In my blood there's gasoline, for an urban boy on a dirty tour I never felt so clean...

Τα πράσινά σου μάτια χάνονται μέσα στο blacklight, ο κρυστάλλινος αέρας τα κάνει να δακρύζουν αλλά είναι σαν να τρέχουμε σε μια κρύα εθνική μια παγωμένη νύχτα, τι καλύτερο απ'αυτή την αίσθηση, μια ψύχωση που έχω από παιδί με τις κρύες νύχτες και τις μπλε αποχρώσεις κι εσύ ταιριάζεις τόσο που είναι σαν να γεννήθηκες μέσα τους.

Στροβιλίζεσαι με κλειστά μάτια πάνω στην πίστα. Μόνο ένα μωβ φως επάνω σου. Απόκοσμη λάμψη, ο χρόνος σταματά και είσαι αυτόφωτος. Διαφορετικός μέσα σε ίδιους. Όχι καλύτερος, όχι χειρότερος. Ξεχωριστός... Καπνοί και αναθυμιάσεις αλκόολ και εκλείψεις και ο ψυχρός αέρας που μυρίζει ελευθερία και τα καλύτερα ναρκωτικά και η πιο δικιά μας μουσική, να κλαίμε και να γελάμε ταυτόχρονα και να ξέρουμε κάθε στίχο και χτύπο και νότα και ανάσα και να βλέπω πάνω από τον ώμο σου τους παιδικούς σου εφιάλτες και να σε τραβάω σε γωνίες και στοές να μη σε βρουν ξανά.

Το κρεβάτι μου, εσύ κι απέναντί σου εγώ, τα κενά και η απελπισία όλου του κόσμου ανάμεσά μας, τα παραισθησιογόνα όλου του κόσμου ανάμεσά μας, απλώνουμε το χέρι και τίποτα δε μας ανήκει. Κι όμως μόνο μαζί σου και για σένα μπορώ τα πάντα. Να κάψω ό,τι μας μαυρίζει. Να σβήσω τη μέρα. Να απαγορεύσω τα άγρια ξημερώματα και τα σκληρά μεσημέρια. Μόνο νύχτες και γλυκά σκοτάδια για να ανθίζουμε. Τhe chemicals between us...

Θεόκλειστος είσαι και με υπνωτίζεις. Αλλα εγώ πρόλαβα και κρυφοκοίταξα κάτω από τα μισάνοιχτά σου βλέφαρα μια νύχτα που κοιμήθηκες στα χέρια μου. Το ξημέρωμα μας βρήκε αλλαγμένους. Με φοβόσουν από εκείνο το βράδυ. Κι όμως, το μόνο που ήθελα ήταν να αποδείξουμε στους τρομαγμένους εαυτούς μας πως υπάρχει μαγεία. Μαζί θα το καταφέρναμε.

Πόση ώρα πέρασε; Πού βρίσκομαι; Εκρήξεις φωτός με τυφλώνουν, τα ηχεία σημαδεύουν το στήθος μου, κι άλλα ποτά, μεγάλες γουλιές, η πίστα αστράφτει από τα βινύλια των κοριτσιών, οι μπότες τους κρατάνε το ρυθμό, κανείς δεν ξεφεύγει, παραπατώ και με κρατάς, τα χέρια μου τρέμουν αλλά και τα δικά σου όπως μου δίνεις φωτιά, έρχονται γνωστοφίλοι, νιώθω δάχτυλα και χείλη και μαλλιά να χαιδεύουν το δέρμα μου, συναντώ το βλέμμα σου πάνω από ώμους και κολλάω πάλι. Έχω ξεχάσει ποιός στήνει απόψε την παγίδα. Μόνο να ακούγεται δυνατά η μουσική, αλλιώς τα ξόρκια μου δεν πιάνουν. Πας να με αρπάξεις, μυρίζομαι τις κινήσεις σου και είμαι πιο γρήγορη, σε αιφνιδίασα, δε θα'ναι τόσο εύκολο απόψε, πεισμώνεις, τα χέρια μας κλειδώνουν πίσω από τη μέση μου, τέρμα τα αστεία, η μάχη μόλις άρχισε...