Nothing is pure anymore but solitude...

Έξω χιονίζει από το πρωί. Η πόλη πήρε μια λάμψη απόκοσμη, ψυχή δεν συναντάς στο δρόμο. Κάθομαι με σβηστά φώτα μπροστά στο μπαλκόνι, οι κουρτίνες τραβηγμένες και ο Α. να λέει τι περίεργο, είναι από τις λίγες φορές που η κωλόπολη φαίνεται όμορφη. Πίνουμε, καπνίζουμε σιωπηλοί και σκεφτόμαστε. Πάλι με πιάνει αυτό το νυχτερινό, το παράπονο, που έχει καταντήσει αηδία. Κουράζω τους φίλους. Το καταλαβαίνω. Τα είπα όλα, ίσως και πιο πολλά απ’ότι έπρεπε. Η θλίψη μου πάει, με ομορφαίνει, λένε. Το οινόπνευμα μόνο με κάνει να νιώθω καλά, μόνο με αυτό περνάνε οι μέρες και κυρίως οι νύχτες, λέω εγώ. Χάνομαι πάλι σε τραγούδια, ξέρω, είμαι τόσο προβλέψιμη, μόνο εκεί όμως μπορώ να χωθώ, κάποιοι τα ένιωσαν αυτά πριν από μένα και ψάχνω να τους βρω. Κάνει πραγματικά τόσο κρύο απόψε? Γιατί μόνο εγώ τρέμω?
Λέω και ξελέω, κάνω βαρύγδουπες δηλώσεις και πριν αλέκτωρ λαλήσει τα διαγράφω όλα και ξανακυλάω. Πόσο κάτω έχει ακόμα? Πού είναι αυτός ο γαμημένος ο πάτος? Πήρα μια βαθιά ανάσα πριν καιρό και είπα να βουτήξω στη θάλασσα των ορίων μου, σαν καλά εκπαιδευμένος δύτης. Ήλπιζα πως θα έφτανα στο βυθό, θα τον άγγιζα και τσαφ θα έδινα μια και θα έβγαινα ξανά στον αφρό. Η ανάσα μου τελειώνει κι εγώ ακόμα κατεβαίνω. Πνίγομαι.
Λένε πως από κάθε σχέση βγαίνεις πιο ώριμος. Εγώ πάλι πιο επιφυλακτική και καχύποπτη βγαίνω. Μ’ αγγίζουν και πετάγομαι. Δε θέλω πια να μου δηλώνεις το πόσο με νοιάζεσαι. Δε θέλω πια να ακούσω για αγάπες και λουλούδια. Να τα χέσω τα «θέλω να είσαι καλά», τα «εγώ θα’μαι δίπλα σου», τα «θα μείνουμε φιλαράκια». Στο διάολο το πόσο σε ωρίμασα και πως δεν θα ξανακάνεις με την καινούργια τα ίδια λάθη. Άνθρωπος είμαι, όχι φροντιστήριο επιτυχών σχέσεων. Τέλος το μάθημα, καλέ μου. Τις εξετάσεις θα τις δώσεις στην επόμενη. Και να δούμε αν θα σ’ αντέξει έτσι ημιμαθή.

«…Και ό,τι αγαπάμε, άξιο να αγαπηθεί» λέει ο Baudelaire. Κάτι ξέρει καλύτερα. Το εύχομαι.