The pursuit of happiness just seems a bore...

Έρχεται η μητέρα μου σε μια ώρα. Γιατί αγχώνομαι κάθε φορά? Αφού ξέρω πως θα βρει το σπίτι «όχι τόσο καθαρό όσο θα έπρεπε», τα μαλλιά μου «όχι τόσο θηλυκά όσο θα έπρεπε», το σώμα μου «όχι τόσο λεπτό και γυμνασμένο όσο θα έπρεπε», το γκόμενό μου «όχι τόσο ωραίο όσο θα έπρεπε», εμένα «όχι τόσο όμορφη και εντυπωσιακή και θεογκόμενα και πανέξυπνη όσο θα έπρεπε». Το «όσο θα έπρεπε» μπορείτε κάλλιστα να το αντικαταστήσετε με το «όσο θα ήθελε αυτή». Κι όμως, τρέχω να καθαρίσω το σπίτι, ντύνομαι, φτιάχνομαι, βάφομαι λες και περνάω από εξετάσεις.
Γιατί να μην ήταν όλα πιο απλά? Τι προσπαθώ να αποδείξω? Ναι, μαμά, παραμέλησα τις σπουδές μου για μια βδομάδα, αλλά γνώρισα τόσο ενδιαφέροντες ανθρώπους, μίλησα, γέλασα, χόρεψα, ένιωσα αποδεκτή. Ναι, μαμά, σε κάποιους αρέσω κι ας τρώω ακόμα τα νύχια μου. Ναι, μαμά, πήγα σε συναυλία, πήγα σε θέατρο, είδα ταινίες κι ας αργήσω να πληρώσω τα κοινόχρηστα του μήνα κι ας σου φαίνονται αυτά αδιάφορα και χάσιμο χρόνου. Όχι, μαμά, δεν θέλω να διοριστώ στο δημόσιο, δεν θέλω να θαφτώ σε καμιά επαρχεία για την υπόλοιπη ζωή μου, δε θέλω να πλουτίσω. Ξέρω πως δεν θα καταλάβεις γιατί οι άνθρωποι με συμπαθούν, ούτε θα ενθουσιαστείς με τις μικροχαρές μου. Ξέρω πως κι εσύ έχεις τις έγνοιες σου, δουλεύεις όλη μέρα, προσπαθείς όλα να είναι στην εντέλεια και όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Αλλά συγχώρεσέ με που δεν θέλω να ζήσω τη ζωή σου. Συγχώρεσέ με που δεν είμαι τόσο τέλεια και ικανή σε όλα όπως εσύ. Δέξου με όπως είμαι, με τα διαφορετικά μου ενδιαφέροντα, με τα χίλια ελαττώματά μου, με τις κρίσεις πανικού μου και τις σκοτεινές μου ώρες. Θα βρω το δρόμο μου. Γι’ αυτό είμαι σίγουρη.

ΥΓ. Πού να κρύψω τις τσόντες, τα πορνοπεριοδικά, το δονητή, τα γραπτά μου? :P