If only I'd held on tighter to his pale white skin...

Είμαι στο κρεβάτι με πυρετό εδώ και δυο μέρες. Πυρετός που δε λέει να πέσει αλλά τουλάχιστον κάνει τις νύχτες πιο υποφερτές και ενδιαφέρουσες (λόγω παραισθήσεων). Κάνω τις πιο παρανοϊκές σκέψεις, πως ίσως οι νύχτες που πέρασα μαζί σου να ήταν αποτέλεσμα υψηλού πυρετού, μια πολύ αληθοφανής παραίσθηση, ένα μπερδεμένο όνειρο, τόσο ζωντανό που περπατάς υπνωτισμένος για μέρες μετά. Και πάνω που πείθω τον εαυτό μου για την εκδοχή αυτή (με βολεύει περισσότερο κιόλας) κάνοντας μπάνιο πέφτει το μάτι μου σε ένα σημάδι πάνω στο στήθος μου που πέρασε από τα στάδια μπλε-μωβ και τώρα γίνεται κίτρινο. Και όλα καταρρέουν. Και αρχίζω σιγά σιγά να συναρμολογώ λόγια και ανάσες και εικόνες και αγγίγματα και αγκαλιές και ρίγη και φιλιά, πολλά φιλιά, όσα μπορούν να στριμωχτούν μέσα σε λίγες ώρες. Και πάντα μου μένουν κενά. Όλα ήρθαν κι έφυγαν τόσο γρήγορα εκείνο το βράδυ.
Δε νομίζω να ξαναπόθησα άνθρωπο τόσο πολύ। Και δε μιλώ για αισθήματα। Μιλώ καθαρά για πόθο, για λαχτάρα, για πάθος. Κυλιόμασταν στα σεντόνια σαν αγρίμια, σαν τυφλοί ψηλαφούσαμε κάθε σημείο, κάθε γωνιά των σωμάτων μας κι όσο περνούσε η ώρα με τόση περισσότερη λύσσα, είχαμε πεισμώσει σαν μικρά παιδιά τους χαρίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι για να τους το πάρουν πίσω μια ώρα μετά. Προσπαθήσαμε σε 2 νύχτες να συμπυκνώσουμε μια εβδομάδα σχέσης. Γίνονται αυτά τα πράγματα? Σε άκουγα να κανονίζεις πότε και πώς θα ξαναβρεθούμε, να κάνεις σχέδια για το Λονδίνο (που για να του έχω τόση αγάπη, κάτι θα ξέρω), σε έβλεπα να μου φτιάχνεις τα μαλλιά και να βάφουμε ο ένας τα μάτια του άλλου, να χορεύουμε γυμνοί πάνω στο κρεβάτι με τα σώματά μας ζωγραφισμένα, να πίνουμε από το ίδιο μπουκάλι και να καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο, να με φιλάς κοιτώντας με στα μάτια και ψιθυρίζοντας το όνομά μου, να είσαι μέσα μου, να τρέμεις, να καις και να με παρακαλάς να σε κρατήσω εκεί, να σε δέσω μέσα μου για να μην αναγκαστείς να φύγεις, το τελευταίοξημέρωμα σε βρήκε ξεθεωμένο να έχεις ακουμπήσει το κεφάλι σου στο στήθος μου και να χαϊδεύεις την κοιλιά μου κουλουριασμένος σαν το κουτάβι και πεισμωμένος που έμεινα συναισθηματικά αμέτοχη σε όλα αυτά και δεν συμμετείχα ολόψυχα σε αυτό το παραλήρημα. Ήμουν κυνική, είπες, με κοίταξες θυμωμένα και έφυγες.
Περίμενα κάτι παραπάνω από σένα. Περίμενα να καταλάβεις πως εσύ έφευγες κι εγώ έμενα πίσω. Πως ο δήθεν κυνισμός μου ήταν απλά μια άμυνα, ένστικτο αυτοσυντήρησης λέγεται, νομίζω. Είχα επίγνωση του πόσο θα μπορούσα να σε ερωτευτώ και πόσο κακό θα μου έκανε αυτό. Μακάρι να ήταν όλα τόσο απλά όσο τα παρουσίαζες. Αλλά δεν είναι.
Ο πυρετός δεν πέφτει με τίποτα. Ο γιατρός μίλησε για ίωση, «θα κάνει τον κύκλο της και θα περάσει», «όπως όλα τα πράγματα», απάντησα και με κοίταξε παραξενεμένος. Δεν τον πιστεύω αν και παίρνω σαν καλή ασθενής τα φάρμακά μου. Εγώ ξέρω τι είναι. Το σώμα μου αντιδρά. Το σώμα μου έχει αισθήματα, πονάει, τρίζει, πεινάει, απαιτεί, θυμώνει, φλέγεται. Εγώ γελώ ή θρηνώ μα αυτό μιλά μια άλλη γλώσσα. Το κορμί μας ξέρει περισσότερα από την σκέψη μας. Αισθάνεται και δρα, τίποτε άλλο. Διαισθάνεται και εκπέμπει, τίποτε άλλο. Το καταλαβαίνω. Του δόθηκε μια γεύση από τον παράδεισο και τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο.