Ξύπνησα σήμερα με φραουλένιες πεδιάδες στο μυαλό, λερωμένα τα σεντόνια από νωπό χώμα και ρίζες και κόκκινους καρπούς, μπλεγμένα τα μαλλιά μου με κλαδάκια και φύλλα. Δεν ήθελα να σηκωθώ. Δεν υπήρχε και λόγος. Πέρασαν ώρες έτσι. Ήμουν χαρούμενη.
Χθες το απόγευμα όλοι φύγαν από αυτή την πόλη, τι περίεργο, μου φαίνεται πως μόνο να φύγεις μπορείς από εδώ, παντού πινακίδες προς την έξοδο, όλοι οι δρόμοι οδηγούν κάπου αλλού, κανένας δεν σε φέρνει εδώ, κανείς δεν έρχεται. Ηλίθια σκέψη… Τότε πως γίνεται να γυρίζω πάντα? Ανυπομονώ για την ώρα που θα φύγω για τελευταία φορά. Θα γυρίσω να κοιτάξω πίσω?
Όλα αργά τα κάνω σήμερα, ήπια αργά καφέ, κάθισα με τις ώρες στο μπάνιο κάτω από το νερό, ντύθηκα αργά και βγήκα για τσιγάρα και μια βόλτα στο videoclub. Άδειοι οι δρόμοι, παραξενεύτηκα, Σάββατο μεσημέρι και κανείς στο πάρκο, αγόρασα μια γρανίτα, κάθισα σε ένα παγκάκι και έφτιαξα στο mp3 player μια ηλιόλουστη playlist, να φανταστείς με έπιασα να χαμογελάω πλατιά μόνη μου και προς στιγμήν ντράπηκα. Delays, Guillemots, Conor Oberst, Belle and Sebastian, Travis, Magnetic Fields, Holly Golightly, Infadels, Richard Ashcroft, Wolf Parade, Dears, Pixies, Jenny Lewis, τους μάζεψα όλους και έδωσαν για μένα την πιο ωραία συναυλία (υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις για τη σειρά εμφάνισης αλλά τα βρήκαμε τελευταία στιγμή...)
Βραδιάζει και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω την καλή διάθεση της μέρας… και δεν μπορώ να βγάλω αυτήν την εικόνα από το μυαλό μου και πεισμώνω πάλι σα μικρό παιδί… μα θα σου έκανα όλα τα χατίρια τώρα αν μου χάριζες ένα φόρεμα με πουά βγαλμένο από τα ‘50ς και ασορτί γοβάκια, να τα ακούω να κάνουν θόρυβο στα πλακόστρωτα in Paris And Rome, που μου τραγουδούν οι Cranes. Την τελευταία φορά που πήγα, βλέπεις, φορούσα μαύρα ρούχα και μπότες και κάτι δεν ταίριαζε, το ένιωθα.
Θέλω να με πάρεις τηλέφωνο και να μου μιλήσεις με τις ώρες για ό,τι θες εσύ. Όσο νυχτώνει τη φοβάμαι τη σιωπή μέσα στο σπίτι.
11 comments:
Oυφφφφ
Ti simainei ayto?
τι ωραιο μπλογκ! πολυ ωραιο! το διαβασα ολο!
αχ οντως η σιωπη ειναι φοβιστικη(!)
nice playlist ;)
sorry τα γραφω ασυναρτητα, αλλα ειμαι λιγο ασυναρτητη τι να κανω :(
S'eyxaristw! Mia xara ta grafeis! :)
τι ωραια που τα λες!
να εισαι καλα.
it's getting hard to be someone
but it all works aout
it doesn't matter much to me...
το μόττο μου. καντο και δικό σου!
toso mikrh ....alla toso omorfh poy eisai
μ' αρέσουν οι φραουλένιες πεδιάδες:)
Poli anwnymo comment epese edwmesa kai me trwei i periergeia! Show yourselves!
Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι
Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου
Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
ΠΟΛΥ ΣΧΕΤΙΚΟ ...
dxt-dreams
τα όνειρα που κάνεις όταν είσαι ξύπνιος στο σκοτάδι ...
http://dxt-dreams.blogspot.com/
Post a Comment