Ξημέρωμα Σαββάτου και γυρίζω σπίτι μέσα στο ταξί, κόσμος αγουροξυπνημένος στις στάσεις περιμένει το λεωφορείο, με πιάνει πάλι το ενοχικό μου, κάθε Σαββατοκύριακο τα ίδια, σήμερα κάπως αλλιώς. Σήμερα σκέφτομαι εσένα. Και τις βάρδιες σου. Τα κουρασμένα σου μάτια. Τους μαύρους κύκλους σου. Τις βαθειές σου ρυτίδες.
Με ρώτησες πριν μέρες όλο αγωνία αν υπάρχουν στιγμές που σε σκέφτομαι και θέλω να σε δω. Η κυνική μου φύση και το προσωπείο που επιμελώς κατασκευάζω τόσα χρόνια δεν μου επέτρεπαν παρά να απαντήσω αρνητικά και με ύφος. Θα έπρεπε να έχεις καταλάβει μέχρι τώρα πως όσο κοινωνική-εξωστρεφής-αγαπησιάρα είμαι με τους ξένους (σαν αδέσποτο, είχε πει κάποιος), τόσο αμήχανη και άγαρμπη είμαι με τους πραγματικά δικούς μου.
Με ρώτησες όλο λαχτάρα αν μου λείπεις κι εγώ ήμουν ανίκανη να σου δώσω τη χαρά μιας κατάφασης. Το ομολογώ όμως τώρα, ακόμα και κάπου που δεν θα διαβάσεις. Ναι, μαμά, μου λείπεις πολύ. Σπάνια αλλά πολύ. Κάτι τέτοιες ώρες, μετά από πολλά (και μη με μαλώσεις) ποτά και τσιγάρα, μετά από ώρες στο στέκι μου, αφού ξημέρωσε έξω και άναψαν τα φώτα μέσα (και τι παράξενο βίτσιο κι αυτό να μη λέω να φύγω από μπάρ αν δεν κλείσει η μουσική), μετά από χίλιες χλιαρές αγκαλιές, σκέφτομαι πάντα τη δική σου. Που τη στερήθηκα από παιδί λόγω της παραξενιάς μου. Να φαίνομαι πάντα η δυνατή.
Σου λείπω καθόλου, μαμά?
Σου έλειψα όλα αυτά τα χρόνια?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
8 comments:
Άργησες αλλα με συγκίνησες..
Αχ βρε νυχτοπούλι! Θα βγει η αγάπη από μέσα σου κάποια στιγμή. Η αγάπη προς την μάνα και το αντίστροφο είναι ένα συνάισθημα τόσο δυνατό, που οι περισσότεροι δεν το εκφράζουμε λόγω του ότι το θεωρούμε αυτονόητο! Συνήθως προτιμούμε να το αφήσουμε κάπου στην άκρη για να εστιάσουμε στα "ζέοντα", δηλάδη στα όσα χαλάνε την σχέση με την μάνα! Οι φωνές, το δασκαλίστικο ύφος, ο τρόπος που αυτή θα ήθελε να βλέπουμε και να κάνουμε τα πράγματα...
(Θα σε προσκαλούσα να έρθεις στα μαγαζί που έπαιζα μουσική, να το κλείσεις κι αυτό, αλλά "κρέμασα τα ακουστικά" μου πριν δύο εβδομάδες!Καλησπέρα...)
όλα περνούν μαμά. μην το ξεχνας αυτό, ναι;
άχουουου...
(τι γλυκό)
να της το πεις... πίστεψέ με...αν δεν της το πεις, θα έρθει η στιγμή που θα το μετανιώσεις...
η μάνα το ξέρει, κι ας μην προλάβαμε να της το πούμε...
καλά, με έστειλες πάλι με το γραπτό σου. καλησπέρα
nai, na tiw to peis, an kai mallon tha to xerei. alla sigoura tha thelei na to akousei.
ontas ki egw kapws san kai sena ki epeidi den exw pei pote sti mama mou oti tin agapw, ekana kati allo. Tis esteila ena dwro kai egrapsa se mia tosi da mikri kartoula, ena kokkino efxaristw. Otan piga stin ellada meta apo kapoious mines, eida pws eixe valei tin akrtoula sto komodino tis. kai to eide pws to eida. kai de xreiastike na poume tipota.
na sai kala.
Πολύ ωραίο κείμενο. Αλλά δεν διορθώνει την κατάσταση.
Post a Comment