Ηe feels that my sentimental side should be held with kid gloves...

"Hey now, hey now now, sing this corrosion to me..."

Τη βγάλαμε κουτσά στραβά και αυτό το (γεμάτο snapshots) Σαββατοκύριακο, το οποίο τελικά έγινε τετραήμερο. Κόρε.Ύδρο. την Παρασκευή στο Gagarin, όμορφα, πολύ όμορφα, κατάπινα αχόρταγα τους στίχους και γελούσα, προς στιγμήν η Λευκάδα πλησίασε τόσο την Αμερική και ήταν όλα τόσο απλά όσο θα τα’ θελα και εμείς κουνιόμασταν ευτυχισμένοι. Παρατηρούσα τον κόσμο όλο το βράδυ, κάποιος μιλούσε για το video των Massive Attack πάλι (με έχει στοιχειώσει τον τελευταίο καιρό, αλλά χαλάλι…), κάποιος παράμερα τραγουδούσε Παυλίδη, κάποιος παραληρούσε με το Moulin Rouge και με αρώματα, κάποιος μου έχωνε στην τσάντα Lifo γελώντας, μέθυσα πολύ γρήγορα και μόνο φωτογραφικές εικόνες έχω πια στο μυαλό. Στο τέλος βρέθηκα να πίνω ουίσκυ από το μπουκάλι στα πρώτα τραπέζια της Βανδή (που απ’ότι διάβασα και στο Other side, είχε πέραση αυτό το Σαββατοκύριακο στο alternative κοινό :P) και το κατακκόκινο φόρεμα της είναι η τελευταία εικόνα-ανάμνηση της βραδιάς.

Το Σάββατο βόλτες με βαρύ κεφάλι στο Μοναστηράκι, ο ήλιος να καίει, οι τουρίστες να μυρίζουν αντηλιακό και να κάνουν henna tattoo και τα πιο γλυκούλια παπούτσια του κόσμου να έχουν εξαντληθεί. Τσαντίζομαι όταν αναγκάζομαι να συμβιβαστώ με κάτι άλλο από αυτό που θέλω! Το βράδυ, με βαριά καρδιά μπήκα Χοροστάσιο, μόνο και μόνο γιατί αν δεν πήγαινα, θα μετάνιωνα στα σίγουρα την επόμενη. Ο Carlos D. έπαιζε όμορφα πράγματα, πολλά ούτε καν τα ήξερα, αν ήμουν καλύτερα, στάνταρ θα του γινόμουν τσιμπούρι να μάθω τι ήταν. Με το This Corrosion των Sisters Of Mercy μας πόρωσε όσο με κανένα άλλο και απ'ό,τι είδα συμφωνεί και άλλος κόσμος! Στο Decadence γινόταν χαμός, όπως πάντα, χόρεψα λίγο, ήπια πολύ (πάλι), και αυτό ήταν το άδοξο τέλος του Σαββατόβραδου.

Κυριακή βράδυ στράβωσα με το After Dark, πήγα να δω Mary & the Boy με support Bolek & Lolek (!!!), η συναυλία τελικά ακυρώθηκε, έπαιζε στη θέση τους ένα hardcore group, αλλά κανείς δε μας ειδοποίησε μέχρι που μπήκαμε, πληρώσαμε είσοδο και παραγγείλαμε ποτά. Κατέληξα Closer, όπως πάντα όμορφα και ζεστά, χαμόγελα, μπύρες, κουβέντα και ζήλια για συναυλίες, οι δικές μου μουσικές, είναι μαγικό να ξέρεις, να σιγοτραγουδάς και να αγαπάς κάθε κομμάτι που παίζει ο DJ. Όπως χίλιες φορές πιο μαγική ήταν και η συνέχεια της βραδιάς….............

Δευτέρα βράδυ, περπάτησα χιλιόμετρα στο κέντρο, έπαιρνα βαθιές ανάσες και ο κόμπος δεν έφευγε, μπήκα σε ένα θέατρο στο Θησείο, παράσταση σύγχρονου χορού, και την πρώτη σκέψη «τι κάνω εδώ μέσα η άσχετη?» την διαδέχτηκε ένα γλυκό ρίγος και μια συγκίνηση (ναι, σε μια σκηνή με έπιασα να κλαίω), Superlux, στιγμιότυπα σε μια αιώνια ιστορία αγάπης, στην αιώνια ιστορία της αγάπης, αγωνία να ταιριάξει το πόδι στο γοβάκι και πηχτές ανάσες μοναξιάς, άνθρωποι με ταλέντο και όρεξη από αυτούς που ζηλεύεις με την καλή έννοια γιατί εσύ φοβάσαι ή βαριέσαι να κάνεις κάτι σημαντικό με τη ζωή σου. Ξεθαρρέψαμε? Τα κεφάλια μέσα τώρα.