Λένε πως καλύτερα να είσαι μόνος παρά με κάποιον που δε σου λείπει. Τι γίνεται όταν δεν αντέχεις να είσαι μόνος σου και αποζητάς το χάδι και την αναγνώριση από αγνώστους?
Λένε πως όταν είσαι με αυτόν που διάλεξες μέσα από χιλιάδες ανθρώπους, το νιώθεις και παύεις να φοβάσαι, να αγχώνεσαι, να προσπαθείς, να προσποιείσαι. Τι γίνεται όταν ντρέπεσαι τόσο πολύ που νιώθεις πως περνάς συνέχεια από οντισιόν?
Λένε πως δεν πρέπει να ζητάς κάτι που δεν είσαι ικανός να δώσεις. Οπότε, μήπως θα πρέπει να αρχίσω να πληρώνω για λίγη τρυφερότητα?
Λένε πως πρέπει να είσαι πάντα ο εαυτός σου και θα τους «κερδίσεις» όλους. Τι γίνεται όταν δεν σ’ αρέσει ο ίδιος σου ο εαυτός και περνάς τις μέρες και τις νύχτες σου μεμψιμοιρώντας και ελπίζοντας πως ημέρα που θα έρθει θα σε βρει αλλού και αλλιώς?
Λένε πως το αλκοόλ απλά σε απομακρύνει για λίγο από την πραγματικότητά σου. Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς ότι μόνο μεθυσμένος είσαι αληθινά εσύ και σου φαίνονται όλα πιο υποφερτά?
Λένε πως δεν μπορείς να ζήσεις μόνο με συναυλίες, τραγουδάκια και βιβλία. Τι γίνεται όταν ξέρεις πως μόνο αυτά σε κάνουν να νιώθεις ευτυχισμένος?
Λένε πως τα χρόνια περνούν και πρέπει να ωριμάσεις κάποτε, να φροντίσεις για το μέλλον σου, να βρεις μια δουλειά, να κάνεις μια σοβαρή σχέση με προοπτικές ("Fitter, happier, more productive..."). Τι γίνεται αν δεν θες? Αν νιώθεις ακόμη όπως στα δεκάξι σου? Έτσι ορίζεται η ανωριμότητα ή κάνω λάθος?
Και τι γίνεται με τις κρίσεις πανικού που όσο πάνε και πληθαίνουν? Τις ανάσες που δυσκολεύεσαι να πάρεις? Τις αϋπνίες που σε έχουν τσακίσει? Τις χίλιες φοβίες σου? Τις χαρακιές στα χέρια σου? Την αυτοεκτίμησή σου που έφτασε στον πάτο? Την προσπάθειά σου να γίνεις όμορφη? Τα παραπανίσια κιλά που δεν χάνεις με τίποτα? Τα φαγωμένα σου νύχια? Τα συμπλέγματα κατωτερότητας? Τα άσχημα hangover σου? Τα αντικαταθλιπτικά που φοβάσαι να πάρεις κι ας επιμένει ο ψυχολόγος? Τα απελπισμένα μεταμεσονύκτια τηλέφωνα στο μοναδικό άνθρωπο που ενδιαφέρθηκε να σε γνωρίσει? Τη σχολή που σε πατάει στο λαιμό? Τους γονείς που αγωνιούν αλλά δεν μπορούν να καταλάβουν? Τους παλιούς φίλους που αλλάζουν και απομακρύνονται? Τους καινούργιους φίλους που πρέπει να τους πείσεις να σε δεχτούν? Τα λεφτά που δε φτάνουν και τα όνειρα που περισσεύουν? Τι γίνεται με σένα επιτέλους?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
13 comments:
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα όσα πιστεύεις..
δε θέλω ν ακουστώ συνηθισμένη , αλλά τα περισσότερα απ όσα αναφέρεις στην αρχή έχουν δίκιο.
είναι μόνο μια απόφαση να τα δει κανείς όλα αλλιώς, αλλά πρέπει να αγαπήσει το ίδιο του το τομάρι πρώτα. Μέσα από μια άσχημη κατάσταση μαθαίνεις πολλά, ώστε όταν πλέον γίνεις αυτό που θες, να ξέρεις περισ΄σοτερα απο αυτά που ξέρει όποιος ήταν εξαρ΄χης καλά με τον εαυτό του.
Λένε?! Εσύ τι έχεις να πεις μετράει Sadie!...
Σε αυτούς που είναι κοντά να υπολογίζεις!
Οι άλλοι πάντα λένε, και θα λένε κακκίες για όλους γιατί έτσι είναι ο κόσμος, κακός.
