"My only natural talent’s wasted on my alcoholic friends..."

Οι καλύτερες σκέψεις μου έρχονται λίγο πριν κοιμηθώ. Είναι τόσο ασύνδετες και μπερδεμένες που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Διαλέγω να κυλιστώ μέσα τους και να τις χαρώ παρά να σηκωθώ και να πιάσω χαρτί. Ο πυρετός κάνει τα φωτάκια του δέντρου να φαίνονται σαν το πιο περίπλοκο οπτικό εφέ, ο μαύρος μου γατούλης τρώει κρυφά το ζαχαρένιο 2 από τη βασιλόπιτα και δεν έχω κουράγιο ούτε να τον μαλώσω, μένει το 007, ο νέος James Bond έχει συνεχώς μια έκφραση σαν το Zoolander, με σουφρωμένα χείλη, με κάνει και χαζογελάω και η Α. που τον λατρεύει θυμώνει, περνάμε μια εβδομάδα σπίτι της σαν rock stars με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στο τέλος αρρωσταίνουμε και οι δύο, εύκολο το έχεις το sex, drugs and rock’n’roll lifestyle; Κοιτάζω τις φωτογραφίες και απορώ πότε και ποιος μας τις έβγαλε. Ποζάρουμε σαν την Kate Moss (χωρίς το 50λιρο στο ρουθούνι), σαν διεστραμμένες μαθητριούλες με φουστίτσες και γραβάτες, σαν την Jackie O. του Kennedy με τεράστια Dior γυαλιά ηλίου (πάει ο 13ος μισθός) ή σαν την Karen O. των Yeah Yeah Υeahs με εξωφρενικά ρούχα, μακιγιάζ και γκριμάτσες, ξενυχτισμένες με μαύρο κύκλο και τη μάσκαρα μέχρι το πηγούνι, τραγουδάμε δυνατά με ανοιχτά τα χέρια το Maria Magdalena (άτιμο Φραγκούλι, μια παραγγελιά έκανα κι εγώ!).

Στην τουαλέτα από σκυλάδικο στις 8 το πρωί δυο μεθυσμένες Ρωσίδες μου βγάζουν τα μαδημένα γαρίφαλα από τα μαλλιά και γελάνε με τα σπαστά μου ρώσικα. Λερώνω τα χέρια μου με σοκολάτα και αποφεύγω τη λέξη ενοχές. Αγοράζω φτηνά σκουλαρίκια με μαύρες κορόνες, μοιράζω φιλιά και φραουλένια σφηνάκια, διαβάζω αχόρταγα ό,τι πέφτει στα χέρια μου, τα βιβλία της Κτηνιατρικής μου κακιώνουν από τη ζήλεια, δεν μπορώ να καταλήξω στη μουσική λίστα του 2006. Ποιος λέει πως αυτή η χρονιά δεν είχε καλούς δίσκους? Μάλλον όποιος βαριέται να ψάξει και να ακούσει όπως πρέπει. Απορώ σε ποιους δεν άρεσε το C.R.A.Z.Y. και κλαίω με το Tideland. Υπνωτίζομαι γλυκά από τα φώτα και τα τραγούδια στο i-pod, χάνω στάσεις λεωφορείων, εισιτήρια, γάντια, cds, τελικά και το ίδιο το i-pod (not cool… R.I.P.), δεν έχω να πάω κάπου συγκεκριμένα, απλά περπατάω και τραγουδάω, στην αρχή ντρέπομαι αλλά όσοι με κοιτάζουν χαμογελούν, φταίνε οι γιορτές ή η δική μου διάθεση που ομορφαίνει η πόλη και οι άνθρωποι?

Dresden Dolls-Missed Me

Δεν προλαβαίνω να ξενερώσω από το μεθύσι κάθε βράδυ και συνεχίζω να πίνω. Αίσθηση γλυκιάς ζαλάδας που δε θέλω να τη χάσω. Δεν έχω δουλειά, δεν έχω πτυχίο, δεν έχω προϋπηρεσία στο βιογραφικό μου, δεν έχω σπίτι, δεν έχω λεφτά, δεν έχω ούτε i-pod πια, αλλά έχω χίλια τραγούδια στο σκληρό του μυαλού μου, κάποιον να με κοιτάει στα μάτια και να λιώνει, 10 φίλους αγαπημένους, κατακόκκινα μαλλιά και ένα μόνιμο πονηρό χαμόγελο.

Elefant-My apology

Λοιπόν, έκανα τα ξόρκια μου, την πασπάλισα ζάχαρη ανακατεμένη με χρυσόσκονη, δεν μπορεί, η χρονιά αυτή θα πάει καλύτερα από την προηγούμενη (δεν είναι πολύ δύσκολο!)