Το να ζω μόνη είναι επιλογή μου, μια επιλογή που την υποστηρίζω με σθένος μπροστά σε φίλους όταν πιάνουμε τέτοια θέματα. Τα ωράριά μου και το πρόγραμμα της ζωής μου είναι τόσο περίεργο που δεν πιστεύω πως πολλοί θα το άντεχαν. Ποιος είναι υποχρεωμένος να βλέπει τη συγκάτοικό του στις 4 το πρωί να τραγουδάει και να χορεύει τύφλα μέσα στο σπίτι και το άλλο πρωί στις 7 να πηγαίνει μες στην καλή χαρά (πάλι τραγουδώντας) στη σχολή, από την οποία γυρίζει απόγευμα, πετάει τα ρούχα όπου βρει και χουζουρεύει διαβάζοντας και καπνίζοντας για ώρες γεμίζοντας «ασφυκτικά με καπνό το δωμάτιο ως απάνω»? Οι πιο πολλοί με υποστηρίζουν έχοντας κακές εμπειρίες στο θέμα της συγκατοίκησης, ακόμα κι αν αυτή γίνεται με κάποιον κολλητό. Ποιος θα κατεβάσει τα σκουπίδια, γιατί άφησες το άπλυτο πιάτο στο νεροχύτη, γιατί δεν άλλαξες το κωλόχαρτο, χαμήλωσε τη μουσική όταν διαβάζω, πες στο γκόμενό σου να μη γυρίζει μέσα στο σπίτι σαν τον πρωτόπλαστο, μην ουρλιάζεις σα να σε σφάζουν όταν κάνεις σεξ και έχω καλέσει φίλους για Trivial Pursuit (έχει συμβεί σε φιλικό σπίτι, παρατήσαμε το Trivial και πιάσαμε τα ποπ κορν. Άξιος!).
Μ’ αρέσει που μένω μόνη μου. Ό,τι συμβαίνει, ό,τι χαλάει, ό,τι τελειώνει, ό,τι αδειάζει μέσα στο σπίτι είναι δική μου ευθύνη και δε δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Αλλά έρχονται κάτι ώρες που το ξανασκέφτομαι. Όταν βλέπω στην τηλεόραση κάτι αστείο και ξεκαρδίζομαι στα γέλια (όπως συνέβη χθες) ήθελα να ήταν κάποιος εκει γύρω να γελάσει μαζί μου. Όταν με πιάνει η προκοπή και λέω να μαγειρέψω, θέλω κάποιον να δοκιμάσει (και να κοροϊδέψει) τις άνοστες φακές μου. Όταν γυρίζω σπίτι κουρασμένη από τη σχολή, θέλω κάποιον να του πω τα καθέκαστα της ημέρας. Κάποιον να κάτσει στο τραπέζι να φάει μαζί μου και να μην αναγκαστώ να ανοίξω πάλι την τηλεόραση (με τρομάζει η απόλυτη ησυχία όταν τρώω). Κάποιον να του φέρω λουλούδια για να στολίσουμε το σπίτι και να μου πει τη γνώμη του για τη μπλούζα που αγόρασα. Κάποιον να δει μαζί μου ένα θρίλερ. Κάποιον να μοιραστεί τη χαρά μου που θα έρθει ο Morrissey για συναυλία. Κάποιον να μου φωνάξει μια καληνύχτα πριν κοιμηθώ.
Ίσως αυτό το παραλήρημα προέκυψε επειδή εδώ και μια βδομάδα περνάω περίοδο αποτοξίνωσης από τον πιο κοντινό μου άνθρωπο. Θα μου περάσει…
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
10 comments:
Τεράστια αγκαλιά σου στέλνω. Μη μασάς, απόλαυσε το να είσαι Bachelorette όσο μπορείς! Και όταν μάθεις ότι έρχεται ο Morrissey σου υπόσχομαι να τσιρίξουμε μαζί (κάπου στο Σύνταγμα, για πιο επίσημα!);-)
Kala, an erthei o Moz, tha ginei tis trelis gladiolas!!!
Σε νιώθω - για άλλη μια φορά! - 100%.
Ζω μόνη μου εδώ και 6 χρόνια και δε θα το άλλαζα με τίποτε. Αλλά... μερικές φορές θέλει και η μοναξιά παρέα - και γι'αυτό είναι οι φίλοι και η δική σου επιλογή στο σε ποιόν θ'ανοίγεις την πόρτα :)
Κατά τ'άλλα... περαστικά μας!
x
De(e), emeis prepei na gnwristoume! ;) Eyxaristw pou me diabazeis (kai pou mou moiazeis :P )
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!
Μη διανοηθείτε να τσιρίξετε χωρίς εμένα!!! ;-))
Καλημερα.
Kalimeres kai kalinixtes se olous (elpizw na mio me douleyete!)
Markisia, tha se perimenoume...
ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ!
Αυτό που δεν έχουμε επιθυμούμε και αυτό που έχουμε βαριόμαστε, Sadie!...Απλά η μοναξιά θαρρώ πως είναι πιο ευρύχωρη!
Exeis dikio, angelito.(psilorimarei i mou fainetai?)
Post a Comment