One more day like today and I'll kill you...

Μετά την ανάσα του Σαββατοκύριακου, ξανά πίσω στη βάση μου. Αύριο πρέπει να ξυπνήσω πάλι χαράματα και απόψε δεν με πιάνει ύπνος όσο και να πιέζω τον εαυτό μου. Κάτι με ενοχλεί εδώ και καιρό στη ζωή μου και δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Αυτό με εμποδίζει και να προσπαθήσω να το αλλάξω. Ενθουσιάζομαι με νέα πρόσωπα, απομυθοποιώ τους παλιούς μου φίλους. Βγαίνω με τους νέους γνωστούς, νοσταλγώ τη ζεστασιά των για χρόνια κολλητών. Δε μπορώ να βρω το μέτρο σε ό,τι κι αν κάνω. Από υστερική χαρά πέφτω στην πιο βαθιά κατάθλιψη. Πάντα ανικανοποίητη, πάντα σκέφτομαι το αλλού, είτε αυτό είναι κάποιος άλλος άνθρωπος, κάποιο άλλο μέρος, κάποια άλλη χώρα, κάποια άλλη ζωή. Ποιος μου εγγυάται πως αυτό το άλλο θα με κάνει ευτυχισμένη? Τι είναι η ευτυχία? Απομονωμένες στιγμές.

Το Σάββατο το βράδυ βρέθηκα τυχαία σε ένα μέρος που με γύρισε 2 χρόνια πίσω. Οι φίλοι με περίμεναν σε μια χαρούμενη γιορτή κι εγώ κατέρρεα στη γωνία μιας πλατείας που απέφευγα επιμελώς για καιρό, σε μια πόλη ξένη. Πλατεία Μεταξουργείου, μεσάνυχτα, παγωνιά, flashbacks μιας εμμονής αξιολύπητης και ντροπή για το μουτζουρωμένο μου πρόσωπο. Γαντζώθηκα στις σκάλες του μετρό και έτρεμα. Βασίλισσα του μελοδράματος με έχουν πει και δε μ’ άρεσε που το επαλήθευα. Αν είχα τη δύναμη να αλλάξω το παρελθόν…αν είχα τη δύναμη να παραδεχτώ, να ξεπεράσω, να μάθω από τα λάθη μου ή απλά να μη θυμάμαι… θα’ταν όλα πιο απλά. Εξαντλούσα όλη μου την αυστηρότητα προς τον εαυτό μου, με τιμωρούσα γυρίζοντας σε δρόμους που μου θύμιζαν την ξεφτίλα μου, περπατούσα σαν υπνωτισμένη, με το στομάχι κόμπο, κοφτές ανάσες, την ψυχή στα δόντια και το τηλέφωνο να χτυπάει και να φωνάζουν γελώντας οι φίλοι πως άργησα. Δεν ξέρω μετά από πόση ώρα συνήλθα και χώθηκα σε ένα ταξί. Όπως απομακρυνόμουν, γύρισα και κοίταξα πίσω. Και μου φάνηκε πως για μια στιγμή είδα τον εαυτό μου στη γωνία έτσι όπως ήμουν 2 χρόνια πριν. Τρόμαξα και γύρισα απότομα μπροστά. Πόσα θα ήθελα να πω σε αυτό το 19χρονο κοριτσάκι. Πόσο θα ήθελα να το πάρω αγκαλιά, να το ηρεμήσω, να του χαιδέψω τα μαλλιά, να του βγάλω τα φτηνιάρικα ρούχα που φορούσε για να εντυπωσιάσει κάποιον, να το παρηγορήσω που δεν ήταν όπως αυτός ο κάποιος θα το ήθελε, να του φιλήσω τις πληγές στο σώμα και στην ψυχή από τα βίτσια εκείνου, να το έβαζα να κοιμηθεί λέγοντάς του ένα παραμύθι από αυτά που πάντα του άρεσαν. Τα πιο σκοτεινά…