Can you remember what it looks like when I cry...

I remember it well...
…Σοφίτες στο Λονδίνο, μεθυσμένα βήματα ακούγοντας το Μaps, το sex shop στην Ομόνοια, DVDs για την Brit pop με γουρλωμένα μάτια, οι Ηλίθιοι του Φον Τρίερ και το Δόγμα που μου εξηγούσες τι είναι, οι χαζές μου απορίες για όλα αλλα και η δίψα μου να μάθω που σε συγκλόνιζε, παραγγελίες στην Αγγλία για μπλούζες Bloc Party και Interpol, η Kristin Hersh και το γράμμα της, τα τρίωρα μεταμεσονύχτια ανούσια τηλέφωνα, η στήλη του Νένε, το brainstorming, το κρεβάτι που συναρμολογήσαμε και τελικά σπάσαμε, τα τσουλουφόπαιδα που χαζεύαμε στις συναυλίες, το σώμα σου ασπίδα για να μη με χτυπήσουν ενώ χόρευα, ο καλός μου ο Κραουνάκης, τα κόκκινα γυαλιά του και οι εκδρομές που μας έταζε, δεύτερες φωνές στο Άδειο πακέτο, βρισίδια στο ΝΜΕ και τον χαϊδεμένο Pete Doherty, οι λίστες του Q, οι Athens Voice που μου μάζευες, τo Trust με μάτια κλειστά (πάντα με έπιανες τελευταία στιγμή), ο καταθλιπτικός σταθμός του Κηφισσού λίγο πριν φύγω κάθε Κυριακή απόγευμα, η κονκάρδα “I love Moz”, οι στίχοι του, οι Νύχτες Πρεμιέρας, οι περιπέτειες της Μιχελάκου, η μαγική συναυλία των Blonde Redhead, οι κριτικές του Sonik (o τόνος στο γιώτα!), το Φεστιβάλ της Βαβέλ, τα βιβλία του Hornby, τα παλιά τεύχη του Ποπ και Ροκ, το ανθρωπάκι των Radiohead που δεν μπορούσαμε να το σταματήσουμε να κλαίει, το Southern Comfort που ποτέ δε μας έφτανε, οι αγκαλιές φωλίτσα, το κατούρημα του Richard Ashcroft, το ανέκδοτο με τον Σκωτσέζο στρατιώτη, το πόκερ που ποτέ δεν κατάφερα να μπλοφάρω, ο Damien Rice που παρεξηγήσαμε, τα παραμύθια του Tim που μου διάβαζες για να κοιμηθώ, το Rockwave που προσπαθήσαμε να το κάνουμε Glastonbury ψάχνοντας για λάσπη, οι μακαρονάδες-σπεσιαλιτέ σου, το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού, τα γενέθλιά μου στο Closer μόλις είχα γυρίσει από το Λονδίνο, η πρώτη φορά που ακούσαμε τον Antony και ανατριχιάσαμε, τα στριπτίζ στην Βασιλίσσης Σοφίας, οι ταξιτζήδες που φρίκαραν μαζί μας, η γιαγιά στο απέναντι μπαλκόνι που με έβλεπε κάθε μέρα γυμνή, το ματωμένο σου πουκάμισο, η τεράστια αγκαλιά σου, η αγάπη που μου έδωσες και πνίγηκα, τα λάθη μου… Πού βρίσκεται αυτό το γαμημένο DELETE???

YΓ. Ξέρω πως πια δε με διαβάζεις, δεν πίστεψες άλλωστε ποτέ οτι μπορεί και να γράφω κάτι ενδιαφέρον. Αυτό με βοηθάει να ξεσπάω εδώ... και είναι πλέον η μόνη διέξοδος. Χωρίς λογοκρισία.