητα του θέματος. Αλλά θα πω ψέματα αν δεν παραδεχτώ οτι το απόλαυσα. Ο σεισμός με ξύπνησε από έναν κώμα λύπης. Την πρώτη στιγμή μου πέρασε από το μυαλό ότι πρέπει επιτέλους να βάλω κάτι στο στόμα μου, η αναιμία μου πρέπει να κάνει πάρτυ κι εγώ αρνούμαι να φάω εδώ και 3 μέρες. Λογικό να ζαλίζομαι. Άλλη μια λιποθυμία, άλλη μια σκοτοδίνη and who cares... Αλλά κράτησε περισσότερο. Και άγγιξα το πάτωμα, στο διαμέρισμα του 2ου ορόφου για να δονηθώ κι εγώ μαζί, να το νιώσω όσο καλύτερα μπορώ. Ό,τι και να γινόταν, οι υστερίες δεν θα βοηθούσαν. Ήμουν ένα μικρό κομματάκι της γης και χαιρόμουν τόσο να την ακολουθήσω στη μαστούρα της. Είχα μια φίλη. Και ποτέ δε μου άρεσε να πίνω μόνη.

I'll have a blue Christmas, that's certain...

Βραδιάζει νωρίς, από τα απέναντι μπαλκόνια ανάβουν τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια, οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να πείσουν τους εαυτούς τους και τους άλλους πως είναι ξαφνικά τόσο ευτυχισμένοι, όσο πιο φωταγωγημένο και πολύχρωμο και κιτς το μπαλκόνι, τόσο πιο μεγάλη η ευτυχία, τρέχουν να κλείσουν πρώτο τραπέζι πίστα, έχουν να βγουν από πέρυσι τέτοια εποχή και τι θα πει ο κόσμος αν δεν φορέσουν τα καλύτερα ρούχα, τα πιο ακριβά κι ας τα ξεπληρώνουν μέχρι το καλοκαίρι, τα περιοδικά ουρλιάζουν «ψωνίστε», αγχώνομαι να περάσω καλά κι όταν αγχώνομαι δε μου βγαίνει με τίποτα.

Οικογενειακά Χριστούγεννα και φέτος, είμαστε τόσο ευτυχισμένη οικογένεια και όλοι θα ήθελαν να είναι κάπου αλλού, κανείς δεν ξέρει τον άλλον, ο μπαμπάς μου μιλάει για αξίες και αξιοπρέπεια, για σεβασμό και υψηλά ιδανικά, για τη ζωή του που χαράμισε για μένα, βιάζεται να πάει στη γκόμενα και έχει νεύρα, η μαμά το ξέρει αλλά το μόνο που τη νοιάζει είναι αν έχει παγώσει η σαμπάνια, χαμογελάει ηλίθια και θλιμμένα, θέλω να την αγκαλιάσω και να της ρίξω μπουνιά την ίδια στιγμή. Πίνω πολύ, πίνω κρυφά και με καταλαβαίνουν, ο μπαμπάς λέει πως απέτυχαν σαν γονείς, πως είμαι αχάριστη και πως τους άξιζε καλύτερη κόρη, μου ανεβαίνουν λυγμοί, μην κλάψεις, ηλίθια, μην τολμήσεις και βγάλεις δάκρυ, στη χαρούμενη γιορτούλα τους είμαι πάλι εγώ η παραφωνία και το πρόβλημα, θέλω να τα σπάσω όλα, να σηκωθώ να φύγω αλλά δεν έχω που αλλού να πάω ή απλά τους αγαπάω ακόμα.

SOUNDTRACK: Bright Eyes - Blue Christmas

Haven't read the NME in so long, don't know what genre we belong..

My list for 2005... (in no particular order)


ANTONY & the JOHNSONS - I am a bird now
BLOC PARTY. - Silent alarm
RAINING PLEASURE - Reflections
ARCADE FIRE – Funeral
DEVENDRA BANHART - Cripple Crow
BRIGHT EYES - I’m Wide Awake It’s Morning / Digital Ash In A Digital Urn
COCOROSIE - Noah’s Ark
RUFUS WAINRIGHT - Want Two
ARCHITECTURE IN HELSINKI - In case we die
ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ - Απο'δω και πάνω
XIU XIU - La Foret
JENS LEKMAN - Oh, You're So Silent
MY MORNING JACKET - Z

ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ:

SIGUR ROS - Takk
MADRUGADA - The Deep End
CLAP YOUR HANDS SAY YEAH - Clap your hands say yeah


Περιμενω σχόλια...
(ναι, ξέρω πως είναι πάνω από δέκα, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ, ήθελα να βάλω κι άλλα...)

Doggy Style #2

For her fans...

Άγρια των άστρων μουσική...

Το καινούργιο CD του Αγγελάκα βρίσκεται εδώ και 3 εβδομάδες πάνω στο γραφείο μου. Το έπιανα με την άκρη του ματιού μου να με περιμένει υπομονετικά. Συνειδητά το απέφευγα. Όχι γιατί βαριόμουν ή δεν είχα χρόνο. Ήθελα να είμαι έτοιμη. Η μουσική του είναι από αυτές που δεν τις διαλέγεις εσύ. Αυτές είναι που διαλέγουν εσένα και τον χρόνο που θα τις ακούσεις.
Πάνω που είχα συνέλθει από τις «Ανάσες των Λύκων» και νατος πάλι σε εξώφυλλο (αγαπημένου) περιοδικού. Η φωτογραφία του με είχε υπνωτίσει, κοιτούσα τους γκρίζους κροτάφους του, τις ρυτίδες στο μέτωπο και τα μάτια του, αυτά τα βαθουλωμένα μάτια με ένα βλέμμα που τη μια μου φαίνεται τόσο πατρικό και ώριμο και την αμέσως επόμενη τόσο παιδικό και αθώο που σου έρχεται να τον φυλάξεις μακριά από τον κόσμο μην στον πληγώσουν.

Τα τραγούδια και η φωνή του Αγγελάκα είναι από τα soundtracks της εφηβείας μου. Κασέτες γραμμένες για φίλους, βιβλία με ποίηση που διάβαζε και μάθαινε απέξω όλη η παρέα, τοίχοι από στενάκια καλυμμένοι με τους στίχους του, εκεί που μαζευόμασταν για να καπνίσουμε κρυφά και να ονειρευτούμε τη ζωή μας στη μεγάλη πόλη, ανυπόμονοι και τσαμπουκάδες αλλά και τόσο φοβισμένοι. Η πενθήμερη στη Θεσσαλονίκη, όλο το σχολείο στα μπουζούκια στα Λαδάδικα και πέντε αλαφροΐσκιωτα να τρέχουν κρυφά στο Μύλο για να τον δουν από κοντά. Έξω ο αέρας να ξυρίζει, παγωνιά και υγρασία και μέσα όλο το μαγαζί ιδρωμένο να ουρλιάζει και να χτυπιέται και ο Αγγελάκας να μας «βαφτίζει» λούζοντάς μας με κουβάδες νερό. Την άλλη μέρα είχα 39,5 πυρετό, αλλά είχα αγγίξει έστω για κάποιες ώρες μια ευτυχία που μόνο ένα δεκαεξάχρονο μπορεί να καταλάβει.