Εσύ γιατί ακούς τις κακκίες? Γιατί να κολάς σε αυτά που θεωρείς αρνητικά για τον εαυτό σου?
Φοβάσαι και δεν κοιμάσαι απο το πολύ άγχος να φθάσεις σε κάποια πρότυπα που άλλοι έθεσαν. Αξίζει τον κόπο να ζείς για τους άλλους?
Η ομορφιά δεν συνεπάγεται στο να πληρούμε τα πρότυπα των μοντέλλων, υπάρχουν το μακιγιάζ και τα ψεύτικα νύχια. Το αντίδοτο στα χάπια είναι η αποδοχή του εαυτού μας. Ο απόλυτος καταλύτης που ρίχνει όλες τις γέφυρες και ενώνει τις καρδιές.
just be yourself
Good times for a change
See, the luck I’ve had
Can make a good man
Turn bad
So please please please
Let me, let me, let me
Let me get what I want
This time
Haven’t had a dream in a long time
See, the life I’ve had
Can make a good man bad
So for once in my life
Let me get what I want
Lord knows, it would be the first time
Lord knows, it would be the first time
Δες αυτό και πάρε την απόφαση να μην χρειαστεί να μετανιώσεις ούτε για ό,τι έκανες, και κυρίως για ό,τι δεν εκανες. κοινότυπο;
http://shine-on-you-crazy-diamond.blogspot.com
/2006/05/blog-post_13.html
θα δεις, είναι πολύ αληθινό και ειλικρινές.
άρα όλα καλά. (προς στιγμή τρόμαξα...)
Sas eyxaristw pou apantisate se ayto to post kai sygnwmi pou (opws ematha) anisyxisa kapoious. Ola kala... perase ki ayto!
I may be paranoid, but not an android.
;-)
hey pou einai h lista me ta songs?
ax bre sadie opoios agapaei toso thn mousikh oso esy den exei anagki na fobatai tipota. oloi pername loukia, ti na kaneis, to reuma ston egkefalo mas allazei tash :P
Mindstripper, oso gi'ayto... (Latremeno kommati!)
Aineolach, esbisa ti lista alla an thes stin stelnw. Kai m'aresei pou to blepeis ilektronika!
Λένε? Αστους να λένε. Δε θα σταματήσουν ποτέ. Εσύ να μην ακούς όμως! Τίποτα πέρα από την καρδιά σου.
sadie πολύ αληθινά τα λόγια σου.. Μόνο στη σκέψη μου τα έχω ακούσει όλα αυτά και ένιωθα μόνος κάπως.. επειδή όολα οσα είπες τα νιώθω και εγώ και μεθάω (με κρασί, με ποίηση ή με αρετή) για να δω τα πράγματα πιο καλά, νομίζω ότι όλα αυτα τα συναισθήματα μαζί λέγονται ντροπή. Αυτοί οι περίεργοι φόβοι που δεν είναι δυνατό να τους προσδιορίσεις και πως και να βγεις έξω από αυτή την κατάσταση. Από τον ίδιο σου τον εαυτό. Μία σκέψη είναι ότι μάλλον δεν πρέπει να είσαι ο εαυτός σου για να έχεις αυτά που θες. Αλλά μάλλον αυτός είναι τελικά ο εαυτός σου. Ότι δεν είσαι εσύ. Αυτός ο εαυτός σου που νιώθει ότι περνάει από οντισιόν σε μια γνωριμία δεν είσαι εσύ.
Κάνε αυτό που θες, πες αυτό που σκέφτεσαι. Και μόνο αν συγκρουστείς θα γίνει αυτό. Αν σπάσεις την ασφάλεια της μελαγχολίας και της ήρεμης κατάστασης. Αυτό που θες να κάνεις όμως να το θες ΕΣΥ. Και να μην περιορίζονται τα θέλω από τα θέλω των άλλων. Ώστε αυτό που θέλεις να είναι κάτι που δε θα ενοχλήσει τους άλλους.
Όχι, να τους ενοχλήσει. Πρέπει να βάζεις δύσκολα στον εαυτό σου. Να συγκρούεσαι συνεχως με τους φόβους σου. Σίγουρα θα επιβιώσεις. Και δεν υπάρχουν χειροτερα έτσι κι αλλιώς. Μόνο διαφορετικά.
Όλα τα σου και εσύ είναι μάλλον μου και εγώ.. Όχι ότι εγώ κάνω όσα λέω... Άλλα αυτό τον καιρό το δουλεύω.. να δούμε..
Post a Comment