Κυριακή βράδυ λοιπόν, ανία αφόρητη, Big Mother και Παπακαλιάτης στην τηλεόραση. Και καλά όταν τα παρακολουθείς με παρέα κανιβαλίζοντας. Μόνος αλλάζει το πράγμα. Παρακολούθησα τον Παπακαλιάτη σήμερα από περιέργεια για τις μουσικές επιλογές του. Την προηγούμενη βδομάδα το Blower’s daughter. Οι πωλήσεις του Damien Rice ανέβηκαν θεαματικά, το είδα στον κατάλογο της IFPI (έτσι δεν λέγεται?). Σήμερα το Exit Music for a film. Xαρά οι Radiohead! Λες να τους ζητήσει και λεφτά για τη διαφήμιση?
Χθες το βράδυ με κάλεσαν σε ένα club της πόλης. Συμφοιτητές και γιόρταζαν, δεν μπορούσα να αρνηθώ, έχω ήδη τη στάμπα της σνομπ. Με δελέασαν λέγοντάς μου πως θα πηγαίναμε πρώτα να πιούμε ένα κρασί σε ένα μπουατοειδές μπαράκι. Τελικά πήγαμε κατευθείαν στο super trendy club. Χωρίς προκαταρκτικά, νηφάλια και αμύητη. Λάθος τεράστιο. Αφού οι φίλοι την πρώτη μισή ώρα βαρέθηκαν να με τραβάνε από το χέρι να χορέψω, πέρασα όλο το βράδυ χαμογελώντας σε μια γωνία.
Ένιωθα τόσο διαφορετική εκεί μέσα, αλλά διαφορετική με την κακή έννοια, ένιωθα άσχημα, ντρεπόμουν για τα ρούχα μου, τα μαλλιά μου, δεν ήθελα να ξεχωρίζω, δεν ήθελα να είμαι η παραφωνία στο όλο σκηνικό, γιατί όλοι τραγουδάνε απέξω αυτό το τραγούδι, γιατί όλοι φλερτάρουν με όλους και χορεύουν γελώντας κι εγώ είμαι πάλι το προβληματικό στη γωνία, γιατί το ποτό έχει 8 euros και δεν μπορώ να γίνω λιώμα για να αντέξω, γιατί όταν τους λέω πως ακούω ροκ (πως αλλιώς να το πω?) καταλαβαίνουν Παπακωνσταντίνου (φυσικά όχι το Θανάση) και Scorpions, γιατί νιώθω τόσο μακριά από τη γενιά μου, ποια είναι τελικά η γενιά μου και σε ποιον παράλληλο κόσμο ζει?
Υπάρχουν κι άλλοι σ’αυτή την πόλη που ακούνε απόψε Bright Eyes και Kristin Hersh, που περιμένουν σαν κι εμένα το Corpse Bride όπως το πτυχίο, που θα ριψοκινδυνεύσουν χωρίς δεύτερη σκέψη να χάσουν από απουσίες το εξάμηνο για να δουν Cocorosie και Organ, που μουτρώνουν γιατί πίστεψαν πως θα ερχόταν ο Antony? Τι με έπιασε χθες ενώ τόσο καιρό ηδονιζόμουν με έπαρση στην ιδέα της «διαφορετικότητάς» μου?
Πού θα βρω ένα μέρος προφυλαγμένο από τα κόμπλεξ μου που θα νιώθω like home?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
10 comments:
Τελικά το να βλέπεις Παπακαλιάτη τις Κυριακές ίσως είναι καλή ιδέα, από το να βλέπεις μπάλα και να βγάζεις αφρούς από το στόμα από τα νεύρα..
Και κάτι άλλο: dance little girl, music is for dancing, τι κι αν δεν παίζει Bright Eyes, ο χορός είναι χαρά, και τα πόδια ποτέ δεν έκριναν βάσει του NME ή του Wire :)
Mallon den katalabaes... Xorevw kai me to parapanw, apla xorevw diaforetika pragmata apo tous ipoloipous mallon. And I hate NME. (I prefer Q magazine)
;)
hmmm...
well, count a second vote for 'corpse bride'.
Σε καταλαβαινω απολυτα. Σαν να μου περιεγραψες την φαση μου στις σχολικες εκδρομες, οταν πηγαιναμε σε κλαμπ. Παντα ημουν το παιδι με το απροσεχτο ντυσιμο, μαλλι, συμπεριφορα. Και φυσικα παντα ακουγα διαφορετικη μουσικη απο τους υπολοιπους.
Ευτυχως ή δυστυχως, παιδια σαν και εμας ειμαστε λιγοι. Πολυ πιο ευτυχως ομως, οταν βρεις τον αλλον εχεις πολυ περισσοτερα ουσιαστικα να μοιραστεις. Απλα, χρειαζεται ψαξιμο.
Και το αποτελεσμα αξιζει τον κοπο :)
Kalws irthes mikroula! Grafeis poly wraia!
Καμιά φορά νιώθουμε διαφορετικοί και δεν βλέπουμε ότι τριγύρω υπάρχουν κι άλλοι διαφορετικοί - αλλά διαφορετικοί από τι; από ποιόν; και ποιός θα το κρίνει;
μήπως τελικά είμαστε όλοι διαφορετικοί - μεταξύ μας;
some girls are bigger than others...
;-)
Thanks Nanakos, thanks Markhsia gia tin episkepsi! Mi xathoume... :)
Ξέρω να σου πω που θα βρεις αυτό το μέρος αλλά επειδή είναι μυστικό (προς το παρόν) θα στο αποκαλύψω σε ένα μήνα από τώρα. Υπομονή μέχρι τότε και συνέχισε να γράφεις. ;-)
Υ.Γ.: Σ' ευχαριστώ για το link.
koita symptosi, simera Savvato apogevma kseskoniza kati vynilia ton Throwing Muses :)
Akoma perimenw to meros Rainman...
Huskerdu, poso m'aresei to kseskonisma paliwn diskwn.!
Post a Comment