After I have travelled so far we'd set the fire to the third bar...

Σα να μην άλλαξε τίποτα, 6 μήνες μετά στον ίδιο σταθμό, ο ίδιος κόμπος στο λαιμό, μικρές κοφτές ανάσες να κρατάνε τα δάκρυα, το βουητό και η πίεση στα μηνίγγια, η σκόνη και η ζέστη να κολλάνε επάνω στο δέρμα μου, ο ήχος από τα ροδάκια της βαλίτσες στις σπασμένες πλάκες των πεζοδρομίων και οι κατακόκκινες πρησμένες μου παλάμες από το πεισμωμένο τράβηγμα. Κόσμος πολύς, πλανόδιοι, καυσαέριο, ζητιάνοι, αδέσποτα, βαλίτσες και κούτες, φωνές, ζευγάρια να αποχαιρετιούνται δίπλα σε ανοιχτές πόρτες λεωφορείων.

Σε παίρνω τηλέφωνο, δε λέω πολλά, «είμαι στο σταθμό, φεύγω πάλι», εσύ θα καταλάβεις, αρχίζεις ερωτήσεις, απαντώ μονολεκτικά, «Στενοχωριέσαι;» «Ναι», «Το ξέρεις πως πρέπει να πας…» «Ναι», «Να πάρεις το πτυχίο να τελειώνεις…» «Ναι», «Για λίγες μέρες είναι μόνο…» «Ναι», «Είναι κάποιος εκεί μαζί σου;» «Όχι». Αμήχανη σιωπή. Έλα, τελείωνε, πες κάτι και κλείστο. «Πάρε κανένα τηλέφωνο όποτε μπορείς…» Ηλίθια, ηλίθια, σκατά, λύγισες πάλι, βλάκα!!! Το κλείνουμε. Παρανοϊκή σκέψη, αυτή μου’ λειπε τώρα. Ο σταθμός είναι δίπλα στο σπίτι σου, θα μπορούσες να κάνεις την ανατροπή, την υπέρβαση και να έρθεις. Να μου πάρεις τη βαλίτσα από τα χέρια, να μου σφίξεις τους ώμους και να μου πεις «Πάρε μια βαθιά ανάσα, εγώ είμαι εδώ, δε θα αφήσω τίποτα πια να σε στενοχωρήσει.» Αυτό μόνο, ένα «εγώ είμαι εδώ». Δε γίνονται μόνο στις ταινίες αυτά, έτσι δεν είναι;

Μετράω αντίστροφα και κοιτάζω τη γωνία του δρόμου, είμαι η βασίλισσα της αυθυποβολής, μέχρι το μηδέν θα σε δω να στρίβεις. 60…59…58…57… δε μπορεί, θα το σκεφτείς… 56…55…54… να, τώρα θα ντύνεσαι στα γρήγορα… 53…52…51… τρέξε, χαζέ, δε θα προλάβεις…50…49…48… αν το θέλω πάρα πολύ θα γίνει… 47…46…45… αν το ευχηθώ με όλη μου την καρδιά θα γίνει… 44…43…42… ο μαλάκας ο Κοέλο έχει καταστρέψει πολύ κόσμο… Τα λεπτά περνάνε, ο οδηγός ανάβει τη μηχανή, το μουγκρητό της με τρομάζει και πετάγομαι, το λεωφορείο τρίζει. Ένα lexotanil, το i-pod και ξεκινάμε. Έξι μήνες μετά. Λες και δεν άλλαξε τίποτα…