And if I fall into the drink, I’ll say your name before I sink...

Αποφεύγω τον τελευταίο καιρό να γράψω. Όταν περνάς τις μέρες κάνοντας μελέτη πάνω στην ευφράδεια των Pulp, των Magnetic Fields, των Smiths, των Στέρεο Νόβα, και μόνο η σκέψη της λευκής σελίδας σε τρομάζει. Όλα αλλάζουν όμως τις νύχτες. Τα χρώματα, οι δρόμοι, ο αέρας, οι άνθρωποι. Και ειδικά όταν θες να τις ζεις ολόκληρες. Τα λόγια έρχονται πιο εύκολα, όλα ομορφαίνουν και ξαφνικά αισθάνεσαι πως θα μπορούσες να γράψεις ξανά. Βρίσκεις χίλιες εμπνεύσεις. Αλλά και πάλι πως να βάλεις σε σειρά σκόρπιες φράσεις που μυρίζουν αλκοόλ?
Στα μπαρ, τα αγόρια που με κοιτάζουν δεν είναι ποτέ όπως τα ονειρεύομαι. Ψηλόλιγνα, μαυροφορεμένα, μελαγχολικά. Με περπάτημα χορευτικό και αφηρημένο, με ρυθμό στις κινήσεις τους, μια μουσική καρφωμένη στο μυαλό τους για μέρες και ένα κεφάλι γεμάτο στίχους από τραγούδια ξεχασμένα από τον DJ. Με λευκά χέρια και μακριά δάχτυλα που κάθε τόσο τα περνούν για να ισιώσουν μάταια τα ανακατωμένα τους μαλλιά. Με παιδικό άτακτο χαμόγελο. Αγόρια με ντροπαλό βλέμμα και μάγουλα που κοκκινίζουν. Χαριτωμένα αγόρια. Σαν άγγελοι ή σαν κορίτσια. Όταν βαριέμαι και δεν θέλω να μιλήσω, δε θέλω να φλερτάρω, όταν θέλω μόνο να ακούω τους στίχους καθαρά και να νιώθω ανθρώπους να χορεύουν γύρω μου, κάθομαι και τα χαζεύω. I spy a boy…
Στις μεγάλες μου λύπες κρύβομαι στις γωνίες, υφαίνω γύρω μου αόρατο ατσάλινο κουκούλι, σκίζω σκαμπό με το ξυράφι που κρύβω πάντα στην τσέπη μου, χαρακώνω μια μια τις ανασφάλειές μου και αυτές πεισμώνουν. Όχι, δε φταίνε πάντα τα τραγούδια. Φταίνε σχεδόν πάντα. Τελικά είναι όλα θέμα soundtrack?
Γενέθλια και όλοι οι φίλοι είναι εδώ, η Γεωργία, η Λένα, ο Jack Skellington πάνω στο φόρεμα που μου πήραν, ο Γιώργος και η αγκαλιά του, χάνω την αίσθηση του χρόνου μέσα της, το μπουκάλι του Southern, ο Αλέξανδρος, o Morrissey από την αφίσα στον τοίχο να μας κοιτάζει, η Χριστίνα, μια νεράιδα δίπλα στον κόκκινο προβολέα σταλμένη για να με προσέχει. Γέλια και τσουγκρίσματα και νάζια και φιλιά. Είμαι χαρούμενη, κοροϊδεύουμε όλοι μαζί τη φωνή του Brian, για μια στιγμή ακούω τη δική σου φωνή σου και παγώνω. Με κρατάς σφιχτά, όχι, δεν σε περίμενα, δε θα μπορούσες όμως να μην έρθεις, έστω και ακάλεστος να μου ευχηθείς. Ναι, ξέρω πως μ’ αγαπάς, δεν πειράζει που δε μου πήρες δώρο, τι θα ήθελα πιο πολύ? Πήρα τόσα, δε μου λείπει τίποτα. Δεν στο είπα αλλά το μόνο που ζήλεψα ήταν οι τουλίπες που είδα σ’ εκείνη τη γωνία τις Σόλωνος, να μου τις φέρεις χωρίς να τις ζητήσω. Το οινόπνευμα τσούζει τα δαγκωμένα μου χείλη, η μουσική δυναμώνει, νιώθω κάθε ανάσα του τραγουδιστή στο λαιμό μου, το μπάσο με χτυπάει στο στήθος, πάντα μου άρεσε, κορόιδευες πως έχω την κατάλληλη φράντζα για αυτό το όργανο κι εγώ έκανα πως θύμωνα μα γελούσα, κοίτα με, έγινα 23 και ακόμα δεν το πήρα απόφαση να μάθω, 23, ούτε αργά να αρχίσεις από την αρχή αλλά ούτε και νωρίς. Γιατί όλα άλλαξαν ξαφνικά? Γιατί παίζει Editors? Γιατί σε έδιωξα? Γιατί καταστρέφω ό,τι καλό μου συμβαίνει? Ποιος φίλος μου σφίγγει κρυφά το χέρι για συμπαράσταση? Γιατί ήρθες γαμώτο?