I want to kiss the sickness of mind...

Τις τελευταίες μέρες φυτοζωώ. Δεν τρώω πολύ, δεν κοιμάμαι πολύ, πίνω ατέλειωτους καφέδες και απλά προσπαθώ να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις μου, τίποτε παραπάνω. Δεν βάζω τίποτα από τον εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά. Όλα γίνονται μηχανικά. Ξύπνημα, καφές, λεωφορείο, σχολή, καφές, μάθημα, διάλειμμα, κι άλλος καφές, επιστροφή στο σπίτι, κι άλλο λεωφορείο, κι άλλος καφές, κι άλλο μάθημα. Μετράω τις ώρες με καφέδες και τσιγάρα. Κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι, ούτε και αφήνω κανέναν να καταλάβει. Το τηλέφωνο χτυπάει όλο και πιο αραιά, κόβω σιγά σιγά κάθε επαφή με τον κόσμο, νιώθω να αχρηστεύομαι και δε με πειράζει. Ίσως περνάω φάση που θα περάσει, σαν ίωση που θα κάνει τον κύκλο της. Αν ήταν εδώ η μάνα μου θα μου έφτιαχνε πορτοκαλάδες…
Το μόνο που έχω αυτή τη στιγμή, το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η μουσική. Ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι πιο νωρίς για να την βρω. Δεν βγαίνω όταν οι φίλοι με καλούν για να κάτσω λίγο περισσότερο μαζί της. Μου έχει γίνει έμμονη ιδέα. Διαβάζω για μουσική, ακούω μουσική, βλέπω όνειρα με soundtrack, γράφω αμέτρητα cds, κατεβάζω τραγούδια που δεν προλαβαίνω να ακούσω. Το φοβάμαι, είναι η αλήθεια, αυτό το overdose. Με κρατάει πίσω, το νιώθω, δεν είναι υγιές, αποκόβομαι από τη ζωή έξω, ζω και συγκινούμαι μόνο μέσα και από αυτήν. Έπιασα τον εαυτό μου να κλαίει διαβάζοντας ένα άρθρο εφημερίδας που μιλούσε για κάποιον αγαπημένο καλλιτέχνη. Ένιωσα τόσο γελοία, ήταν και κόσμος μπροστά, τι να τους πεις και τι να εξηγήσεις? Και ποιος θα καταλάβει?

Soundtrack: Blonde Redhead - Pink Love
Bright Eyes - Haligh haligh a lie
Devendra Banhart - A ribbon