Έβαλα το CD να παίζει. Κλείνω τα μάτια και είναι σα να κάθεται εδώ δίπλα μου, η φωνή του είναι τόσο ζεστή, τόσο κοντά μου, χωρίς κορώνες και τσαλίμια και φτιασίδια, είναι σαν να τραγουδάει μεθυσμένος από πίκρα ο πιο καλός μου φίλος, είναι σα να ψάχνει εκείνη τη στιγμή τις λέξεις που θα μου πει, ντρέπεται λίγο, φοβάται κι αυτός σαν κι εμένα, το μόνο που ζητάει είναι να τον ακούσω, μυρίζω τον καπνό και το αλκοόλ, ανατριχιάζω και λιώνω, βρήκα ένα μέρος να μείνω λίγη ώρα και να νιώθω επιτέλους ασφαλής, βρήκα σπίτι, το απωθημένο μου μια ζωή.

Now I want (her) to be my dog...

Αν την κλέψω με διώχνουν από τη σχολή.
Beaglάκι μιας εβδομάδας.
I'm in love!

"When I said I wanted to be your dog

I wasn't coming on to you

I just wanted to lick your face

Lick those raindrops from the rainy days"

Jens Lekman - When I Said I Wanted To Be Your Dog

I can't make myself heard no matter how hard I scream...

I’m taking the rest of the day off. Ούτε θεωρίες, ούτε διάβασμα, ούτε η βαριεστημένη φωνή του καθηγητή, ούτε χασμουρητά μέσα στο παγωμένο αμφιθέατρο, ούτε σημειώσεις που δεν πρόκειται να διαβάσω, ούτε διπλούς καφέδες για να κρατηθώ ξύπνια. Άντ’ αυτών, θα κάτσω σπίτι, θα ανάψω τα καλοριφέρ, θα κλείσω τα παντζούρια και τον κόσμο απ’ έξω, θα ανοίξω το αγαπημένο μου κρασί, θα δω το Human Traffic, και θα ακούσω μουσική μέχρι να νυχτώσει. Έχω τόσες καινούργιες μουσικές να ακούσω αν και είμαι ακόμα υπνωτισμένη από τις Cocorosie (επιτέλους κριτική http://www.avopolis.gr/live/default.asp?ID=650)…
Mew, Kate Bush, Washington, Xiu Xiu, Jens Lekman, Max Richter, Subways, Colleen, Thalia Zedek, Boards Of Canada, Mountain Goats, Death Cab for Cutie (thankies, Georgia)… Αναρωτιέμαι ποια από αυτά θα μου αρέσουν, με ποια θα κολλήσω, ποια δεν θα ξαναγγίξω, ποια θα βάζω σε επόμενες συλλογές για φίλους, ποια θα αποτελέσουν soundtracks στιγμών? Πάντα η ίδια διαδικασία, η ίδια ιεροτελεστία. Ελπίζω να μην τη βαρεθώ ποτέ.
Πατάω το play… Ανάβω τσιγάρο.
Washington – Black Wine.
Πανέμορφο…

Your hot kiss in mid December...

"Rainbows wept colour all over the streets...
I wish we were dancing 'cross this old floor."

(Δεν έχω λόγια.................................)

...because I want to see people and I want to see light...

Ετοιμάζω βαλίτσα μοναχά για πάρτη μου και αύριο μεσημέρι την κάνω κρυφά από τη σχολή για να προλάβω το τρένο. Θα λυσσάξω αυτό το πενθήμερο στην Αθήνα. Όσοι πιστοί, ακολουθήστε. Οι συνήθεις ύποπτοι (ξέρετε εσείς) οργανωθείτε!!! Αρκετά λάσκα σας άφησα τόσο καιρό!

COCOROSIEEEEE... (μην τις ματιάξω όμως για δεύτερη φορά! Θα φαρμακωθώ!)

I doubt it that you can survive so far from your trenches and your friends...

Το να ζω μόνη είναι επιλογή μου, μια επιλογή που την υποστηρίζω με σθένος μπροστά σε φίλους όταν πιάνουμε τέτοια θέματα. Τα ωράριά μου και το πρόγραμμα της ζωής μου είναι τόσο περίεργο που δεν πιστεύω πως πολλοί θα το άντεχαν. Ποιος είναι υποχρεωμένος να βλέπει τη συγκάτοικό του στις 4 το πρωί να τραγουδάει και να χορεύει τύφλα μέσα στο σπίτι και το άλλο πρωί στις 7 να πηγαίνει μες στην καλή χαρά (πάλι τραγουδώντας) στη σχολή, από την οποία γυρίζει απόγευμα, πετάει τα ρούχα όπου βρει και χουζουρεύει διαβάζοντας και καπνίζοντας για ώρες γεμίζοντας «ασφυκτικά με καπνό το δωμάτιο ως απάνω»? Οι πιο πολλοί με υποστηρίζουν έχοντας κακές εμπειρίες στο θέμα της συγκατοίκησης, ακόμα κι αν αυτή γίνεται με κάποιον κολλητό. Ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια, γιατί άφησες το άπλυτο πιάτο στο νεροχύτη, γιατί δεν άλλαξες το κωλόχαρτο, χαμήλωσε τη μουσική όταν διαβάζω, πες στο γκόμενό σου να μη γυρίζει μέσα στο σπίτι σαν τον πρωτόπλαστο, μην ουρλιάζεις σα να σε σφάζουν όταν κάνεις σεξ και έχω καλέσει φίλους για Trivial Pursuit (έχει συμβεί σε φιλικό σπίτι, παρατήσαμε το Trivial και πιάσαμε τα ποπ κορν. Άξιος!).
Μ’ αρέσει που μένω μόνη μου. Ό,τι συμβαίνει, ό,τι χαλάει, ό,τι τελειώνει, ό,τι αδειάζει μέσα στο σπίτι είναι δική μου ευθύνη και δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Αλλά έρχονται κάτι ώρες που το ξανασκέφτομαι. Όταν βλέπω στην τηλεόραση κάτι αστείο και ξεκαρδίζομαι στα γέλια (όπως συνέβη χθες) ήθελα να ήταν κάποιος εκει γύρω να γελάσει μαζί μου. Όταν με πιάνει η προκοπή και λέω να μαγειρέψω, θέλω κάποιον να δοκιμάσει (και να κοροϊδέψει) τις άνοστες φακές μου. Όταν γυρίζω σπίτι κουρασμένη από τη σχολή, θέλω κάποιον να του πω τα καθέκαστα της ημέρας. Κάποιον να κάτσει στο τραπέζι να φάει μαζί μου και να μην αναγκαστώ να ανοίξω πάλι την τηλεόραση (με τρομάζει η απόλυτη ησυχία όταν τρώω). Κάποιον να του φέρω λουλούδια για να στολίσουμε το σπίτι και να μου πει τη γνώμη του για τη μπλούζα που αγόρασα. Κάποιον να δει μαζί μου ένα θρίλερ. Κάποιον να μοιραστεί τη χαρά μου που θα έρθει ο Morrissey για συναυλία. Κάποιον να μου φωνάξει μια καληνύχτα πριν κοιμηθώ.

Ίσως αυτό το παραλήρημα προέκυψε επειδή εδώ και μια βδομάδα περνάω περίοδο αποτοξίνωσης από τον πιο κοντινό μου άνθρωπο. Θα μου περάσει…

Let's pretend happy end...

Μετά τα γεγονότα της χθεσινής βραδιάς, οφείλω να συμπληρώσω την προηγούμενη λίστα με το χωρισμό μου. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμη, αν και ήταν δική μου απόφαση και έπρεπε να γίνει έτσι. Θα επάνέλθω όταν κάτσω να το σκεφτώ. Right now all I need is promiscuous sex...

Who stole the weekend?

