Άγρια των άστρων μουσική...

Το καινούργιο CD του Αγγελάκα βρίσκεται εδώ και 3 εβδομάδες πάνω στο γραφείο μου. Το έπιανα με την άκρη του ματιού μου να με περιμένει υπομονετικά. Συνειδητά το απέφευγα. Όχι γιατί βαριόμουν ή δεν είχα χρόνο. Ήθελα να είμαι έτοιμη. Η μουσική του είναι από αυτές που δεν τις διαλέγεις εσύ. Αυτές είναι που διαλέγουν εσένα και τον χρόνο που θα τις ακούσεις.
Πάνω που είχα συνέλθει από τις «Ανάσες των Λύκων» και νατος πάλι σε εξώφυλλο (αγαπημένου) περιοδικού. Η φωτογραφία του με είχε υπνωτίσει, κοιτούσα τους γκρίζους κροτάφους του, τις ρυτίδες στο μέτωπο και τα μάτια του, αυτά τα βαθουλωμένα μάτια με ένα βλέμμα που τη μια μου φαίνεται τόσο πατρικό και ώριμο και την αμέσως επόμενη τόσο παιδικό και αθώο που σου έρχεται να τον φυλάξεις μακριά από τον κόσμο μην στον πληγώσουν.

Τα τραγούδια και η φωνή του Αγγελάκα είναι από τα soundtracks της εφηβείας μου. Κασέτες γραμμένες για φίλους, βιβλία με ποίηση που διάβαζε και μάθαινε απέξω όλη η παρέα, τοίχοι από στενάκια καλυμμένοι με τους στίχους του, εκεί που μαζευόμασταν για να καπνίσουμε κρυφά και να ονειρευτούμε τη ζωή μας στη μεγάλη πόλη, ανυπόμονοι και τσαμπουκάδες αλλά και τόσο φοβισμένοι. Η πενθήμερη στη Θεσσαλονίκη, όλο το σχολείο στα μπουζούκια στα Λαδάδικα και πέντε αλαφροΐσκιωτα να τρέχουν κρυφά στο Μύλο για να τον δουν από κοντά. Έξω ο αέρας να ξυρίζει, παγωνιά και υγρασία και μέσα όλο το μαγαζί ιδρωμένο να ουρλιάζει και να χτυπιέται και ο Αγγελάκας να μας «βαφτίζει» λούζοντάς μας με κουβάδες νερό. Την άλλη μέρα είχα 39,5 πυρετό, αλλά είχα αγγίξει έστω για κάποιες ώρες μια ευτυχία που μόνο ένα δεκαεξάχρονο μπορεί να καταλάβει.

Έβαλα το CD να παίζει. Κλείνω τα μάτια και είναι σα να κάθεται εδώ δίπλα μου, η φωνή του είναι τόσο ζεστή, τόσο κοντά μου, χωρίς κορώνες και τσαλίμια και φτιασίδια, είναι σαν να τραγουδάει μεθυσμένος από πίκρα ο πιο καλός μου φίλος, είναι σα να ψάχνει εκείνη τη στιγμή τις λέξεις που θα μου πει, ντρέπεται λίγο, φοβάται κι αυτός σαν κι εμένα, το μόνο που ζητάει είναι να τον ακούσω, μυρίζω τον καπνό και το αλκοόλ, ανατριχιάζω και λιώνω, βρήκα ένα μέρος να μείνω λίγη ώρα και να νιώθω επιτέλους ασφαλής, βρήκα σπίτι, το απωθημένο μου μια ζωή.