Σκληρό ναρκωτικό η μοναξιά...

…τραλαλάμ… τραλαλάμ τι ώρα να ’ναι

όλη τη νύχτα χτύπαγα το κουδούνι σου μα δεν ήσουνα πάνω.

Μη σε νοιάζει… όταν ο κόσμος περνούσε

έκανα πως ψάχνω την τσάντα μου. Ξέρω ’γώ…έτσι έκανα πάντα

Δεν ήτανε τίποτα σοβαρό δεν ήθελα να σε τρομάξω πάλι

ήθελα μονάχα να σου πω να πάμε να παίξουμε.

Από την άλλη μεριά δεν περνάν αυτοκίνητα

αλήθεια σου λέω

μονάχα καρότσια την πρωτομαγιά κι ακόμα

είναι Νοέμβρης

πάρε αν θες και τ’ άλλα παιδιά μην τους αφήσουμε γέρους

πίσω απ’ το ταχυδρομείο – σκύψε να σου πω –

είναι μια ξύλινη γέφυρα που ενώνει τ’ αστέρια

άμα με πάρεις καβάλα στους ώμους σου

θα κατεβάσω μερικά.

Αν έχεις δουλειά αυτό τον καιρό δεν πειράζει.

Πάμε μια άλλη φορά.

Μόνο μη βγεις, να κοιμηθείς νωρίς

να ξεκινήσουμε πρωί πριν βγει ο ήλιος

Πριν, πιο πριν, τότε που βγαίνουνε οι αθλητικές εφημερίδες

Αν θες είναι καλύτερα – καλύτερο –

να κοιμηθούμε αγκαλιά

δε θα βήχω τη νύχτα

δε θα τραβάω τα σεντόνια

θα λουστώ

θα ’μια φρόνιμη

ακούνητη

θα ’μαι σαν πεθαμένη

μη με ξεχάσεις όμως το πρωί

γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι

που το ’καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα

ή κι έτσι γι’ αστείο

και δεν ξαναξυπνήσανε

κι ούτε που παίξανε

ποτέ.

...γι’ αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

να μας χαϊδέψει

κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

σα να μη φάμε ξύλο.

Γι’ αυτό αν τύχει και μ’ αγαπήσεις

Πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

πώς θα μ’ αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ.

Κι εκεί.

Ήρθες εδώ και κάπνιζες κοιτώντας τα σανίδια.

Ήσουν αόριστος και μακρινός, κοκκίνιζες σαν τα κορίτσια,

ούτε κουβέντα για όλα αυτά, ούτε και γώ σου μίλησα

σούπα μονάχα "μη χάνεσαι" και σύ μου είπες "ναι μωρέ"

κι έφυγες ξεχνώντας τα τσιγάρα σου.

Έδωσα μια και γώ,

έτσι όπως έχω δει να κάνετε οι άντρες

και τρύπησα με το δάχτυλο πέρα για πέρα το πακέτο.

Δεν ήτανε κι η μάρκα μου "μωρέ".

Όμως παρακαλώ, παρακαλώ πολύ να με πιστέψετε, γιατί δεν υπάρχει εξευτελιστικότερος θάνατος από το να μη σε πιστεύουνε αυτοί που εσύ πιστεύεις... Έτσι ίσως ο αέρας φέρμει μπερδεμένα τα λόγια μου κι αυτά τα νερά που φεύγουν πλαγιαστά απ' τα μάτια μου δεν γίνεται να σταματήσω... Θα' θελα γιατί σας αγαπώ να ρώταγα για συντροφιά τι ώρα είναι. Όμως ξέρω πως πρέπει να προχωρήσω ολομόναχη, περήφανη στην ερημιά, γνωρίζοντας επακριβώς την πίκρα των ανθρώπων. Τέλος ζώντας λεπτομερώς όλες τις αποχρώσεις του θανάτου μου, θα συνεχίσω να ζω με σαλεμένο μυαλό παρόλες τις αντίξοες συνθήκες.

katerina_gogou_thelo.mp3 (4592 KB)

...και γώ πώς μου'ρθε να γράψω ποιήματα ακόμα πιο πολύ δεν έχω τόπο να σταθώ και με το ίδιο παιδικό παράπονο κοτζάμ γυναίκα τώρα όλο να ντρέπομαι και πρέπει ακόμα να σκληρύνω και τώρα δεν έχω τι άλλο να πω...