Αυτό το Σαββατοκύριακο θα το περάσω…

- Ακούγοντας παλιά cd που δεν τους έχω δώσει τη δέουσα σημασία και νιώθω τύψεις.
- Διαβάζοντας παλιά τεύχη του Ποπ και Ροκ (έτσι για να νιώσω κι άλλες τύψεις για τις μουσικές μου γνώσεις. Είμαι τρελά ενοχικό άτομο κατά βάθος).
- Πηγαίνοντας με φίλους για κρασί και γυρνώντας σπίτι μπουσουλώντας και χαχανίζοντας.
- Τραγουδώντας και χορεύοντας μέσα στο σπίτι, με βούρτσα μπροστά από τον καθρέφτη και κινήσεις που θα ζήλευε και ο Jarvis.
- Προσπαθώντας επιτέλους να μάθω να κάνω ράμματα πάνω σε λούτρινα αρκούδια (τα έχω ξεκοιλιάσει όλα)
- Τσεκάροντας στο site της Easy jet για να βρω φτηνές πτήσεις και σχεδιάζοντας ταξίδια στο Λονδίνο
- Γράφοντας cd για φίλους και γράμμα στη Γερμανίδα φίλη μου που το περιμένει εδώ και 2 μήνες
- Χαζεύοντας σε blogs άλλων.
- Προσπαθώντας να μαγειρέψω κάστανα.
- Διαβάζοντας το «100 χρόνια μοναξιά» με το οποίο έχω κολλήσει
- Μιλώντας στο τηλέφωνο με φίλους στην Αθήνα και βλαστημώντας το βλαχοχώρι που είμαι αναγκασμένη να ζω.
- Φτιάχνοντας λίστες με δίσκους που πρέπει να κατεβάσω.
- Μόνη κυρίως.

Εσείς?

One more day like today and I'll kill you...

Μετά την ανάσα του Σαββατοκύριακου, ξανά πίσω στη βάση μου. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω πάλι χαράματα και απόψε δεν με πιάνει ύπνος όσο και να πιέζω τον εαυτό μου. Κάτι με ενοχλεί εδώ και καιρό στη ζωή μου και δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Αυτό με εμποδίζει και να προσπαθήσω να το αλλάξω. Ενθουσιάζομαι με νέα πρόσωπα, απομυθοποιώ τους παλιούς μου φίλους. Βγαίνω με τους νέους γνωστούς, νοσταλγώ τη ζεστασιά των για χρόνια κολλητών. Δε μπορώ να βρω το μέτρο σε ό,τι κι αν κάνω. Από υστερική χαρά πέφτω στην πιο βαθιά κατάθλιψη. Πάντα ανικανοποίητη, πάντα σκέφτομαι το αλλού, είτε αυτό είναι κάποιος άλλος άνθρωπος, κάποιο άλλο μέρος, κάποια άλλη χώρα, κάποια άλλη ζωή. Ποιος μου εγγυάται πως αυτό το άλλο θα με κάνει ευτυχισμένη? Τι είναι η ευτυχία? Απομονωμένες στιγμές.

Το Σάββατο το βράδυ βρέθηκα τυχαία σε ένα μέρος που με γύρισε 2 χρόνια πίσω. Οι φίλοι με περίμεναν σε μια χαρούμενη γιορτή κι εγώ κατέρρεα στη γωνία μιας πλατείας που απέφευγα επιμελώς για καιρό, σε μια πόλη ξένη. Πλατεία Μεταξουργείου, μεσάνυχτα, παγωνιά, flashbacks μιας εμμονής αξιολύπητης και ντροπή για το μουτζουρωμένο μου πρόσωπο. Γαντζώθηκα στις σκάλες του μετρό και έτρεμα. Βασίλισσα του μελοδράματος με έχουν πει και δε μ’ άρεσε που το επαλήθευα. Αν είχα τη δύναμη να αλλάξω το παρελθόν…αν είχα τη δύναμη να παραδεχτώ, να ξεπεράσω, να μάθω από τα λάθη μου ή απλά να μη θυμάμαι… θα’ταν όλα πιο απλά. Εξαντλούσα όλη μου την αυστηρότητα προς τον εαυτό μου, με τιμωρούσα γυρίζοντας σε δρόμους που μου θύμιζαν την ξεφτίλα μου, περπατούσα σαν υπνωτισμένη, με το στομάχι κόμπο, κοφτές ανάσες, την ψυχή στα δόντια και το τηλέφωνο να χτυπάει και να φωνάζουν γελώντας οι φίλοι πως άργησα. Δεν ξέρω μετά από πόση ώρα συνήλθα και χώθηκα σε ένα ταξί. Όπως απομακρυνόμουν, γύρισα και κοίταξα πίσω. Και μου φάνηκε πως για μια στιγμή είδα τον εαυτό μου στη γωνία έτσι όπως ήμουν 2 χρόνια πριν. Τρόμαξα και γύρισα απότομα μπροστά. Πόσα θα ήθελα να πω σε αυτό το 19χρονο κοριτσάκι. Πόσο θα ήθελα να το πάρω αγκαλιά, να το ηρεμήσω, να του χαιδέψω τα μαλλιά, να του βγάλω τα φτηνιάρικα ρούχα που φορούσε για να εντυπωσιάσει κάποιον, να το παρηγορήσω που δεν ήταν όπως αυτός ο κάποιος θα το ήθελε, να του φιλήσω τις πληγές στο σώμα και στην ψυχή από τα βίτσια εκείνου, να το έβαζα να κοιμηθεί λέγοντάς του ένα παραμύθι από αυτά που πάντα του άρεσαν. Τα πιο σκοτεινά…

I pour pot in the birthday cake...

Σας την άργησα λίγο, αλλά νομίζω αξίζει να την μοιραστώ με όσους δεν την είδαν... και δεν τη δοκίμασαν. Η τούρτα μου!!!



Soundtrack :
Bright Eyes - The calendar hung itself (Happy Birthday to me)
(Ίσως οι πιο δυνατοί στίχοι που διάβασα ποτέ)

ΥΓ. Μου ήρθε στο μυαλό και το απίστευτο "Αin't my job to fuck you on your birthday anymore" των Bloodhound Gang. Χαχαχα...

The sea will crowd us with lovers at night...

