Πόσο γρήγορα μπορείς να περάσεις από τον έναν άνθρωπο στον άλλον?
Πόσο ξένος μπορεί να σου φαίνεται ο πιο δικός σου άνθρωπος?
Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει στα μάτια σου κάποιος που θαύμαζες κι αγαπούσες?
Πόση απογοήτευση νιώθεις όταν τόσο καιρό ζούσες με κάποιον που μάλλον δεν ήξερες?
Πόσο υποκριτικό είναι να μην υποστηρίζεις το λόγο σου με τις πράξεις σου?
Πόσο άνανδρο είναι να κάνεις κήρυγμα και το αμέσως επόμενο λεπτό να τρέχεις να τα αναιρέσεις όλα?
Πόσο γελοίο και άβουλο σε κάνει να φαίνεσαι μια δικαιολογία του τύπου «απλά έτυχε…»?
Πόσο μπορεί να εξευτελιστεί το «σ’αγαπώ»?
Πόσον εγωισμό τελικά κρύβουμε μέσα μας?
Τι μπορεί να μας βάλει αυτός ο εγωισμός να κάνουμε και να πούμε?
Πόση αλήθεια είναι ότι πρέπει να χάσεις κάποιον για να τον εκτιμήσεις?
Αλλά και πόση αλήθεια είναι πως ο άλλος δεν άλλαξε, απλά η απόσταση είναι ο καλύτερος παραμορφωτικός καθρέφτης? Σε κάνει να βλέπεις μόνο τις καλές στιγμές, ωραιοποιεί ανθρώπους, συμπεριφορές και καταστάσεις.
Πόσο επιρρεπής στη μελαγχολία και τη γκρίνια και τα κλάματα και τις υστερίες είμαι, όταν όλα είναι τόσο απλά…
Φτάνει να ξυπνήσεις μια μέρα πρωί, χωρίς ζαλάδες και hangover, να ανοίξεις το παράθυρο, να βγεις στο κρύο και να πιεις το ζεστό καφέ σου στο μπαλκόνι χαμογελώντας στους φοιτητές απέναντι που κάνουν το ίδιο πριν αρχίσουν κι αυτοί το διάβασμα. Φτάνει να περπατάς ξανά με το κεφάλι ψηλά και το βλέμμα ίσια μπροστά ώστε να παρατηρείς τα πάντα και όχι πάλι σκυφτή και απομονωμένη στον κόσμο του discman. Φτάνει να στέλνεις κερασμένα τσίπουρα στην αγοροπαρέα στο απέναντι τραπέζι και στο τέλος να καταλήγετε όλοι μαζί μεθυσμένοι στην πλατεία. Φτάνει να βγάλει έναν καλό δίσκο το αγαπημένο σου συγκρότημα. Φτάνει να ενθουσιαστείς με το δίσκο ενός συγκροτήματος που αγνοούσες. Φτάνει να φτιάξεις ένα άθλιο και σβολιασμένο γλυκό σοκολάτα, να καλέσεις τους φίλους και αυτοί να το χαίρονται λες και είναι ότι πιο ωραίο έχουν φάει στη ζωή τους. Φτάνει να έχεις το βράδυ ραντεβού με κάποιον και να νιώθεις ξανά μετά από καιρό αυτό το σφίξιμο στο στομάχι και την αγωνία τι θα φορέσεις. Φτάνει να πάρεις απόφαση να αλλάξεις ξανά ζωή.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
20 comments:
poses erotiseis?
xairomai pou sou arese to biblio mias stigmis http://shotbook.blogspot.com/
exeis apantiseis?
Polles erwtiseis...simfwnw. Kai na fantasteis exw alles toses. Alla arxisa na bgazw epitelous mian akri.
Oso gia to "biblio" ksetrelathika!
Φτάνει που μπορείς και τις κάνεις τόσες ερωτήσεις....και οι απαντήσεις θα έρθουν! ;-)
Δεν μπορεις να φανταστεις ποσο με εξεφρασε αυτο το ποστ σου... Λες και εβγαλες μια ακτινογραφια απο το μυαλο μου ειναι...! Να΄σαι καλα ;)
Alitheia? Mallon se skoteinous vithous trigirizes ki esi ayton ton kairo. Pws kai des se sinantisa...
"Ftanei na pareis apofasi n' allaxeis ksana zwi!"
'nough said!
Welcome back!
etsi re gamwto, etsi!
KANOURGIA pali ap'tin arxi...
na'sai kala :)
x
:-)
Τι τα ρωτάτε...
Και καμμία απάντηση να μη βρεις, εγώ δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι για το σφίξιμο στο στομάχι σου... ;-)
Πολλά φιλιά μικρή μου!
Να αλλάξεις ζωή ή ανθρώπο Sadie?! Όπως και να 'χει, τα ερωτήματα που δεν βρίσκουμε απαντήσεις καλό είναι να τα αφήνουμε πίσω το συντομότερο. Το ίδιο κι αυτούς που τα προκάλεσαν!:-)
Χαιρετώ την ωραία παρέα σας.
Filw tous palious kai kaloswrizw tous kainourgious! ;)
Πόσο απύθμενη είναι η απογοήτευση όταν συνειδητοποιείς όλα τα παραπάνω?
Στέκομαι σε ένα απο τα πολλα:
"Πόση απογοήτευση νιώθεις όταν τόσο καιρό ζούσες με κάποιον που μάλλον δεν ήξερες?"
Απέραντη και βασανιστική.
Μαρίνα και Διμήτρη, παθόντες μου φαίνεστε κι εσείς...
"Για νέες ήττες
Για νέες συντριβές"
Παρεμπιπτόντως, ξέρω πώς γράφεται το όνομα Δημήτρης... :P
Εγο πάλη σινεχηα το μπερδεβο!!
χιχιχιχι!!
Your website has a useful information for beginners like me.
»
Post a Comment