Is this the way they say the future's meant to feel?

Οι φίλοι μου είναι πάνω κάτω 22 χρόνων. Είναι αλλαγμένοι τον τελευταίο καιρό. Τους βλέπω να σιωπούν περισσότερο, να χαμογελούν πιο σπάνια, να κατεβάζουν τα μάτια πιο συχνά, να σκέφτονται πιο πολύ. Οι φίλοι μου περνούν μεταβατική φάση. Είναι στο τελευταίο έτος της σχολής, κάποιοι ήδη πήραν πτυχίο αλλά η ευτυχία που τους έταξαν ακόμα δεν ήρθε. Ούτε οι μεν, ούτε οι δε είναι ευχαριστημένοι. Οι φίλοι μου ψάχνονται, επικρατεί μια αμηχανία, όλοι την καταλαβαίνουν, κανείς δε μιλά γι’ αυτήν. Είναι σα να προστέθηκε με το έτσι θέλω κάποιος καινούργιος, παρείσακτος στην παρέα. Φαίνεται σε κάθε λέξη μας, σε κάθε μας κίνηση. Μας ακολουθεί παντού, σε καφετέριες, σε βόλτες, στα σπίτια μας, ακόμα και όταν τυλιγόμαστε με τα παπλώματα το βράδυ βρίσκει τρόπο και τρυπώνει από κάτω. Δεν ξέρω ποιος τον πρωτοκάλεσε, δεν ξέρω πώς μας βρήκε, δεν ξέρω γιατί στρογγυλοκάθισε δίπλα μας και μας κοιτάζει ειρωνικά, δεν ξέρω γιατί έχει κολλήσει πάνω μας σα βδέλλα και δεν μπορούμε να τον ξεφορτωθούμε με τίποτα. Μόνο στα μπαρ μας αφήνει για λίγο, φαίνεται πως αποφεύγει το αλκοόλ, όποτε μας βλέπει να πίνουμε, στρίβει και απομακρύνεται. Αλλά είναι λίγες οι στιγμές που απαλλασόμαστε από αυτόν. Οι φίλοι μου δεν τον γνώριζαν μέχρι τώρα, αλλά μόνο κακή συναναστροφή θα μπορούσες να τον πεις γιατί έχουν γίνει άλλοι άνθρωποι. Τον λένε, λέει, «φόβο για το μέλλον». Κάπου άκουσα να λένε πως κάτι τέτοιοι τύποι σαν αυτόν είναι το χειρότερο ναρκωτικό. Κι εγώ φοβάμαι και ανησυχώ για τους φίλους μου.
Οι φίλοι μου είναι επιρρεπείς σε αποτυχημένες σχέσεις. Κανονίζουν εξόδους, ντύνονται με τα καλά τους, βγαίνουν, πίνουν, καπνίζουν, ψάχνονται, κοιτάζουν γύρω τους, κανείς δεν τους κοιτά, ούτε αυτοί κοιτούν κάποιον συγκεκριμένο, θυμούνται (ακόμα) τον παιδικό τους έρωτα που έχει μείνει ανεκπλήρωτος (και ίσως γι’ αυτό τον θυμούνται ακόμα), προσπαθούν να γαντζωθούν από διάφορους, γυρίζουν σπίτι μόνοι ή ακόμα χειρότερα με κάποιον από αυτούς τους διάφορους αδιάφορους. Οι φίλοι μου σηκώνονται το πρωί δίπλα σε έναν ξένο και κλαίνε κρυφά για να μην τον ξυπνήσουν.
Οι φίλοι μου… οι παιδικοί μου φίλοι… αυτοί που με κάνουν ώρες ώρες να ντρέπομαι, που προχωρούν με διαφορετικούς ρυθμούς σε διαφορετικούς δρόμους από μένα, που κλείνουν τα τηλέφωνα και κλείνονται στους εαυτούς τους, που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να χωρέσουν σε έναν κόσμο ενηλίκων που απεχθάνονται, που πέφτουν σε τόσες αντιφάσεις, που θάβουν ένα ένα τα όνειρά τους, που δεν αντέχουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό… αυτοί οι φίλοι μου που τόσο μου μοιάζουν… αυτοί οι φίλοι μου που είναι ίδιοι εγώ.