Πού να'σαι τώρα, 'Αννα... Που να 'σαι τώρα, Άννα...
Κάνε κουράγιο Άννα, πάλεψε τα χρόνια, Άννα μου με τις αλλιώτικες συνήθειες, τις αλλιώτικες κινήσεις, είχες πολύ καλούς τρόπους, φαινόταν ότι ήσουν από άλλο κόσμο, όμως εσύ πάντα έκανες ότι μπορούσες για να μην το δείχνεις, δεν περιφρονούσες τη φτώχεια, αλλά ούτε σε γοήτευε ιδιαίτερα, όλα σε σένα ήταν διαφορετικά. Το δωμάτιό σου με τα σπάνια αντικείμενα, τα γράμματα, τα δώρα σου, σίγουρα είχες καλύτερο γούστο από μένα, ερχόσουν και μ'έβρισκες, το κρεβάτι, το στήθος σου, Άννα μικρή πρόστυχη κυρία.
Και κάτω απ'τα παράθυρα, βρεγμένος δρόμος, ο ήχος του τρένου, το σούρουπο και το δωμάτιό μου, Άννα, κρεμασμένο στον αέρα, σαν πορτοκάλι, κάνε κουράγιο Άννα...
Που να'σαι τώρα, ποιος ξέρει πως περνάς
Που να'σαι τώρα, αχ πως αντέχεις
Χωρίς να έχεις, αυτό που αγαπάς
Και δίχως ν' αγαπάς,αυτό που έχεις...
Ξέρεις Άννα εμείς οι δυο, ήταν γραφτό να συναντηθούμε, τι να ξέρουν, πως μπορούν να ξέρουν οι άλλοι, συνομήλικη μικρή ερωμένη, θυμάσαι, εκατομμύρια στιγμές, στιγμές που όσο πάνε και λιγοστεύουν, έτσι όπως κάποιοι τις λεηλατούν μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα, άδικα παλεύω να τις κρατήσω, άδικα, κυλάνε βουβά και φεύγουν, ως τη μεγάλη θάλασσα, πέρασαν τόσα χρόνια, δεν φοράω πια το φοιτητικό μου μπουφάν, και δυσκολεύομαι να συνηθίσω αυτό το καλοραμμένο κουστούμι, δεν περιφρονώ το χρήμα, αλλά ούτε με γοητεύει ιδιαίτερα, Mozart requiem, Agnus Dei, yesterday...
Aπόψε θα'ρθω στο πρώτο σου όνειρο, μη γεράσεις Άννα, μη γεράσεις, πες ψέματα στον άντρα σου, σκίσε την πρόσκληση ή ακύρωσε το δείπνο,ακούμπησε με όπως τότε με το γόνατό σου κάτω από το τραπέζι, απόψε Άννα, στο καλύτερο ξενοδοχείο, απόψε, στο πρώτο σου όνειρο, κάνε κουράγιο Άννα...
Μη γεράσεις Άννα, μη γεράσεις, γιατί δεν θα έχω πια κανέναν και τίποτα να με κρατήσει νέο, μόνος μου επιμένω ακόμα εδώ, παρόλο που άρχισε πάλι να βρέχει, έτσι όπως βρέχει πάντα στα νησιά Οκτώβρη μήνα, θυμάσαι, θάλασσα μολύβι, κι ο ουρανός από πεύκα, απόμακρες ανάκατες φωνές, η φωνή της μητέρας, του φίλου, της κόρης, του αδελφού, της ερωμένης, της σειρήνας του πλοίου μου, ρούχα λευκά βιαστικά μαζεμένα, λίγο πριν την βροχή, μαζί τους χάθηκε και το φως, ένας σύντομος περίπατος, ακόμα εκεί δίπλα στη θάλασσα,
κι ύστερα τέλος, τέλος, κάνε κουράγιο Άννα.

Στη δική μου Άννα, κάτι ξεχασμένο για χρόνια, ίσα που θυμάμαι ακόμα τη μελωδία.
"-Λες και γράφτηκε για μας τις δυό!
-Τα πάντα γράφτηκαν για μας τις δυό...."

Θυμάσαι?

The pursuit of happiness just seems a bore...

Έρχεται η μητέρα μου σε μια ώρα. Γιατί αγχώνομαι κάθε φορά? Αφού ξέρω πως θα βρει το σπίτι «όχι τόσο καθαρό όσο θα έπρεπε», τα μαλλιά μου «όχι τόσο θηλυκά όσο θα έπρεπε», το σώμα μου «όχι τόσο λεπτό και γυμνασμένο όσο θα έπρεπε», το γκόμενό μου «όχι τόσο ωραίο όσο θα έπρεπε», εμένα «όχι τόσο όμορφη και εντυπωσιακή και θεογκόμενα και πανέξυπνη όσο θα έπρεπε». Το «όσο θα έπρεπε» μπορείτε κάλλιστα να το αντικαταστήσετε με το «όσο θα ήθελε αυτή». Κι όμως, τρέχω να καθαρίσω το σπίτι, ντύνομαι, φτιάχνομαι, βάφομαι λες και περνάω από εξετάσεις.
Γιατί να μην ήταν όλα πιο απλά? Τι προσπαθώ να αποδείξω? Ναι, μαμά, παραμέλησα τις σπουδές μου για μια βδομάδα, αλλά γνώρισα τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, μίλησα, γέλασα, χόρεψα, ένιωσα αποδεκτή. Ναι, μαμά, σε κάποιους αρέσω κι ας τρώω ακόμα τα νύχια μου. Ναι, μαμά, πήγα σε συναυλία, πήγα σε θέατρο, είδα ταινίες κι ας αργήσω να πληρώσω τα κοινόχρηστα του μήνα κι ας σου φαίνονται αυτά αδιάφορα και χάσιμο χρόνου. Όχι, μαμά, δεν θέλω να διοριστώ στο δημόσιο, δεν θέλω να θαφτώ σε καμιά επαρχεία για την υπόλοιπη ζωή μου, δε θέλω να πλουτίσω. Ξέρω πως δεν θα καταλάβεις γιατί οι άνθρωποι με συμπαθούν, ούτε θα ενθουσιαστείς με τις μικροχαρές μου. Ξέρω πως κι εσύ έχεις τις έγνοιες σου, δουλεύεις όλη μέρα, προσπαθείς όλα να είναι στην εντέλεια και όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Αλλά συγχώρεσέ με που δεν θέλω να ζήσω τη ζωή σου. Συγχώρεσέ με που δεν είμαι τόσο τέλεια και ικανή σε όλα όπως εσύ. Δέξου με όπως είμαι, με τα διαφορετικά μου ενδιαφέροντα, με τα χίλια ελαττώματά μου, με τις κρίσεις πανικού μου και τις σκοτεινές μου ώρες. Θα βρω το δρόμο μου. Γι’ αυτό είμαι σίγουρη.

ΥΓ. Πού να κρύψω τις τσόντες, τα πορνοπεριοδικά, το δονητή, τα γραπτά μου? :P

I can't control the part of me that swells up when you move into my airspace..

Επειδή είμαι και γνωστή γατομάνα... Το κοιτάζω με τις ώρες και ηρεμώ.

Από σήμερα και για μια εβδομάδα θα είμαι Αθήνα, θα γυρνάω όλη μέρα (σαν το χασαποσκυλο που λεει και η μάνα μου), όποιος έχει όρεξη για βόλτες, ας στείλει ένα e-mail. It's gonna be a perfect week....

Ακούω από το πρωί το soundtrack του Garden State. Τόοοοσο όμορφο, όσο και η ταινία (να με τι ταινίες θέλω να ζω!). Μέλωσα... Κατεβάστε το, αγοράστε το, βρείτε το, κλέψτε το, αποκτήστε το τελος πάντων με κάθε τρόπο!

"Ι'm looking in on the good life i might be doomed never to find..."

22...22...22...22... ποιός να το φανταστεί... πώς περνάνε τα χρόνια... τι σου είναι ο άνθρωπος... Όχι, δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να πάθω κρίση ηλικίας από τώρα, αλλά τέτοιες ταινίες και τέτοια τραγούδια το έχουν βάλει σκοπό να μου καταστρέψουν τα γενέθλια.

"Τurn me back into the pet i was when we met,
Ι was happier then with no mind-set..."

Ι listen to the band, they said that it could be the 2 of us...

Σήμερα ξύπνησα με ένα τραγούδι κολλημένο στο μυαλό μου. Το έχεις πάθει ποτέ? Είναι σαν να το άκουγα μέσα στον ύπνο μου, σαν το soundtrack ενός ονείρου που δε θυμάμαι πια. Σηκώθηκα, έφτιαξα μια κούπα καφέ, έριξα μια ματιά στα ανέγγιχτα βιβλία δίπλα μου και άρχισα να μαζεύω τραγούδια για μια συννεφιασμένη Πέμπτη, τέλη του φθινοπώρου. Ξέρεις καλά πως το να φτιάχνω συλλογές για φίλους και γνωστούς είναι η πιο αγαπημένη μου ασχολία, αν και πάντα με κατηγορούν ότι ψάχνω σαν εθισμένη τα πιο καταθλιπτικά τραγούδια, πως είμαι η πιο ικανή στο να εκβιάζω συναισθήματα και σκέψεις. Μάλλον έχουν δίκιο… Πάντα πίστευα πως πραγματικά όμορφα τραγούδια είναι τα πιο λυπημένα.

Πού σκατά να βρίσκεσαι τώρα? Τι καιρό να έχει εκεί? Την ίδια μουντάδα? Kρυώνεις? Τι σκέφτεσαι? Τι να ακούς την ώρα που εγώ σου γράφω αυτό το CD (που όπως όλα τα υπόλοιπα θα καταλήξει σε κανένα φίλο)?

«Και για μια ψυχή που τη βρίσκει μόνο με τα λυπητερά κομμάτια, τι θα γίνει όταν μαζέψουμε all the saddest songs? Θα αθροίσουν τη χαρά που της αξίζει?» (Από γράμμα φίλου)

1. Antony and the johnsons - Cripple and the starfish
2. Porcupine Tree – How is your life today
3. Maximillian Hecker – Green Night
4. Moby – Everloving
5. Calla - Traffic sound
6. Cat Power – Werewolf
7. Damien Rice – I remember
8. Novak - Rapunzel
9. Suede - Sadie
10. Blonde Redhead – Pink Love
11. Interpol – Untitled
12. Madrugada - Vocal
13. Kristin Hersh - The letter
14. Bjork – So broken
15. Counting Crows – Colourblind
16. Radiohead – Thinking about you
17. Louis Tillet – Do not go gentle in that good night

I want a lover I don't have to love, I want a girl who's to sad to give a fuck

Μαζί σου γνώρισα τη νύχτα. Τη γοητεία της, τις σκιές της, τον εκκωφαντικό της θόρυβο και τις απόλυτες σιωπές της. Γωνιές, παρανόμους, παιδιά, καπνούς, πόρνες, αγγέλους, αναθυμιάσεις, ουρλιαχτά, πίκρες άφατες και χαρές κενές, χαρές-βαμπίρ που δεν αντέχουν το φως της μέρας. Σου ταίριαζε… Για κάποιο περίεργο λόγο, χωρίς αυτήν έχανες την ομορφιά και τη γοητεία σου, γινόσουν ένα ανθρωπάκι όπως όλα τα άλλα, ένα πρόσωπο ασήμαντο, ούτε καν όμορφο, μέσα σε όλα τα άλλα. Για μένα ήσουν η νύχτα. Ένας λόγος παραπάνω να την λατρέψω σαν θεά. Μα ακόμα περιμένω ένα νηφάλιο και ήρεμο ξημέρωμα.
Κοντά σου έχασα απότομα την αθωότητά μου. Και δεν μιλώ για τα πρόστυχα ρούχα ή το έντονο βάψιμο, τα κοντοκουρεμένα μου μαλλιά (ένδειξη πένθους κάποιος μου είπε), τις θανατηφόρες ατάκες και τον προκλητικό τρόπο που έμαθα να καπνίζω. Μιλώ για το φόβο για επαφή, την ανικανότητά μου να εμπιστευτώ κάποιον, τις χίλιες ανασφάλειες και τα συμπλέγματα κατωτερότητας.
Ο κόσμος πιστεύει πως ο χρόνος κάνει τον άνθρωπο από παιδί ενήλικα. Εγώ ενηλικιώθηκα μέσα σε μια νύχτα. Τίποτα δεν ήταν το ίδιο από εκείνη τη νύχτα και μετά. Πού να τα φανταστείς εσύ όλα αυτά, πώς να καταλάβεις… Απ’ ότι έμαθα εκ των υστέρων από παιδικούς σου φίλους, από μικρός καθίκι ήσουν. Ανικανοποίητος και επιπόλαιος, μόνιμος σου στόχος να κλέβεις με κάθε τρόπο τις γκόμενες των φίλων σου (και ήξερες από τότε τον τρόπο, είχες πιάσει το νόημα). Αλήθεια, είσαι περήφανος για τον εαυτό σου? Γνωρίζεις άραγε τη λέξη αυτοκριτική ή σου την κρύβει επιμελώς τόσα χρόνια το εγώ σου?

You like my tin horn boy and get wet like an angel...

Εδώ είμαι, εδώ είμαι, τι έχασα? Μόλις γύρισα από την ξελογιάστρα Αθήνα όπου γιόρτασα την Εθνική επέτειο τιμώντας το ηρωικό ρακόμελο και χορεύοντας τραγούδια αφιερωμένα στο Ελληνικό κλέος και την Α.Ε.Λ. Όχι την ομάδα της Λάρισας (respect!) , την Αθάνατη Ελληνική Λεβεντιά!

Κάποια από αυτά ενώ ψάχνω κι άλλα….

Blur - Girls and Boys
(Following the herd down to Greece - on holiday)

Puressence – Throw me a line
(Take me to Greece, a blessed release from all this West versus East)

Pulp – Common People
(She came from Greece she had a thirst for knowledge)

Rilo Kiley – It’s a hit
(Any idiot can play Greek for a day and join a sorority or write a tragedy) *DOWNLOAD IT!*


Περιληπτικά, γιατί είμαι και άνθρωπος που δεν πλατειάζω (ποιος γέλασε???) το τριήμερο έβγαινα και έπινα. Πήγα στο blog party που έγινε στο Kinky bar την Πέμπτη, βρήκα γνωστούς που δεν περίμενα, τελικά είναι μικρός ο κόσμος, όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε κλπ κλπ, έπαιζε αυτά ΑΚΡΙΒΩΣ που ήθελα να ακούσω ΧΩΡΙΣ να τα ζητήσω (god bless you, με κάνατε και κατουρήθηκα από τη χαρά μου, παλιόπαιδα!) και συνέχισα στο party του Rock Fm στο Camel που πέρασα ωραία, τι ωραία δηλαδή, λύσσαξα όλο το βράδυ, κώλο δεν έβαλα κάτω, οι αλλαγές των DJs ήταν επιεικώς απαράδεκτες (Rage Against The Machine μετά από Smiths, αγάπη μου? Δεν πρόλαβα να κρύψω τη γλαδιόλα!) αλλά δε γαμείς, καλή καρδιά και άφθονες μπόμπες να υπάρχουν και όλα μπερδεύονται γλυκά… Παράπονο μεγάλο που δεν έβαλε το Born Slippy, δεν ξέρω τι σκάλωμα είχα φάει, αν δεν το άκουγα κάτι κακό θα συνέβαινε, δεν ξέρω από ποιο ποτό και μετά μου δημιουργήθηκε η αίσθηση αυτή. Μέχρι τώρα τίποτα τραγικό δε συνέβη, αλλά δεν ξέρω πότε τελειώνει η κατάρα.
Παρασκευή όλη μέρα προσπαθούσα να συνέλθω για να ξαναβγω το βράδυ, ακόμα και νερό έβρασα και ήπια (το έγραφε η Σώτη στο Σάββατο Βράδυ Στην Άκρη Της Πόλης και όσο να’ναι κάτι παραπάνω ξέρει), πήγα για ρακόμελα (νομίζω αρχίζω να εθίζομαι) και φαγητό στο Ρακουμέλ, η κασερόπιτα έφερε πολλαπλούς οργασμούς στην Α., από τότε που της χάλασε ο bunny δονητής της είχε να νιώσει τέτοια έκσταση. (ναι, ματάκια μου, θα πάμε σύντομα Λονδίνο να πάρουμε καινούργιο, μη μου κλαις!)
Σάββατο Decadence είχε μάζωξη από gothάκια, τα μαλλάκια τους ήταν η χαρά του Robert Smith, ένα μάλιστα έμοιαζε με ξωτικό ή μάλλον σαν να είχε βγει από το Μελαγχολικό Θάνατο Του Στρειδάκη του Burton, καθόντουσαν και καπνίζανε λυπημένα στο μέσα δωμάτιο και χτυπούσαν το πόδι τους συγκαταβατικά στους ρυθμούς των Kaiser Chiefs, κοιτώντας μας να χτυπιόμαστε και να τραγουδάμε. Το μυστήριο λύθηκε όταν είδαμε τους Anathema να μπαίνουν στο μαγαζί μετά από τη συναυλία τους στο Club 22, support στους Mission. Προφανώς έπεσε μηνυματική και κινητοποιήθηκαν για το ντου. Μέσα σε μισή ώρα πάντως, τους είχε φύγει η μελαγχολία και τραγουδούσανε όλοι, συγκρότημα, manager, κόσμος, προσωπικό σχεδόν αγκαλιά το Help των Beatles και το Happy together των Turtles. Όμορφα, όμορφα…πάντα τέτοια να’ χουμε.
Κυριακή γνώρισα κόσμο και χάρηκα πολύ, sorry που ήμουν χάλια, ήμουν πτώμα, την επόμενη φορά θα είμαι πιο ευχάριστη παρέα (that’s a promise), μην ξεχνάς πως την επόμενη φορά θα είναι και οι συναυλίες και τα γενέθλια μου και όσο να’ ναι θα φαίνομαι on acid από τη χαρά και την υπερδιέγερση. Είμαι αξιαγάπητη, θα το δεις! :P

ΥΓ.1 Μόλις άκουσα για ένα σεισμό στο Βόρειο Αιγαίο. Λέτε να εμπλέκεται η κατάρα των Underworld??? Βάζω να το ακούσω μην έχουμε χειρότερα.

ΥΓ.2 Τελικά δεν τα είπα και πολύ περιληπτικά...


"You got a velvet mouth you’re so succulent and beautiful
Shimmering and dirty wonderful..."

Touch your thighs, I'm the lonely one...

Σκέψεις σήμερα το πρωί…

… το ουίσκυ με χαλάει πολύ. Μόνο το Southern comfort αντέχω. (Θεωρείται διαφήμιση τώρα αυτό? )
… επίσης, μεθυσμένη βλέπω τα καλύτερα όνειρα!
… τα οποία ποτέ δεν συνεχίζονται, όσο και να το θες, αν στη μέση ξυπνήσεις.
… ο ελληνικός καφές όταν φουσκώνει και χύνεται μυρίζει τέλεια. Κατά κάποιο τρόπο σε αποζημιώνει για τη ζημιά.
… μια ώρα στον ήλιο και ξαναφούντωσαν οι φακίδες μου, γαμώτο!
… το σιδέρωμα είναι η χειρότερη δουλειά του σπιτιού!!! Hatehatehatehate
… στο κάψιμο από σίδερο βάζουμε οδοντόκρεμα?
… τι καιρό να κάνει τώρα στο Λονδινάκι μου?
… θα πάει κανείς σε ένα blog party για το οποίο γράφει σήμερα το Avopolis?
… να πάω απόψε στο Camel, στο party του Rock fm?
… τι θέματα θα βάλουν στη Χειρουργική ΙΙΙ?

... πόσο ταλέντο πρέπει να έχεις για να γράφεις σαν τον Κωνσταντίνο Β? Με ανατριχιάζει!

… γιατί οι μπαταρίες στο mp3 player τελειώνουν τόσο γρήγορα? Έχω ξεπουληθεί!
… τι σημαίνει paloma?
… γιατί δεν μπορώ να πετάξω με τίποτα τις παλιές χιλιοφθαρμένες μου μπότες?

Dye your hair in glowing red and blue!

Αααα...και αν δείτε τις προσεχείς μέρες ένα χαζοχαρούμενο κοκκινομάλλικο να χορεύει στους δρόμους της Αθήνας, μην καλέσετε τον μπόγια, εγώ θα είμαι, ελάτε χαιρετίστε με (αν έχετε λεφτά, κεράστε με καμιά μπύρα!)

"We'll buy some drugs and watch a band
then jump in a river holding hands" που λέει και ο Δαυίδ!

Why can't we be ourselves like we were yesterday?

Στενοχωρήθηκα που καταδικάσατε όλοι με τη μια το Hedwig της Παπούλια. Ξέρω... ξέρω, κι εμένα με ξένισε όταν το πρωτάκουσα, με έβαλε σε σκέψεις για το κατά πόσο η παράσταση θα είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής, για το αν η Παπούλια θα μπορούσε να αποδώσει έναν τέτοιο, "ιδιαζόντως ιδιάζοντα" και δύσκολο ρόλο, κατά πόσο το ελληνικό κοινό θα μπορούσε να το δεχτεί. Ειδικά για το τελευταίο βέβαια έχω τις ενστάσεις μου. Θέλω να πιστεύω ότι το κοινό (ανεξαρτήτως εθνικότητας) το οποίο αφιερώνει χρόνο και χρήμα (και άλλα για να επιτευχθεί η κατάλληλη μέθεξη και κάθαρση, όπως μαθαίναμε στο Λύκειο) στο θέατρο, αντί για την εύκολη λύση του καναπέ και της τηλεόρασης είναι ήδη "open-minded" και καλλιεργημένο. Πόσο μάλλον το κοινό που θα επιλέξει συνειδητά να παρακολουθήσει την παράσταση αυτή.
Απο'κει και πέρα, από τη στιγμή που η κοπέλα είχε τα guts να ανεβάσει ένα τέτοιο έργο, όταν κάλλιστα θα μπορούσε να κάνει ένα σίριαλ (ή έστω ένα δοκιμασμένο κλασσικό έργο) με πολύ λιγότερο κόπο και πολλά περισσότερα χρήματα, την παραδέχομαι. Το θεατρικό της θα πάω να το δω. Και θα το κάνω γιατί πριν μιλήσω ή κρίνω οτιδήποτε, θέλω να έχω προσωπική άποψη, είτε πρόκειται για μουσική, είτε για ταινία, είτε για άνδρες ( :Ρ ). Ποτέ δε μου άρεσε να δίνω εύκολους χαρακτηρισμούς σε κάτι που δεν έχω δει ή ακούσει η ίδια. Αν μου αρέσει, θα της βγάλω το καπέλο και θα την χειροκροτήσω με ενθουσιασμό (άλλωστε η ταινία είναι από τις λατρεμένες μου, βλέπε το profile μου). Αν όχι, θα νιώσω άσχημα, θα απογοητευτώ, αλλά δεν θα θεωρήσω με τίποτα τα χρήματά μου χαμένα. Στο κάτω κάτω, ας πιω μια μπόμπα λιγότερη στο μπαρ μετά!
Η καρμανιόλα μπορεί να περιμένει για λίγο... γιατί μπορεί να περιμένει σε λίγο τον καθένα από μας... σκεφτείτε το!

ΥΓ1. Πριν με προλάβετε, ΟΧΙ, δεν είμαι η Εβελίνα Παπούλια, δεν είμαι φανατική της θαυμάστρια (ούτε καν θαυμάστρια), δεν είμαι η ξαδέρφη της, η περιπτερατζού της, η κομμώτριά της...κλπ...κλπ...

ΥΓ2. Ούτε είμαι ειδική επί των καλλιτεχνικών και θεατρικών, μια απλή ερασιτέχνης (=εραστής της τέχνης, που μας έλεγαν και στη θεατρική ομάδα που βολόδερνα για ένα φεγγάρι), την άποψή μου ανέλυσα, κανείς δεν είναι άσφαλτος (και όμως, το λεξικό μου το έχει!!!)

ΥΓ3. Πού λέτε να πάω να τα πιω μετά την παράσταση?

ΥΓ4...δεν έχει, έτσι, για πλάκα το έβαλα! Χαχαχαχα...μχμχμ... =/

ΥΓ5. Μη μου θυμώσετε και μην αρχίζετε να μου τα χώνετε τώρα, ακόμα δεν ήρθα! Είναι νωρίς ακόμα, θα μάθω με τον καιρό...

Σας φιλώ.

For Today I Am A Boy...

Θέλω να παω στο Hedwig and the Angry Inch, το ανέβασε σε θεατρικό η Εβελίνα Παπούλια (respect και μόνο για αυτή της την επιλογή), παίζεται στο Club 22 και κανένας δεν θέλει να έρθει μαζί μου! Έχω βαρεθεί να πηγαίνω μόνη σε θέατρα! Κανένας εθελοντής βρε παιδιά??? (pathetic...)

:(((

I could kill you sure, βut I could only make you cry with these words...

Μιχάλης Γκανάς : Προσωπικό

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα τη μέρα,
δε θα πει πως η ζωή δεν αξίζει το κόπο.
Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σα καθετί που ανασαίνει.
Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς που δε κλείνουν
κι εγώ πηδάω τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε μοίρα στον ήλιο,
έχουμε τη δική μας μοίρα.
Επειδή πότε είσαι άνθρωπος και πότε πουλί,
φέρνεις στο σπίτι μας ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας σε καλύτερες μέρες.
Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι και δε παραιτείσαι,
ντρέπομαι για τα "ίσως", τα "μπορεί", τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω,
όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα 'μαστε πάλι δύο άγνωστοι
και θ' αρχίζαμε από το άλφα.
Τώρα ξέρουμε που πονάς,
που σωπαίνω,
πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος
και κρυώνουν τα σώματα,
ώσπου μυστικό δυναμό να φορτίσει πάλι τα μέλη με δύναμη,
έλξη και δέρμα ζεστό.
Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο για καιρό,
κάνοντας σχέδια και παιδιά και καβγάδες,
εκδρομές, έρωτα, χρέη κι αρρώστιες,
Χριστούγεννα, Κυριακές και Δευτέρες,
νόστιμα φαγητά και καμένα,
θέλοντας ο καθένας, να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο και πηγή,
κατά τις περιστάσεις ή κι όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή κι όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω μια ζωή στη σκλαβιά -έτσι κι αλλιώς-
ας είμαι, λέω,
σκλάβος της αγάπης.

"Γυάλινα Γιάννενα"

Στο Γιάννη...

"Μήπως ξέρεις κάποιο μέρος που να φοβάμαι λιγότερο...;"

Κυριακή βράδυ λοιπόν, ανία αφόρητη, Big Mother και Παπακαλιάτης στην τηλεόραση. Και καλά όταν τα παρακολουθείς με παρέα κανιβαλίζοντας. Μόνος αλλάζει το πράγμα. Παρακολούθησα τον Παπακαλιάτη σήμερα από περιέργεια για τις μουσικές επιλογές του. Την προηγούμενη βδομάδα το Blower’s daughter. Οι πωλήσεις του Damien Rice ανέβηκαν θεαματικά, το είδα στον κατάλογο της IFPI (έτσι δεν λέγεται?). Σήμερα το Exit Music for a film. Xαρά οι Radiohead! Λες να τους ζητήσει και λεφτά για τη διαφήμιση?

Χθες το βράδυ με κάλεσαν σε ένα club της πόλης. Συμφοιτητές και γιόρταζαν, δεν μπορούσα να αρνηθώ, έχω ήδη τη στάμπα της σνομπ. Με δελέασαν λέγοντάς μου πως θα πηγαίναμε πρώτα να πιούμε ένα κρασί σε ένα μπουατοειδές μπαράκι. Τελικά πήγαμε κατευθείαν στο super trendy club. Χωρίς προκαταρκτικά, νηφάλια και αμύητη. Λάθος τεράστιο. Αφού οι φίλοι την πρώτη μισή ώρα βαρέθηκαν να με τραβάνε από το χέρι να χορέψω, πέρασα όλο το βράδυ χαμογελώντας σε μια γωνία.
Ένιωθα τόσο διαφορετική εκεί μέσα, αλλά διαφορετική με την κακή έννοια, ένιωθα άσχημα, ντρεπόμουν για τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου, δεν ήθελα να ξεχωρίζω, δεν ήθελα να είμαι η παραφωνία στο όλο σκηνικό, γιατί όλοι τραγουδάνε απέξω αυτό το τραγούδι, γιατί όλοι φλερτάρουν με όλους και χορεύουν γελώντας κι εγώ είμαι πάλι το προβληματικό στη γωνία, γιατί το ποτό έχει 8 euros και δεν μπορώ να γίνω λιώμα για να αντέξω, γιατί όταν τους λέω πως ακούω ροκ (πως αλλιώς να το πω?) καταλαβαίνουν Παπακωνσταντίνου (φυσικά όχι το Θανάση) και Scorpions, γιατί νιώθω τόσο μακριά από τη γενιά μου, ποια είναι τελικά η γενιά μου και σε ποιον παράλληλο κόσμο ζει?
Υπάρχουν κι άλλοι σ’αυτή την πόλη που ακούνε απόψε Bright Eyes και Kristin Hersh, που περιμένουν σαν κι εμένα το Corpse Bride όπως το πτυχίο, που θα ριψοκινδυνεύσουν χωρίς δεύτερη σκέψη να χάσουν από απουσίες το εξάμηνο για να δουν Cocorosie και Organ, που μουτρώνουν γιατί πίστεψαν πως θα ερχόταν ο Antony? Τι με έπιασε χθες ενώ τόσο καιρό ηδονιζόμουν με έπαρση στην ιδέα της «διαφορετικότητάς» μου?
Πού θα βρω ένα μέρος προφυλαγμένο από τα κόμπλεξ μου που θα νιώθω like home?

Everyday is like Sunday...

Επειδή "τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα" και επειδή σήμερα νιώθω γενναιόδωρη, θα σας χαρίσω κάτι γλυκό και συγκινητικό και κάτι αστείο, μήπως και ζυγιαστεί η σκοτεινιά της μέρας.

Ο πιο ουσιώδης διάλογος στο Adaptation toy Charlie Kauffman.

"-There was this time at high school, I was watching you from the library window, you were talking to Sarah Marsh.
-Oh, God, I was so in love with her…
-I know… And you were flirting with her and she was being really sweet to you. And then, when you walked away, she started making fun of you with Kim Kanetti. And it was like they were laughing at me. You didn’t know it at all. You seemed so happy!
-I knew…I heard them…
-Well, how could you be so happy?
-I loved Sarah... It was mine that love... I owned it... Not even Sarah didn’t have the right to take it away... I can love whoever I want...
-But she thought you were pathetic!
-That was her business, not mine... You know, you are what you love, not what loves you. That’s what I decided a long time ago..."


Και κάτι αφιερωμένο στη Γεωργία που αν ξανακούσω από τα χείλη της τη φράση "Πολύ μου αρέσει τελικά ΑΥΤΗ Η Devendra!" θα αυτομαστιγωθώ (και θα μου αρέσει!)

Devendra Banhart: I played a show in Akron, Ohio - this was the most extreme example, but it happened maybe eight times on the tour. This was the extreme version, but it did happen many times. A woman would come up to me and say, "Where's Devendra?" And someone would be like, "He's over there." I'd be waiting somewhere to play. And she'd be like, "No, no, no, where's Devendra?" And he'd say, "He's right there." And she'd say again, "Where's Devendra?" And I'd jump up and say "Hi, I'm Devendra." And she'd say, "No, no, where's Devendra? Where is she?"

Θα επανέλθω αργότερα... (όταν μάθω επιτέλους να ποστάρω φωτογραφίες!)

Soundtrack:
Antony and the Johnsons - You are my sister
Lou Barlow - Home
Patrick Wolf - Wind in the wires
Willy Mason - Oxygen
(όλα τα καλά αγοράκια σήμερα!)

I want to kiss the sickness of mind...

Τις τελευταίες μέρες φυτοζωώ. Δεν τρώω πολύ, δεν κοιμάμαι πολύ, πίνω ατέλειωτους καφέδες και απλά προσπαθώ να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις μου, τίποτε παραπάνω. Δεν βάζω τίποτα από τον εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά. Όλα γίνονται μηχανικά. Ξύπνημα, καφές, λεωφορείο, σχολή, καφές, μάθημα, διάλειμμα, κι άλλος καφές, επιστροφή στο σπίτι, κι άλλο λεωφορείο, κι άλλος καφές, κι άλλο μάθημα. Μετράω τις ώρες με καφέδες και τσιγάρα. Κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι, ούτε και αφήνω κανέναν να καταλάβει. Το τηλέφωνο χτυπάει όλο και πιο αραιά, κόβω σιγά σιγά κάθε επαφή με τον κόσμο, νιώθω να αχρηστεύομαι και δε με πειράζει. Ίσως περνάω φάση που θα περάσει, σαν ίωση που θα κάνει τον κύκλο της. Αν ήταν εδώ η μάνα μου θα μου έφτιαχνε πορτοκαλάδες…
Το μόνο που έχω αυτή τη στιγμή, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η μουσική. Ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι πιο νωρίς για να την βρω. Δεν βγαίνω όταν οι φίλοι με καλούν για να κάτσω λίγο περισσότερο μαζί της. Μου έχει γίνει έμμονη ιδέα. Διαβάζω για μουσική, ακούω μουσική, βλέπω όνειρα με soundtrack, γράφω αμέτρητα cds, κατεβάζω τραγούδια που δεν προλαβαίνω να ακούσω. Το φοβάμαι, είναι η αλήθεια, αυτό το overdose. Με κρατάει πίσω, το νιώθω, δεν είναι υγιές, αποκόβομαι από τη ζωή έξω, ζω και συγκινούμαι μόνο μέσα και από αυτήν. Έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει διαβάζοντας ένα άρθρο εφημερίδας που μιλούσε για κάποιον αγαπημένο καλλιτέχνη. Ένιωσα τόσο γελοία, ήταν και κόσμος μπροστά, τι να τους πεις και τι να εξηγήσεις? Και ποιος θα καταλάβει?

Soundtrack: Blonde Redhead - Pink Love
Bright Eyes - Haligh haligh a lie
Devendra Banhart - A ribbon

"Σάββατο πρωί. Eίναι μια υπέροχη μέρα. Θα την καταστρέψω τελείως..."

Έγραψα σήμερα στο φόρουμ της Αthens Voice...

"Πραγματικά δε θέλω να ερθω σε αντιπαράθεση με κανέναν, μπήκα στο φόρουμ σήμερα το πρωί για να μιλήσω για τη στήλη του Νένε και περίμενα να βρω κι άλλους που να ενθουσιάστηκαν με τα γραφόμενά του όσο εγώ. Ίσως έχετε όλοι τα δίκια σας, ίσως κάποια πράγματα δεν ειναι τόσο αθώα και αγγελικά πλασμένα όσο τα φαντάζομαι με το 22χρονο μυαλό μου.
Λόγω φοιτητικών υποχρεώσεων που με κρατούν μακριά από την Αθήνα, τη στήλη του Νένε μου την διάβασε ένας φίλος από το τηλέφωνο, κάτι που γίνεται κάθε Πέμπτη εδώ και αρκετό καιρό. Ήταν σούρουπο, η "αγνή" ελληνική επαρχία με πάταγε στο λαιμό και προκαλούσε ακόμα και στον πιο ισορροπημένο άνθρωπο (πόσο μάλλον σε εμένα) τάσεις αυτοκτονίας, γύριζα με τα πόδια από τη σχολή και η ραδιοφωνική φωνή του φίλου, 300 χιλιόμετρα μακριά μου, σε συνδιασμό με τα λόγια του Νένε με έκανε να ανατριχιάσω, να συγκινηθώ.
Μπορεί να ακούγονται αφελέστατα όλα αυτά, δεν αισθάνομαι και πολύ έξυπνη σήμερα το πρωί, ειδικά αφού η μέρα μου ξεκίνησε με τα κείμενα της "Σαββατογεννημένης" Μαλβίνας μου. Αλλά είναι τόσο όμορφο και παρήγορο, τη στιγμή που πνίγεσαι, τη στιγμή πού πρήζεις φίλους και γνωστούς να ακούσουν ένα-δυο δίσκους που σε συγκλόνισαν (αγωνιώδης παράκληση όπως λέει και ο/η explosion) και αυτοί να γνέφουν συγκαταβατικά αντιμετωπίζοντάς σε σαν τη γνωστή γραφική που παθιάζεται γελοιωδώς με μουσικές, να διαβάζεις κάποιον πολύ πιο γνώστη των μουσικών πραγμάτων από σένα να συμφωνεί με αυτά που ένιωθες τόσο καιρό και δεν μπορούσες να εκφράσεις.
Κατά πόσο τώρα το "κίνημα" αυτό που έχει δημιουργηθεί είναι δήθεν και πόσο το προωθούν, ίσως τα ξέρετε καλύτερα. Δεν το θεωρώ όμως κακό να φτάσει κάτι με αυτόν τον τρόπο στα αυτιά των ανθρώπων. Με εκνευρίζει και με στενοχωρεί αυτός ο σνομπισμός στην indie/εναλλακτική/όπως αλλιώς λέγεται σκηνή. Ποιός το άκουσε πρώτος, ποιός δεύτερος, όταν εγώ το πρωτοάκουγα εσύ δεν το ήξερες και άλλες τέτοιες μικρότητες. Αγώνας δρόμου είναι λοιπόν? Τι και αν κάποιοι χρησιμοποιούν τον Antony, τον Devendra, τον Rufus σαν κουλτουριάρικο άλλοθι? Ποιόν ενοχλούν και ποιόν ζημιώνουν? Όχι πάντως εμένα και σίγουρα όχι τον καλλιτέχνη.
Και για να το "εκχυδαίσω" και να το δω και ωφελιμιστικά, μακάρι να πουλήσουν ένα δίσκο παραπάνω, μπας και τους δούμε κάποτε και στα μέρη μας. Κρίμα δεν είναι το φοιτητικό επίδομα να το τρώει η Easy Jet? Χαζό?"